ବଳରାମ ଅନୁମତି ଦେଇ ରଥରେ ବସି ରହିଲେ। କୃଷ୍ଣ, ପଥରେ ଦୁଇ କ୍ରୋଶ ଚାଲିଥିବା ପରେ, ଦୂରରୁ ତାଙ୍କ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ି ଶତଧାନ୍ୱନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ଶତଧାନ୍ୱନଙ୍କ ଦେହ, ପୋଶାକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଖୋଜିବା ସହିତ, ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ମିଳିଲା ନାହିଁ। ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ବଳଭଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ କହିଲେ, “ଅନର୍ଥରେ ଆମେ ଶତଧାନ୍ୱନଙ୍କୁ ମାରିଛୁ; ଆମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ତମ ମଣି, ସ୍ୟାମନ୍ତକ, ମିଳିଲା ନାହିଁ।” ଏହା ଶୁଣି ବଳରାମ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ବସୁଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଲଜ୍ଜା! ତୁମେ ଧନ ପାଇଁ ଏତେ ଲୋଭୀ। ତୁମେ ମୋ ଭାଇ ହେବାରୁ ଏହା ଆମେ ସହିଛି। ଏବେ, ତୁମେ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଚାଲିଯାଅ। ମୁଁ ଦ୍ୱାରକା, ତୁମେ, ଏହି ମିଥ୍ୟା ଶପଥ ସହିତ କିଛି ଚାହେଁ ନାହିଁ। ବସ, ବସ!” କୃଷ୍ଣ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ବଳରାମ ରହିବାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ। ବଳରାମ ଭିଦେହ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ରାଜା ଜନକ ତାଙ୍କୁ ଗୃହରେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଇ ଆର୍ଘ୍ୟ ଦେଲେ। ବଳରାମ ସେଠାରେ ରହିଲେ। ବସୁଦେବ ମଧ୍ୟ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଗଲେ। ବଳଭଦ୍ର ରାଜା ଜନକଙ୍କ ଗୃହରେ ବସିଥିବା ସମୟରେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦୁର୍ୟୋଧନ ବଳଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଗଦା-ଯୁଦ୍ଧ ଶିଖିଲେ। ତିନି ବର୍ଷ ପରେ, ବଭ୍ରୁ ଓ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଯାଦବମାନେ, ବୁଝିପାରିଲେ ଯେ ମଣି କୃଷ୍ଣ ନେଇନଥିଲେ, ଭିଦେହ ନଗରକୁ ଗଲେ, ବଳଦେବଙ୍କୁ ବୁଝାଇ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆଣିଲେ। ଅକୃର, ଶ୍ରୀଭଗବାନଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହୋଇ, ଉତ୍ତମ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣିର ସୁନା ଦ୍ୱାରା ଅନବଧାନ ବିଦିଧି ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ। କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବୈଶ୍ୟମାନେ ଯଜ୍ଞ ସ୍ଥଳକୁ ଯାଇଥିବା ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନିଅସ୍ତ ହେଉଥିଲେ; ଯଜ୍ଞର ସଂସ୍କାର ଓ କବଚ ଦ୍ୱାରା ଅକୃର ସେଠାରେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହିଥିଲେ। ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣିର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବାଷ୍ଠି ଦୁଇ ବର୍ଷ ଧରି ସେଠାରେ କୌଣସି ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ମହାମାରୀ, ଅକ୍ସମାତ୍ ମୃତ୍ୟୁ କିମ୍ବା ଆପଦ ହୋଇନଥିଲା। ଏହାପରେ, ଯେତେବେଳେ ସାତ୍ୱତଙ୍କ ପ୍ରପୌତ୍ର ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ଅକୃରଙ୍କ ଦଳ ସହିତ ଭୋଜମାନେ ମିଶି ହତ୍ୟା ହେଲେ, ଅକୃର ଭୋଜମାନେ ସହିତ ଦ୍ୱାରକା ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କ ବିଦାୟ ଦିନରୁ ଆପଦ, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ, ଅନାବୃଷ୍ଟି, ମହାମାରୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁଃଖ ଦ୍ୱାରକାରେ ଆସିଗଲା। ଯାଦବମାନେ, ବଳଭଦ୍ର ଓ ଉଗ୍ରସେନ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଶ୍ରୀଭଗବାନ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ, କହିଲେ: “ଏହା କ’ଣ? କିପରି ଏତେ ଆପଦ ଏକାସାଥିରେ ଆସିଗଲା? ଏହା ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରିବା ଦରକାର।” ଏଥିରେ ଏକ ଯାଦବ ବୃଦ୍ଧ ଆନ୍ଧକ କହିଲେ, “ଯେଉଁଠି ଅକୃରଙ୍କ ପିତା ଶ୍ଵଫଳକ ଥିଲେ, ସେଠାରେ କେବେ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ମହାମାରୀ, ଅନାବୃଷ୍ଟି ଆସିନଥିଲା। ଏକଥା ଦିନ, କାଶୀର ରାଜାଙ୍କ ଦେଶରେ ଅନାବୃଷ୍ଟି ହେଉଥିବାବେଳେ ଶ୍ଵଫଳକଙ୍କୁ ଆଣାଯିବା ସମୟରୁ ଦେବମାନେ ବର୍ଷା କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଗର୍ଭରେ ଏକ ମୂଲ୍ୟବାନ କନ୍ୟା ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଉଚିତ ସମୟ ହେଲା ବେଳେ ଜନ୍ମ ହେଲା ନାହିଁ। ଏଭଳି ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଗର୍ଭରେ ରହିଲେ। କାଶୀର ରାଜା ଗର୍ଭରେ ଥିବା ଜନ୍ମ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା କନ୍ୟାକୁ କହିଲେ, ‘କନ୍ୟା, ତୁମେ କିