ଯଦୁବଂଶର ଜ୍ୟେଷ୍ଠଙ୍କର ମନ୍ତବ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ, ଏକ ଦମ୍ପତିଙ୍କ ସଂଯୋଗରୁ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମିଲା। ଏହି ଘଟଣାର ଦ୍ୱାରା ଏହି ସ୍ଥଳରେ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ମହାମାରୀ ପରି ଅପଦ୍ରବ୍ୟ ଘଟିବା ଅବଶ୍ୟମ୍ଭାବୀ, ଯଦି ଏହାର ସମାଧାନ ନ ହୁଏ। ଏପରି ସମୟରେ, ବୃଦ୍ଧ ଯଦୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଆନ୍ଧକ, "ଏଠାରେ ସେଉଁଠି ଆଣାଯାଉ, ଅତିରିକ୍ତ ଦୋଷ ଦେଖିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୁଣ୍ୟଶୀଳ," ବୋଲି କହିଲେ। ତାପରେ, କେଶବ, ଉଗ୍ରସେନ, ବଳଭଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯଦୁମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଅପରାଧୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଛମା କରିପାରିଥିଲେ, ସ୍ୱଫଳ୍କଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସ୍ୱନଗରକୁ ନିରାପଦରେ ଆଣିଲେ। ସେଉଁଠି ପହଞ୍ଚିବା ସହିତ, ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣିର ଶକ୍ତିରେ, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ମହାମାରୀ, ଦୁର୍ଭୋକ, ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିପଦ ଶାନ୍ତ ହେଲା। ଏହା ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ଚିନ୍ତା କରିଲେ—ଏହି ସବୁ ଘଟଣାର ଛୋଟ କାରଣ ହେଉଛି ଏହି ଆକୂର ଗାନ୍ଦିନୀ ଓ ସ୍ୱଫଳ୍କଙ୍କ ସନ୍ତାନ। କିନ୍ତୁ ଏହି ମଣିର ଶକ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ବଡ଼, ଯାହା ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ମହାମାରୀ, ଦୁର୍ଭୋକ ଓ ଏପରି ଅପଦ୍ରବ୍ୟ ଦୂର କରେ। ଏହି ମହାମଣି ସ୍ୟାମନ୍ତକ ନିଶ୍ଚୟ ଏହାଙ୍କ ପାଖରେ ଅଛି। ଏହି ମଣି ବିଷୟରେ ଏପରି ଶକ୍ତିର କଥା ଶୁଣାଯାଏ। ଆକୂର ଏକ ଯଜ୍ଞ ପରେ ଆଉ ଏକ ଯଜ୍ଞ, ଏଭଳି ଅବିରତ କରୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପାଖରେ କେବେ ଅଭାବ ନାହିଁ; ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ମଣି ଏଠାରେ ଅଛି। ଏହି ନିଷ୍କର୍ଷରେ ପହଞ୍ଚି, ଅନ୍ୟ ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇ, କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ଯଦୁମାନେ ତାଙ୍କ ଘରେ ସମାବେଶ କରିଲେ। ସମସ୍ତେ ବସିବା ପରେ, କୃଷ୍ଣ ପ୍ରଥମେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କହି, ତାପରେ ମଜା ଓ ସାଧାରଣ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରି, ଅକୂରଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, "ହେ ଦାନଶୀଳ, ଆମେ ଭଲଭାବେ ଜାଣୁଛୁ ଯେ ଏହି ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଶତଧନ୍ବନଙ୍କଠାରୁ ତୁମକୁ ମିଳିଥିଲା, ଏହା ଏଠାରେ ରହି ରାଜ୍ୟକୁ ଉପକୃତ କରୁଛି; ଏହା ତୁମେ ରଖ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏହାର ଫଳ ଉପଭୋଗ କରିବା। କିନ୍ତୁ ବଳଭଦ୍ର ଆମ ବିଷୟରେ ସନ୍ଦେହ କରୁଛନ୍ତି—ସେଥିପାଇଁ ଆମକୁ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ କରିବାକୁ, ଦୟାକରି ଏହି ମଣି ଦେଖାଅ।" ଏହିପରି କହି ଭଗବାନ୍ ବାସୁଦେବ ନିରବ ରହିଲେ, ମଣିଧାରୀ ଅକୂର ଚିନ୍ତା କରିଲେ—"ଏଠାରେ କ’ଣ କରିବି? ଯଦି ସେମାନେ ଖୋଜିବେ ତ ଦେଖିପାରିବେ, କିନ୍ତୁ ଖୋଲା ବିରୋଧ ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ।" ଏହିଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ଅକୂର ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଶତଧନ୍ବନଙ୍କଠାରୁ ମୋତେ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ସେ ଚାଲିଯିବା ପରେ ଏହା ରକ୍ଷା କରିବାରେ ମୁଁ ବଡ଼ କଷ୍ଟ ଅନୁଭବ କରିଛି, ଭାବୁଥିଲି ଆଜି, କିମ୍ବା ଆସନ୍ତାକାଲି, କିମ୍ବା ପରେ ଆପଣ ଏହା ମାଗିବେ। ଏହା ରଖିବା କଷ୍ଟରେ ମୋତେ ଏହା ଉପଭୋଗର କିଛି ଆସକ୍ତି ନାହିଁ, ମୋ ପାଇଁ କିଛି ସୁଖ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଆପଣ ରାଜ୍ୟକୁ ଉପକୃତ କରିଅଛନ୍ତି, ତଥାପି ଏହା ଧାରଣ କରିପାରିନାହାନ୍ତି, ତେଣୁ ଏହି ମଣି ଯେଉଁଠାରେ ଇଚ୍ଛା