ସାରଣଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଥିଲେ ସାର୍ଷ୍ଟି, ମାର୍ଷ୍ଟି, ଶିଶୁ, ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟଧୃତି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ। ରୋହିଣୀଙ୍କୁ ଭଲ ଶିଳ୍ପୀ, ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ, ଭଦ୍ରବାହୁ ଓ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ଆଦି ଉତ୍ତମ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ମଦିରାଙ୍କୁ ନନ୍ଦ, ଉପନନ୍ଦ ଓ କୃତକା ଆଦି ପୁଅ ହେଲେ। ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଉପନିଧି ଓ ଗଦା ଆଦି ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ବୈଶାଳୀଙ୍କୁ ସେ କେବଳ ଏକ ପୁଅ କଉଶିକଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଦେବକୀଙ୍କୁ ଅନକଦୁନ୍ଦୁଭି ଛଅ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ—କୀର୍ତ୍ତିମାନ, ସୁଷେଣ, ଉଦାୟୁ, ଭଦ୍ରସେନ, ଋଜୁଦାସ ଓ ଭଦ୍ରଦେବ। କଂସ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ। ତାପରେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଦିବ୍ୟ ଯୋଗନିଦ୍ରା ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ସପ୍ତମ ଗର୍ଭକୁ ଉଠାଇ ରୋହିଣୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କଲେ। ଏହିପରି ଉଠାଇ ନେଇଯିବାରୁ ସେ ‘ସଂକର୍ଷଣ’ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ମୂଳ, ଦେବତା, ଦାନବ, ଋଷି ଓ ସମସ୍ତ ଚିତ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଅଗୋଚର, ଅଗନ୍ତୁକ, ଅନାଦି, ମଧ୍ୟ ଓ ଅନ୍ତ ନଥିବା, ଅଗ୍ନି ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ସେଇ ପ୍ରଭୁ ବାସୁଦେବ ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଅବତରଣ କଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ କୃପାରେ ଯୋଗନିଦ୍ରାଙ୍କ ଶକ୍ତି ବଢିଗଲା ଏବଂ ସେ ନନ୍ଦଗୋପଙ୍କ ଭାର୍ୟା ଯଶୋଦାଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପଦ୍ମନୟନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅଧର୍ମ ରହିତ ହୋଇ ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଗ୍ରହ, ତାରା, ସର୍ପ ଓ ଅନ୍ୟ ଭୟ ସମସ୍ତ ଦୂର ହେଲା। ତାଙ୍କ ଜନ୍ମ ସହିତ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଧର୍ମର ପଥରେ ପ୍ରବେଶ କଲା। ପ୍ରଭୁ ଏହି ମାନବ ଲୋକରେ ଅବତରଣ କଲେ ବେଳେ ସେ ଷୋଳ ହଜାର ଏକଶେ ରାଣୀ ରଖିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ରୁକ୍ମିଣୀ, ସତ୍ୟଭାମା ଓ ଜାମ୍ବବତୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ମୁଖ୍ୟ ରାଣୀ ଥିଲେ; ଏମିତି ଆଠ ଜଣ ମୁଖ୍ୟ ରାଣୀ ଥିଲେ। ଏହି ଆଠ ରାଣୀଙ୍କୁ ଅନାଦି ଶ୍ରୀହରି ପ୍ରତିଏକଙ୍କରୁ କୋଟି ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଚାରୁଦେଷ୍ଣ, ସାମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟ ତେର ଜଣ ପ୍ରଧାନ ଥିଲେ। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ରୁକ୍ମିଙ୍କ କନ୍ୟା ରୁକ୍ମାବତୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ଅନିରୁଦ୍ଧ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଅନିରୁଦ୍ଧ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ନାତି ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ବଜ୍ର ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ବଜ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରତିବାହୁ ଓ ତାଙ୍କୁ ସୁଚାରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହିପରି ଯଦୁବଂଶର ପୁଅମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଶତ, ସାହସ୍ର ଗଣନାରେ ଅସଂଖ୍ୟ ଥିଲେ; ଏହି କଥା ଶତ ବର୍ଷ ଧରି କୁହିଲେ ମଧ୍ୟ ଶେଷ ହେବ ନାହିଁ। ସେଥିପାଇଁ ଏଠାରେ ଏହି ବଂଶବଳୀର ବର୍ଣ୍ତନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଏଠାରେ ତିନି କୋଟି ଅଠାଠି ହଜାର ରାଜକୁମାର ଓ ଗୃହ ଆଚାର୍ୟ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଶସ୍ତ୍ର ଚଳାଇବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। ଯଦୁବଂଶର ଏଠିକି ବଡ଼ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଗଣନା କରିବା କାହାରୁ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଦେବାସୁର ସଂଗ୍ରାମରେ ବଧ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ କ୍ଲେଶ ଦେଲେ। ଏମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ଯଦୁବଂଶର ଏକଶେ ଶତ କୁଳରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ସେମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେଇ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ମାନ୍ୟତାରେ ବିଶିଷ୍ଟ ହେଲେ; ସମସ୍ତ ଯଦୁବଂଶୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରଣ କରି ଉନ୍ନତି କଲେ। ଏହି ଭୃଷ୍ଣିବଂଶର ଜନ୍ମକଥା ଯିଏ ନିତ୍ୟ ଶ୍ରବଣ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲଭି ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ପରାଶର ଋଷି କହିଲେ: ଏଭଳି ଏହି ସାରାଂଶ କୁହିଦେଲି; ଏବେ ତୁମେ ତୁର୍ବସୁଙ୍କ ବଂଶ ଶୁଣ। ତୁର୍ବସୁଙ୍କ ପୁଅ ଭାନି, ଭାନିଙ୍କ ପୁଅ ଗୋଭାନୁ, ଗୋଭାନୁଙ୍କୁ ଟ୍ରୈଶମ୍ବ, ଟ୍ରୈଶମ୍ବଙ୍କୁ କରନ୍ଧମ, କରନ୍ଧମଙ୍କୁ ମାରୁତ୍ତ। ମାରୁତ୍ତ ସନ୍ତାନହୀନ ଥିଲେ, ତେଣୁ ସେ ପୌରବ ବଂଶର ଦୁଷ୍ମନ୍ତଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କଲେ। ଏହିପରି ଯୟାତିଙ୍କ ଶାପରେ ଏହି ବଂଶ ପୌରବ ବଂଶରେ ଲୀନ ହେଲା। ଏବେ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁଙ୍କ ପୁଅ ବଭ୍ରୁ, ବଭ୍ରୁଙ୍କ ପୁଅ ସେତୁ, ସେତୁଙ୍କ ପୁଅ ଆରବ୍ଧ, ଆରବ୍ଧଙ୍କୁ ଗାନ୍ଧାର, ଗାନ୍ଧାରଙ୍କୁ ଧର୍ମ, ଧର୍ମଙ୍କୁ ଘୃତ, ଘୃତଙ୍କୁ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ, ଦୁର୍ଦ୍ଦମଙ୍କୁ ପ୍ରଚେତା। ପ୍ରଚେତାଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଶତଧର୍ମ, ଯିଏ ଉତ୍ତର ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଜନପଦରେ ରାଜ୍ୟ କଲେ। ଏବେ ପୁରୁଙ୍କ ପୁଅ ଜନମେଜୟ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରାଚୀନ୍ବାନ, ପ୍ରାଚୀନ୍ବାନଙ୍କୁ ପ୍ରବୀର, ପ୍ରବୀରଙ୍କୁ ମନସ୍ୟୁ, ମନସ୍ୟୁଙ୍କୁ ଅଭୟଦ, ଅଭୟଦଙ୍କୁ ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ବହୁଗତ, ବହୁଗତଙ୍କୁ ସଂୟାତି, ସଂୟାତିଙ୍କୁ ଅହଂୟାତି, ତାଙ୍କୁ ରୌଦ୍ରାଶ୍ୱ। ରୌଦ୍ରାଶ୍ୱଙ୍କ ଦଶ ପୁଅ ଥିଲେ—ଋତେଷୁ, କକ୍ଷେଷୁ, ସ୍ଥଣ୍ଡିଳେଷୁ, କୃତେଷୁ, ଜଳେଷୁ, ଧର୍ମେଷୁ, ଧୃତେଷୁ, ଥଳେଷୁ, ସନ୍ନତେଷୁ ଓ ବନେଷୁ। ଋତେଷୁଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଅଂତିନାର। ଏଭଳି ଅବିରତ ଏହି ଦିବ୍ୟ ବଂଶବଳୀର ଗାଥା ଚାଲିଛି।