ଏକ ଦିନ, ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ଏକ ମହାସଭାରେ ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ମଣିକୁ ଦେଖିଲେ । ଏହି ମଣି ଯେତେବେଳେ ମୁକ୍ତ ହେଲା, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଭା ତାହାର ଅପୂର୍ବ ଔଜ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଇଗଲା । ତାପରେ ଅକୃରା କହିଲେ, “ଏହି ମଣି ଶତଧାନ୍ବନ ଆମକୁ ଦେଇଥିଲେ; ଯାହାର ଅଧିକାର, ସେ ଏହା ନେଉନ୍ତୁ ।” ମଣିକୁ ଦେଖି, ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, “ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ!” ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରିଲେ । ବଳରାମ ଏହି ମଣିକୁ ଦେଖି ବହୁତ ଆକାଂକ୍ଷା କରିଲେ, ଭାବିଲେ — “ଏହା ମୋର, ଆଚ୍ୟୁତ କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ।” ସତ୍ୟଭାମା ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଦେଖି ଗଭୀର ଆକାଂକ୍ଷା କଲେ — “ଏହା ମୋର ପିତାଙ୍କର ଧନ ।” ବଳରାମ ଓ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କର ଏହି ଆକାଂକ୍ଷା ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ନିଜକୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ବିପଦର ମଧ୍ୟରେ ଅନୁଭବ କଲେ । ସମସ୍ତ ଯଦୁମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବାବେଳେ, କୃଷ୍ଣ ଅକୃରାଙ୍କୁ କହିଲେ — “ମୁଁ ଏହି ମଣିକୁ ଯଦୁମାନେ ପାଇଁ ଦେଖାଇଛି, ନିଜ ପାପ ଶୁଧି ପାଇଁ; ଏହା ମୋର, ବଳରାମ ଓ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କର ପିତୃପାର୍ଶ୍ୱିକ ସାମ୍ପ୍ରଦାୟିକ ଧନ; ଏହି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜଣଙ୍କର ନୁହେଁ । ଏହି ମଣି ସଦା ଏକ ପବିତ୍ର ବ୍ୟକ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଓ ଗୁଣାନ୍ବିତ ଜଣେ ରଖିବା ଉଚିତ; ଅପବିତ୍ର ଜଣେ ଏହା ରଖିଲେ, ରାଜ୍ୟର ଉନ୍ନତି ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାହାର ମୂଳ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ । ମୋତେ ଏହା ଧାରଣ କରିବା ଅସମ୍ଭବ, କାରଣ ମୋର ଷୋଳେ ହଜାର ଜନା ପତ୍ନୀ ଅଛନ୍ତି; ତେଣୁ ସତ୍ୟଭାମା କିପରି ଏହା ନେବେ? ବଳରାମ, ଆପଣ ମଧ୍ୟ ମଦ୍ୟପାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଭୋଗବିଳାସ ଛାଡିବା ଉଚିତ । ତେଣୁ, ଯଦୁମାନେ ଜାଣିବେ — ବଳରାମ, ସତ୍ୟଭାମା ଓ ମୁଁ, ଆମେ ତିଣିଜଣେ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛୁ, ଦାନମାଧବ ଅକୃରା । ଏହି ମଣିର ଭାର କେବଳ ଆପଣ ଉଠାଇପାରିବେ । ଆପଣ ରଖିଲେ ରାଜ୍ୟର ଉନ୍ନତି ହୁଏ; ଏହି ମଣି ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଆପଣ ରଖିଥିଲେ, ଏହିପରି ରଖନ୍ତୁ — ଆଉ କିଛି କୁହିବା ଦରକାର ନାହିଁ ।” କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଦାନମାଧବ ଅକୃରା କହିଲେ — “ଏହିପରି ହେବ ।” ଏବଂ ସେ ଏହି ମହାମଣିକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ । ସେହି ସମୟରୁ ଅକୃରା ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ଭାବେ ଚାଲିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ତାଙ୍କ ଗାଳରେ ଲଗିଥିବା ମଣିର ଔଜ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାର କିରଣରେ ଶୋଭିତ ହେବା ପରି