ଏହି ଘଟଣାରେ, ଏକ ଦିନ ଅକୂର ନିଜ ଘରେ ସମସ୍ତ ଯଦୁବଂଶୀଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ସେ ଭଲଭାବରେ ଚିନ୍ତା କଲେ ଯେ, ଏଠାରେ କୌଣସି ଅଭାବ ନାହିଁ—ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଏଠି ଉପସ୍ଥିତ ଅଛି। ଏହି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଅନ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକଠା କଲେ। ସମସ୍ତ ଯଦୁବଂଶୀ ଯେଉଁବେଳେ ବସିଥିଲେ, ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କହି, ଏବଂ ତାହା ସମାପ୍ତ ହେଲାପରେ, ସାଧାରଣ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଓ ହସ୍ୟ-ମଜା କରି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଅକୂରଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ—“ହେ ଦାନଶୀଳ! ଆମେ ଭଲଭାବରେ ଜାଣୁଛୁ ଯେ ଏହି ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି, ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱର ସାର, ତୁମକୁ ଶତଧନ୍ବନ ଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ଏହା ତୁମ ପାଖରେ ରହିଛି, ଯାହା ରାଜ୍ୟକୁ ଉପକୃତ କରୁଛି। ଏହା ତୁମ ପାଖରେ ରହୁ, ଏବଂ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏହାର ଶକ୍ତିର ଫଳ ଉପଭୋଗ କରିବା। କିନ୍ତୁ ବଳଭଦ୍ର ଆମ ଉପରେ ସନ୍ଦେହ କରୁଛନ୍ତି—ତେଣୁ ଆମକୁ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଦୟାକରି ଏହା ଦେଖାଅ।” ଏପରି କହି, ଭଗବାନ୍ ବାସୁଦେବ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ରହିଲେ, ମଣିର ମାଲିକ ମନେ ଭାବିଲେ—“ଏଠି କଣ କରିବି? ଯଦି ସେମାନେ ମଣି ଖୋଜନ୍ତି, ମୁଁ ଲୁଚାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ତ ଦେଖି ପାରିବେ; କିନ୍ତୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ବିରୋଧ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।” ଏପରି ଭାବି, ଅକୂର ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ—“ହେ ପ୍ରଭୁ! ଏହି ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ମୋତେ ଶତଧନ୍ବନ ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ପରେ ଯିବା ପରେ, ଏହି କଷ୍ଟଦାୟକ ସମୟ ମୁଁ ଜଣେ ରକ୍ଷକ ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରୁଛି, ଭାବୁଥିଲି ଆଜି, କିମ୍ବା କାଲି, କିମ୍ବା ପରେ ଦିନେ ପ୍ରଭୁ ଏହା ଚାହିବେ। ଏହା ରକ୍ଷା କରିବାରେ ମୋତେ କୌଣସି ଆସକ୍ତି ନାହିଁ, ମୋ ପାଇଁ ଏହାର ଏକ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ସୁଖ ମୁଁ ଅନୁଭବ କରୁନାହିଁ। ଏହିପରି ଦୁଃଖ ଥିବା ସତ୍ୱେ, ଆପଣ ରାଜ୍ୟର ଉପକାରୀ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ଧାରଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏହି ଭାବେ ଆପଣ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ଏହି ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଯେଉଁଠାରେ ଇଚ୍ଛା, ସେଉଁଠି ଦିଅନ୍ତୁ, ଯାହାକୁ ଖୁସି ଲାଗିବ।" ଏପରେ, ଅକୂର ନିଜ ପୋଶାକର ଭାଜରେ ଲୁଚାଇଥିବା ସୁନାର ଏକ ଛୋଟ କାଠି ଆଣି, ସେଠାରୁ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ବାହାର କଲେ। ତା’ପରେ ସେ ଯଦୁସଭାରେ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣିକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ମଣି ମୁକ୍ତ ହେଉଥିବା ସହିତ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଭା ତାହାର ଅସାଧାରଣ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଆଲୋକିତ ହେଲା। ଏବେ ଅକୂର କହିଲେ—“ଏହି ମଣି ଆମକୁ ଶତଧନ୍ବନ ଦେଇଥିଲେ; ଯାହାର ଅଧିକାର, ସେ ନିଅନ୍ତୁ।” ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଯଦୁବଂଶୀ ‘ବାହ୍, ବାହ୍’ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ବଳରାମ ଏହାକୁ ଦେଖି ଭାବିଲେ—“ଏହି ମଣି ମୋର, ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତ (କୃଷ୍ଣ) ମଧ୍ୟ ଏହି ମଣି ଚାହାନ୍ତି।” ସତ୍ୟଭାମା ମଧ୍ୟ ଏହି ମଣିକୁ ଦେଖି ଭାବିଲେ—“ଏହି ମୋ ବାପାଙ୍କର ଧନ।” ବଳରାମ ଓ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଏହି ଆକାଂକ୍ଷା ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ନିଜକୁ ଦୁଇଟି ଶିଙ୍ଗ ମଧ୍ୟରେ ଅଟକାଇଥିବା ପରି ଅନୁଭବ କଲେ। ସମସ୍ତ ଯଦୁବଂଶୀଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ କୃଷ୍ଣ ଅକୂରଙ୍କୁ କହିଲେ—“ମୁଁ ଏହି ମଣିକୁ ଯଦୁମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଦେଇଛି ମୋର ନିଜ ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ। ଏହି ଆମର—ମୋ, ବଳରାମ ଓ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ସାଧାରଣ ବାପାଙ୍କର ଧନ; ଅନ୍ୟ କାହାର ନୁହେଁ। ଏହି ମଣି ସଦା ସ୍ୱଚ୍ଛ, ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ରହିବା ଉଚିତ; ଯଦି ଅଶୁଦ୍ଧ ଲୋକ ଧାରଣ କରିଥାଏ, ତେବେ ରାଜ୍ୟ ଉପକୃତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତାହାର ମୂଳକୁ ଧ୍ୱଂସ କରେ। ମୋର ଷୋଳ ହଜାର ଗୋଟିଏ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଥିବାରୁ ମୁଁ ଏହା ଧାରଣ କରିପାରିବି ନାହିଁ; ତେବେ ସତ୍ୟଭାମା କିପରି ଧାରଣ କରିପାରିବେ? ବଳରାମ, ଆପଣ ମଧ୍ୟ ମଦ୍ୟପାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଭୋଗ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ପଡିବ। ତେଣୁ, ଏହି ଦୟାଳୁ ଅକୂର, ଆମେ—ମୁଁ, ବଳରାମ ଓ ସତ୍ୟଭାମା—ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛୁ। ଏହି ମଣି ଧାରଣ କରିବାକୁ ଆପଣ ଅଧିକ ଯୋଗ୍ୟ। ଆପଣ ଧାରଣ କଲେ ରାଜ୍ୟ ଉପକୃତ ହୁଏ; ତେଣୁ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଧାରଣ କରୁଥିଲେ, ସେପରି ରଖନ୍ତୁ—ଏଠାରେ ଅଧିକ କିଛି କହିବା ଦରକାର ନାହିଁ।” ଏପରି କହିଲେ, ଦାନମୁର୍ତ୍ତି ଅକୂର “ଯଥାସ୍ତୁ” ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କରି, ଏହି ମହାମଣିକୁ ଧାରଣ କଲେ। ସେତେବେଳୁ ଅକୂର ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଭାବରେ ଚଲିବା ଲାଗିଲେ, ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ଏହି ମଣିର ତେଜ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାର କିରଣରେ ଶୋଭିତ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଭଗବାନଙ୍କ ଉପରୁ ଅନ୍ୟାୟ ଅଭିଯୋଗରୁ ଶୁଦ୍ଧି ଘଟଣାକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟାୟ ଅଭିଯୋଗର ଶିକାର ହେବେ ନାହିଁ; ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହି ଘଟଣା ପୂର୍ବରୁ, ଯେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରାଣଶକ୍ତି ଭକ୍ତି ଓ ବିଶ୍ୱାସ ସହିତ ଉପହାର ଦିଆଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ, ପାନୀୟ ଇତ୍ୟାଦି ଦ୍ୱାରା ପୁଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା। ଏବେ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଆସୁଛି ଶିନି ବଂଶର। ମହାର୍ଷି ପରାଶର କହିଲେ—ଅନମିତ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଶିନି। ଶିନିଙ୍କ ପୁତ୍ର ସତ୍ୟକ; ସତ୍ୟକଙ୍କୁ ଥିଲେ ସାତ୍ୟକି (ଯୁୟୁଧାନ) । ସାତ୍ୟକିଙ୍କ ପୁତ୍ର ସଂଜୟ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର କୁଣି, ତାଙ୍କୁ ଯୁଗନ୍ଧର। ଏହିମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ଶିନି ବଂଶୀୟ। ଅନମିତ୍ରଙ୍କ ବଂଶରେ ବୃଷ୍ଣି ଥିଲେ; ବୃଷ୍ଣିଙ୍କୁ ଶ୍ଵଫଳ୍କ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯାହାଙ୍କ ଶକ୍ତି କଥା କାଥା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଶ୍ଵଫଳ୍କଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ଥିଲେ ଚିତ୍ରକ। ଶ୍ଵଫଳ୍କ ଓ ଗାନ୍ଦିନୀଙ୍କୁ ଅକୂର ଜନ୍ମ ହେଲେ। ଏହିପରି ଉପମଦ୍ଗ ଜନ୍ମ ହେଲେ। ଉପମଦ୍ଗଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ହେଲେ ମୃଦ, ଅମୃଦ, ବିଶ୍ୱାରୀ, ମେଜୟ, ଗିରିକ୍ଷେତ୍ର, ଉପକ୍ଷେତ୍ର, ଶତଘ୍ନ, ଅରିମର୍ଦ୍ଦନ, ଧର୍ମଦୃକ୍, ଦୃଷ୍ଟଧର୍ମ, ଗନ୍ଧମୋଜ, ବାହ, ପ୍ରତିବାହ; ତାଙ୍କ ଝିଅ ଥିଲେ ସୁତାରା। ଅକୂରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଦେବବାନ୍ ଓ ଉପଦେବ। ଚିତ୍ରକଙ୍କ ଅନେକ ପୁତ୍ର ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୃଥୁ ଓ ବିପୃଥୁ ପ୍ରମୁଖ। କୁକୁରଙ୍କ ଚାରି ପୁତ୍ର—ଭଜମାନ, ଶୁଚି, କମ୍ବଳ, ବର୍ହିଷାଖ; ଏହିପରି ଅନ୍ଧକଙ୍କ ମଧ୍ୟ ଚାରି ପୁତ୍ର ଥିଲେ। କୁକୁରଙ୍କୁ ହୃଷ୍ଟ, ତାଙ୍କୁ କପୋତରୋମା, ତାଙ୍କୁ ବିଲୋମା, ବିଲୋମାଙ୍କୁ ତୁମ୍ବୁରଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ଅନୁସଂଜ୍ଞା ଜନ୍ମ ନେଲେ।