ଦିଅ, ନିଜେ ଧାରଣ କରନ୍ତୁ।" ଏହିପରି କହି, ଅକୂର ନିଜ ଚୀରର ଭିତରୁ ଏକ ସୁନାର ଛୋଟ କୋଠିରେ ଗୁପ୍ତ ରଖିଥିବା ମଣିଟିକୁ ଉଦ୍ଘାଟନ କଲେ। ତାପରେ, ସେ ସମ୍ମିଳିତ ଯଦୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଦେଖାଇଲେ। ଏହା ମୁକ୍ତ ହେବା ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଭା ଏହାର ଅଦ୍ଭୁତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା। ଏପରି ଦୃଶ୍ୟରେ, ଅକୂର କହିଲେ, "ଏହି ମଣି ଶତଧନ୍ବନଙ୍କଠାରୁ ଆମକୁ ମିଳିଥିଲା; ଯାହାର ଅଧିକାର, ସେ ନିଅନ୍ତୁ।" ଏହି ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଯଦୁମାନେ "ଶାବାଶ, ଶାବାଶ" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ। ବଳରାମ ଏହାକୁ ଦେଖି ବହୁତ ଆଗ୍ରହ କଲେ, ଭାବିଲେ, "ଏହି ମୋର, ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତ (କୃଷ୍ଣ) ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି।" ସତ୍ୟଭାମା ମଧ୍ୟ ଭାବିଲେ, "ଏହି ମୋ ପିତାଙ୍କ ଧନ।" ବଳରାମ ଓ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଆଗ୍ରହ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ନିଜକୁ ଦୁଇ ପ୍ରଶ୍ନର ମଧ୍ୟରେ ଆଟକି ଯାଇଛି ଭାବିଲେ। ସମସ୍ତ ଯଦୁମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବାବେଳେ, କୃଷ୍ଣ ଅକୂରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ମଣିକୁ ମୁଁ ଯଦୁମାନେ ପାଖରେ ଦେଖାଇଛି, ଏହା ପିତୃସାମୁହିକ ଧନ, ମୋ, ବଳରାମ ଓ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ; ଅନ୍ୟ କାହାର ନୁହେଁ। ଏହି ମଣି ସଦା ଏକ ପବିତ୍ର, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଓ ଗୁଣମାନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ପାଖରେ ରହିବା ଉଚିତ୍; ଅପବିତ୍ର ବ୍ୟକ୍ତି ପାଖରେ ରହିଲେ ରାଜ୍ୟର ମୂଳ ଧ୍ୱଂସ ହୁଏ। ମୁଁ ତ ଷୋଳ ହଜାର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଧାରଣ କରିଛି, ଏହି ମଣି ଧାରଣ କରିପାରିବି ନାହିଁ; ତେଣୁ ସତ୍ୟଭାମା କିପରି ଧାରଣ କରିପାରିବେ? ବଳରାମ, ଆପଣ ମଧ୍ୟ ମଦ୍ୟପାନ ଓ ଭୋଗ ଛାଡ଼ିବାକୁ ପଡିବ। ଏହିପରି, ଯଦୁମାନେ ଜାଣୁନ୍ତୁ—ବଳରାମ, ସତ୍ୟଭାମା ଓ ମୁଁ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି ମଣି ଧାରଣ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛୁ। ଆପଣ ଏହି ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିପାରିବେ। ଏହା ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ରହିଲେ, ରାଜ୍ୟ ଉପକୃତ ହୁଏ; ଏହିପରି ଧାରଣ କରନ୍ତୁ, ଆଉ କିଛି କହିବା ଦରକାର ନାହିଁ।" ଏହି ଭାବେ କଥା ଶୁଣି, ଦାନଶୀଳ ଅକୂର "ଯଥାସ୍ଥିତ" ବୋଲି ମଣି ଧାରଣ କଲେ। ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଅକୂର ସ୍ବଚ୍ଛନ୍ଦ ଭାବେ ଗମନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାର କିରଣରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ, ସେପରି ମଣିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ତାଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା। ଯେଉଁଠି ଭଗବାନ୍ଙ୍କ ଉପରେ ଅନ୍ୟାୟ ଅଭିଯୋଗ ଦୂର ହେବାର ଏହି ଘଟଣାକୁ ମନେ ପକାଯିବେ, ସେ କେବେ ଅଳ୍ପମାତ୍ର ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେବେ ନାହିଁ; ଯେଉଁଠି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅବିରୋଧ ରହେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଥାଏ। ଏହି ସମୟରେ, ଯେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନିବେଦିତ ଖାଦ୍ୟ, ପାନୀୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାରରେ ପୁଷ୍ଟି ହେଉଥିଲା। ଏହିପରି, ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ—ଅନମିତ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଶିନି। ଶିନିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ସତ୍ୟକ, ସତ୍ୟକଙ୍କୁ ଥିଲେ ସାତ୍ୟକି, ଯିଁହାଙ୍କୁ ଯୁୟୁଧାନ ଭି କୁହାଯାଏ। ସାତ୍ୟକିଙ୍କୁ ଥିଲେ ସଂଜୟ, ସଂଜୟଙ୍କୁ କୁଣି, ଏବଂ କୁଣିଙ୍କୁ ଥିଲେ ଯୁଗନ୍ଧର।