ଲାଗିଥିଲା । ଏହି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପବ୍ୟାସ ଯେଉଁ ଜଣେ ସ୍ମରଣ କରେ, ସେ କେବେ ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗର ଶିକାର ହେବେନାହିଁ; ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଯଦି ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ଅଟୁଟ ରହେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଥାଏ । ଏହି ଘଟଣା ସମୟରେ, ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାବେଳେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ଜୀବନ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହ ନିବେଶିତ ପାତ୍ରରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ, ପାନୀୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାରରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିଲା । ଏହା ପରେ ପ୍ରବ୍ରାହ୍ମଣ ପରାଶର କହିଲେ — ଅନମିତ୍ରଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ଶିନି । ଶିନିଙ୍କର ପୁଅ ସତ୍ୟକ; ସତ୍ୟକଙ୍କୁ ଥିଲେ ସାତ୍ୟକି, ଯେଉଁକୁ ଯୁୟୁଧାନ ଭି କୁହାଯାଏ । ସାତ୍ୟକିଙ୍କୁ ଥିଲେ ସଂଜୟ; ସଂଜୟଙ୍କର ପୁଅ କୁଣି; କୁଣିଙ୍କୁ ଥିଲେ ଯୁଗନ୍ଧର । ଏହିମାନେ ଶିନିଙ୍କର ଅନୁସୃତି । ଅନମିତ୍ର ଉପରେ ଏକ ଅନ୍ୟ ଶାଖା ଥିଲା — ବୃଷ୍ଣି; ବୃଷ୍ଣିଙ୍କୁ ଥିଲେ ଶ୍ଵଫଳ୍କ, ଯାହାର ଶକ୍ତି କାଥା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସିଦ୍ଧ । ଶ୍ଵଫଳ୍କଙ୍କର ଭାଇ ଥିଲେ ଚିତ୍ରକ । ଶ୍ଵଫଳ୍କ ଓ ଗାନ୍ଦିନୀଙ୍କୁ ଥିଲେ ଅକୃରା । ଏହିପରି ଉପମଦ୍ଗ ଜନ୍ମିଥିଲେ । ଉପମଦ୍ଗଙ୍କର ପୁଅମାନେ — ମୃଦ, ଅମୃଦ, ବିଶ୍ୱାରି, ମେଜୟ, ଗିରିକ୍ଷତ୍ର, ଉପକ୍ଷତ୍ର, ଶତଘ୍ନ, ଅରିମର୍ଦ୍ଦନ, ଧର୍ମଦୃକ୍, ଦୃଷ୍ଟଧର୍ମ, ଗନ୍ଧମୋଜ, ବାହ, ପ୍ରତିବାହ; ତାଙ୍କର ଜିଅ ଥିଲେ ସୁତାରା । ଅକୃରାଙ୍କର ପୁଅ ଦେବବାନ୍ ଓ ଉପଦେବ । ଚିତ୍ରକଙ୍କର ପୁଅମାନେ ପୃଥୁ ଓ ବିପୃଥୁ ଆଦି । କୁକୁରାଙ୍କର ଚାରି ପୁଅ — ଭଜମାନ, ଶୁଚି, କମ୍ବଳ, ବର୍ହିଷାଖ; ଏହିପରି ଅନ୍ଧକଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଚାରି ପୁଅ । କୁକୁରାଙ୍କୁ ଥିଲେ ହୃଷ୍ଟ; ହୃଷ୍ଟଙ୍କୁ କପୋତରୋମା; ତାଙ୍କୁ ଭିଲୋମା; ଭିଲୋମାଙ୍କୁ ତୁମ୍ବୁରାଙ୍କ ମିତ୍ର ଅନୁସଂଜ୍ଞା । ଅନୁଙ୍କୁ ଆନକଦୁନ୍ଦୁଭି; ତାଙ୍କୁ ଅଭିଜିତ ଓ ଅଭିଜିତା; ପୁନର୍ବସୁ । ପୁନର୍ବସୁଙ୍କୁ ପୁଅ ଆହୁକ ଓ ଜିଅ ଆହୁକୀ । ଆହୁକଙ୍କର ଦୁଇ ପୁଅ — ଦେବକ ଓ ଉଗ୍ରସେନ । ଦେବକଙ୍କର ଚାରି ପୁଅ — ଦେବବାନ୍, ଉପଦେବ, ସହଦେବ, ଦେବରକ୍ଷିତା । ସାତ ଜିଅ — ବୃକଦେବା, ଉପଦେବା, ଦେବରକ୍ଷିତା, ଶ୍ରୀଦେବା, ଶାନ୍ତିଦେବା, ସହଦେବା, ଦେବକୀ । ବସୁଦେବ ଏମାନଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ । ଉଗ୍ରସେନଙ୍କର ପୁଅମାନେ — କଂସ, ନ୍ୟଗ୍ରୋଧ, ସୁନାମ, ନକାହ୍ୱ, ଶଂକୁ, ସୁଭୂମି, ରାଷ୍ଟ୍ରପାଳ, ଯୁଦ୍ଧତୁଷ୍ଟି, ସୁତୁଷ୍ଟି, ମତ୍ସ । ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ଜିଅମାନେ — କଂସା, କଂସବତୀ, ସୁତନୂ, ରାଷ୍ଟ୍ରପାଳିକା । ଭଜମାନଙ୍କୁ ଥିଲେ ପୁଅ ବିଦୂରଥ; ବିଦୂରଥଙ୍କୁ ଶୂର; ଶୂରଙ୍କୁ ଶମୀ; ଶମୀଙ୍କୁ ପ୍ରତିକ୍ଷତ୍ର; ପ୍ରତିକ୍ଷତ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ଵୟଂଭୋଜ; ସ୍ଵୟଂଭୋଜଙ୍କୁ ହୃଦିକ । ଏପରି, ଯଦୁବଂଶର ଏହି ଅନୁସୃତି ଏବଂ ଏହି ବିଶିଷ୍ଟ ଘଟଣା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖି ଉପକୃତ ହେବା ଉଚିତ ।