ତିନି ବର୍ଷ ପରେ, ବଭ୍ରୁ ଓ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଯାଦବମାନେ ବୁଝିପାରିଲେ ଯେ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟରେ ନୁହେଁ। ସେମାନେ ତେବେ ବିଦେହ ନଗରକୁ ଯାଇ, ବଳରାମଙ୍କୁ ବୁଝେଇ ଡ୍ୱାରକାକୁ ନେଇଅସିଲେ। ଏଠି ଅକୃର ନିରନ୍ତର ଭାବେ ଭଗବାନଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଥିଲେ, ଏବଂ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ। କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବୈଶ୍ୟମାନେ ଯଜ୍ଞ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯିବା ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତାଙ୍କ ନାଶ ହେଉଥିଲା; କିନ୍ତୁ ଅକୃର ଯଜ୍ଞର ପବିତ୍ରତା ଓ ରକ୍ଷା କବଚ ଦ୍ୱାରା ସେ ସୁରକ୍ଷିତ ଥିଲେ। ବାଷଠି-ଦୁଇ ବର୍ଷ ଧରି ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣିର ପ୍ରଭାବରେ ସେଠାରେ କେବେ ଅପଦ୍ରବ, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ମହାମାରୀ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଲା ନାହିଁ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ସାତ୍ୱତଙ୍କ ପ୍ରପୌତ୍ର ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ବୋଜମାନେ ଓ ଅକୃରଙ୍କ ଦଳ ଦ୍ୱାରା ବିଧ୍ୱଂସ ହେଲେ। ଏହି ଦୁଃଖଦ ଘଟଣା ପରେ, ଅକୃର ବୋଜମାନେ ସହିତ ଡ୍ୱାରକା ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ସେହି ଦିନଠାରୁ ଡ୍ୱାରକାରେ ବିପଦ, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ, ଅନାବୃଷ୍ଟି, ମହାମାରୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆପଦ ଆସିଲା। ତେଣୁ ଯାଦବମାନେ, ବଳଭଦ୍ର ଓ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ବିଚାର କରିବାକୁ ବସିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ଏହି ସମସ୍ତ ବିପଦ କାହିଁକି ଏକାଏକି ଆସିଗଲା? ଏହାକୁ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରିବା ଆବଶ୍ୟକ।” ଏହାରେ ଏକ ଯଦୁ ବୃଦ୍ଧ, ଆନ୍ଧକ, ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ କହିଲେ: “ଯେଉଁଠି ଅକୃରଙ୍କ ପିତା ଶ୍ଵଫଲ୍କା ଥିଲେ, ସେଠାରେ କେବେ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ମହାମାରୀ, ଅନାବୃଷ୍ଟି ଆସୁନଥିଲା। ଏକଥା ମଧ୍ୟ ମନେ ପକାଯାଉ, ଯେତେବେଳେ କାଶୀର ରାଜାଙ୍କ ଦେଶରେ ଅନାବୃଷ୍ଟି ହେଉଥିଲା, ଶ୍ଵଫଲ୍କାଙ୍କୁ ଆଣିଲେ, ତାଙ୍କ ଆଗମନରୁ ଦେବତାମାନେ ବର୍ଷା କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ରାଜାଙ୍କ ରାଣୀ ଗର୍ଭବତୀ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସମୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କର କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଗର୍ଭରେ ରହିଗଲେ। ତେବେ ରାଜା ଗର୍ଭସ୍ଥ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: ‘ମୁଁ ତୋର ମୁହଁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ତୁମେ ଜନ୍ମ କାହିଁକି ନେଉନାହଁ? ତୁମେ ତୁମ ମାତାଙ୍କୁ ଏତେ ଦିନ କେମିତି କଷ୍ଟ ଦେଉଛ?’ ଏପରେ ଗର୍ଭସ୍ଥ କନ୍ୟା ଉତ୍ତର ଦେଲେ: ‘ପିତା, ଯଦି ତିନି ବର୍ଷ ଧରି ପ୍ରତିଦିନ ଗୋଟିଏ ଗାଈ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇବେ, ତେବେ ମୁଁ ଜନ୍ମ ନେବି।’ ରାଜା ଏହି ଶର୍ତ୍ତ ମାନି ପ୍ରତିଦିନ ଗାଈ ଦେଇଲେ, ଏବଂ ସେ ସମୟରେ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ। ତାଙ୍କ ନାମ ରଖାଗଲା ‘ଗାନ୍ଦିନୀ’। ଏହି ଗାନ୍ଦିନୀଙ୍କୁ ଶ୍ଵଫଲ୍କାଙ୍କୁ ଦାନ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସେ କୃପା କରିଥିଲେ। ଶ୍ଵଫଲ୍କା ଓ ଗାନ୍ଦିନୀଙ୍କ ନିକଟରୁ ଅକୃର ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହି ପରିବାରରୁ ଅନେକ ସନ୍ତାନ ହେଲେ। ତେଣୁ ଏଠି ଅପଦ୍ରବ, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ମହାମାରୀ ଆସିବା ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ, ଯଦି ଏହି ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ନହୁଏ। ଏହି ବୃଦ୍ଧ ଯଦୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ‘ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ନୀତିମାନ୍ୟ ଉପରେ ଅଧିକ ଅଭିଯୋଗ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ସେଠାରୁ ଏହାକୁ ଆଣିବା ଉଚିତ,’ ବୋଲି କେଶବ, ଉଗ୍ରସେନ, ବଳଭଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଯାଦବମାନେ ଅକୃରଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନଗରକୁ ନେଇଲେ। ଅକୃର ଡ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିବା ସହିତ, ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣିର ପ୍ରଭାବରେ ମହାମାରୀ, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ଅନାବୃଷ୍ଟି ଓ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ଆଦି ଶାନ୍ତ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ ଚିନ୍ତା କରିଲେ: ଏହି ଅକୃର ଶ୍ଵଫଲ୍କା ଓ ଗାନ୍ଦିନୀଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଏହା ଛୋଟ କାରଣ; କିନ୍ତୁ ଏଠି ଏତେ ଶକ୍ତି ଅଛି ଯେ ଅପଦ୍ରବ, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ମହାମାରୀ ଦୂର ହୁଏ। ଅତଏବ ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଅଛି। ଏହି ମଣି ବିଷୟରେ ଏପରି ଶକ୍ତିର କଥା ଶୁଣାଯାଏ। ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ନିରନ୍ତର ଚାଲିଥାଏ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଖରେ କେବେ ଅଭାବ ନାହିଁ। ଏହି ଉପଲକ୍ଷେ, ଅନ୍ୟ ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଯାଦବମାନେ ତାଙ୍କ ଘରେ ସମାବେଶ କରିଲେ। ସମସ୍ତ ଯାଦବ ବସିଥିବା ବେଳେ, କୃଷ୍ଣ ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କହି, ତାପରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସାଧାରଣ କଥା ଓ ମଜାକରେ ଅକୃରଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ: “ଓ ଦାନଶୀଳ, ଆମେ ଭଲଭାବେ ଜାଣିଛୁ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ତୁମକୁ ଶତଧନ୍ବନ ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଏହା ଏଠି ରହି ରାଜ୍ୟର ଉପକାର କରୁଛି; ଏହା ତୁମ ପାଖରେ ରହୁ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏହି ଶକ୍ତିର ଫଳ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। କିନ୍ତୁ ବଳଭଦ୍ର ଆମ ଉପରେ ସନ୍ଦେହ କରୁଛନ୍ତି, ତେଣୁ ଆମକୁ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ, ଦୟାକରି ଏହି ମଣି ଦେଖାଅ।” ଏହିପରି କହି କୃଷ୍ଣ ନିରବ ରହିଲେ, ଅକୃର ଭାବିଲେ: “ମୁଁ କଣ କରିବି? ଯଦି ସେମାନେ ମଣି ଖୋଜିବେ, ତେବେ ଦେଖିବେ, କିନ୍ତୁ ଖୋଲା ବିରୋଧ ଉଚିତ ନୁହେଁ।” ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ଅକୃର ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ: “ଓ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ମୋତେ ଶତଧନ୍ବନ ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପରେ ମୁଁ ଏହି କଷ୍ଟର ସମୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି, ଭାବିଥିଲି ଆଜି କିମ୍ବା କାଲି ଆପଣ ଏହି ମଣି ଦାବି କରିବେ। ଏହା ରକ୍ଷା କରିବାରେ ମୋତେ କୌଣସି ଆସକ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ମୋ ପାଇଁ ଏହାର ଅନନ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଆପଣ ରାଜ୍ୟର ଉପକାରକ ଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଧାରଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ଚାହିଲେ ଏହି ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ନିଅ, ଯାହାକୁ ଭଲ ଲାଗେ ଦିଅ।” ଏପରେ ଅକୃର ନିଜ ଚୀରର ଭିତରୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ରଖିଥିବା ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଦୋଳିରେ ରଖାଯାଇଥିବା ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣିକୁ ସମ୍ମିଳିତ ଯାଦବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଉନ୍ମୋଚନ କଲେ।