ପୂର୍ବରୁ, କାଶୀର ରାଜାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଗଭରେ ଏକ ମୂଲ୍ୟବାନ କନ୍ୟା ଧାରଣ କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ, ଗଭାବସ୍ଥାର ସମୟ ଶେଷ ହେଲା ଯାହାପି ବଞ୍ଚିବା ଦିନ ଆସିଲା, ତଥାପି ସେ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଶିଶୁ ଗଭରେ ଅଜନ୍ମା ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଲେ। ତାପରେ, କାଶୀର ରାଜା ଗଭରେ ଥିବା ତାଙ୍କ କନ୍ୟା ସହ କଥା କହିଲେ—"ମୁଁ ତୁମର ମୁହଁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, କାହିଁକି ଏତେ ବର୍ଷ ତୁମ ମାତାକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛ?" ଏପରି ଉପରେ, ଗଭରେ ଥିବା ଶିଶୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ପିତା, ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରତିଦିନ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏକ ଗାଁ ଦେଇଥିବେ, ତେବେ ତିନି ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚୟ ମୁଁ ଏହି ଗଭରୁ ବାହାରିବି।" ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ରାଜା ପ୍ରତିଦିନ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏକ ଗାଁ ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେ କନ୍ୟାର ଜନ୍ମ ହେଲା। ତାପରେ, ତାଙ୍କ ପିତା ତାଙ୍କୁ "ଗାନ୍ଦିନୀ" ନାମ ଦେଲେ। ଏହି ଗାନ୍ଦିନୀ କୁମାରୀକୁ, ଯିଏ ଘରକୁ ଆସି ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଶ୍ଵଫଳ୍କଙ୍କୁ ଦାନ ଦିଆଯାଇଲା ଏବଂ ସେ ଅତିଥି ସମ୍ମାନର ଉପାଦାନ ହେଲେ। ଶ୍ଵଫଳ୍କ ଏବଂ ଗାନ୍ଦିନୀଙ୍କୁଠୁ ଆକୂରା ଜନ୍ମ ନେଲେ। ତାଙ୍କ ଦୁଇଁଠାରୁ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏହି ସମସ୍ୟା ସମାଧାନ ନହେଲେ, କ୍ଷୁଦ୍ର ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଏବଂ ବ୍ୟାଧି ଭଳି ଦୁଃଖ ଏଠି ଆସିପାରିବା ଅସ୍ବାଭାବିକ ନୁହେଁ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ବୃଦ୍ଧ ଯଦୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଆନ୍ଧକ, "ଏହି ଜନକୁ ଏଠି ଆଣିଦିଅ, ଅତିରିକ୍ତ ଦୋଷ ଖୋଜିବା ଚାଲିଲା," କେଶବ, ଉଗ୍ରସେନ, ବଳଭଦ୍ର ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଯଦୁମାନେ, ଅପରାଧୀମାନେ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ସହିଷ୍ଣୁ ଥିବା, ସ୍ଵଫଳ୍କଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇ ତାଙ୍କ ନଗରକୁ ଆଣିଲେ। ତାଙ୍କ ଆସିବା ସହିତ, ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣିର ଶକ୍ତିରେ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ବ୍ୟାଧି, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିପଦ ଶାନ୍ତ ହେଲା। ଏବେ କୃଷ୍ଣ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ—"ଏହା ଏକ ଛୋଟ କାରଣ, ଯେ ଆକୂରା ଗାନ୍ଦିନୀ ଓ ଶ୍ଵଫଳ୍କଙ୍କୁଠୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଏହି ମଣିରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଅଛି, ଯାହା ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ବ୍ୟାଧି ଭଳି ବିପଦ ଦୂର କରିଥାଏ। ନିଶ୍ଚୟ, ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଅଛି। ଏହି ମଣି ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଏପରି ଶକ୍ତି ଶୁଣିଯାଏ। ତାଙ୍କୁ ଏକ ଯଜ୍ଞ ଶେଷ ହେଲା ପରେ ଆଉ ଏକ କରିଥାନ୍ତି, ଏବଂ ଅବିରାମ ଭାବରେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥାନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପାଖରେ କୌଣସି ଅଭାବ ନାହିଁ; ନିଶ୍ଚୟ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣି ଏଠି ଅଛି।" ଏହି ଭାବନା ସହ, ଅନ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ଯଦୁମାନେ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଡାକିଲେ। ସମସ୍ତ ଯଦୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲାପରେ, ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କହି ଓ ଅନ୍ୟ କଥା କହି ହସ ଆଡ଼ରେ, ଜନାର୍ଦନ ଆକୂରାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିଲେ—"ହେ ଦାନଶୀଳ, ଆମେ ଭଲଭାବେ ଜାଣୁଛୁ ଯେ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଶତଧନ୍ବନ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଏହା ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ରହିଛି, ରାଜ୍ୟକୁ ଉପକାର କରୁଛି; ଏହା ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ରହୁ, ଆମେ ଏହାର ଫଳ ଉପଭୋଗ କରିବା ଦୟା କରିବା। କିନ୍ତୁ ବଳଭଦ୍ର ଆମେ ଉପରେ ସନ୍ଦେହ କରିଛନ୍ତି—ତେଣୁ ଆମେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହେବାକୁ, ଦୟାକରି ଏହାକୁ ଦେଖାନ୍ତୁ।" ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଭଗବାନ ବାସୁଦେବ ନିର୍ବିକଳ କ୍ଷମା ରହିଲେ, ମଣି ଧାରୀ ଚିନ୍ତା କରିଲେ—"କଣ କରିବି? ଯଦି ଏହାକୁ ଖୋଜିବେ, ଲୁଚାଇବାକୁ ଚାହିଁଲେ ଦେଖିବେ; କିନ୍ତୁ ଖୋଲା ଭାବରେ ରୋକା ଉଚିତ ନୁହେଁ।" ଏଭଳି ଭାବି, ଆକୂରା ନାରାୟଣଙ୍କୁ କହିଲେ—"ହେ ପ୍ରଭୁ, ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଶତଧନ୍ବନ ମୋତେ ଦିଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଚାଲିଯିବା ପରେ ମୁଁ ଏହି ଅସୁବିଧାର ସମୟ ଭୋଗ କରୁଛି, ଭାବିଛି ପ୍ରଭୁ ଆଜି, କାଲି, ପରେ ଚାହିଁବେ। ଏହା ରଖିବାର ଅସୁବିଧାରେ, ମୋ ପାଖରେ ଉପଭୋଗର କୌଣସି ଆସକ୍ତି ନାହିଁ, ନିଜ ପାଇଁ ଖୁସିର ଏକ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ଜାଣିନାହିଁ। ଏପରି ଯଦି ଆପଣ ରାଜ୍ୟର ଉପକାରୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଭୋଗ କରିପାରିନାହିଁ, ଏହି ଭାବରେ ଆପଣ ଚେଷ୍ଟା କରିନାହିଁ। ତେଣୁ, ଏହି ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଚାହିଁଲା ପରି ନେଇଯାଅ, ଏବଂ ଯାହାକୁ ଏହା ଅତି ପ୍ରିୟ ଲାଗେ ଦିଅ।" ତାପରେ, ନିଜ ପୋଶାକ ଭିତରେ ଲୁଚାଇଥିବା ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଥିବା ସୁନା ଦବ୍ବା ଉଠାଇ ଦେଖାଇଲେ। ଏବଂ, ସମ୍ମିଳନୀରେ ଏହି ମଣିକୁ ମୁକ୍ତ କରିଲେ। ମଣି ମୁକ୍ତ ହେବା ସହିତ, ଏହାର ଅତିଶୟ ଚମକରେ ସମସ୍ତ ମଣ୍ଡପ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଇଯାଇଲା। ତାପରେ, ଆକୂରା କହିଲେ—"ଏହି ମଣି ଆମକୁ ଶତଧନ୍ବନ ଦେଇଥିଲେ; ଯାହାର ଅଧିକାର ଅଛି ସେ ନିଅ।" ଏହା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଯଦୁମାନେ "ଶାବାଶ, ଶାବାଶ" ଭାବରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଉଚ୍ଚ୍ୱାସ କଲେ। ଏହି ଦେଖିବା ସହିତ, ବଳରାମ ଏହାକୁ ଅତି ଇଚ୍ଛା କଲେ—"ଏହି ମଣି ମୋର, ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତ (କୃଷ୍ଣ) ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।" ସତ୍ୟଭାମା ମଧ୍ୟ ଏହି ମଣିକୁ ମୋର ପିତାର ସମ୍ପଦ ଭାବି ଅତି ଇଚ୍ଛା କଲେ। ବଳରାମ ଓ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ନିଜକୁ ଦୁଇ ଶିଙ୍ଗ ମଧ୍ୟରେ ଅଟକିଥିବା ଭାବରେ ଅନୁଭବ କଲେ। ସମସ୍ତ ଯଦୁମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣ ଆକୂରାଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଏହି ମଣିକୁ ମୁଁ ଯଦୁମାନେ ପାଇଁ ଦେଖାଇଛି ନିଜ ପାଇଁ ପରିଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ; ଏହି ମଣି ମୋର, ବଳରାମ ଓ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ସାଧାରଣ ପିତୃସ୍ତ୍ରୀୟ ସମ୍ପଦ; ଏହା ଅନ୍ୟ କାହାର ନୁହେଁ। ଏହି ମଣି ସମୟ ସମୟରେ ଏକ ପରିଶୁଦ୍ଧ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଦ୍ୱାରା ରଖିବା ଉଚିତ; ଅପବିତ୍ର ଜନ ରଖିଲେ, ରାଜ୍ୟର ଉପକାର କଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ତାହାର ମୂଳକୁ ଧ୍ଵଂସ କରେ। ମୁଁ ଏହି ମଣି ଭୋଗ କରିପାରିନାହିଁ, କାରଣ ମୋର ଶୋଳେ ହଜାର ପତ୍ନୀ ଅଛି; ତେଣୁ ସତ୍ୟଭାମା କିପରି ଏହା ଭୋଗ କରିପାରିବେ?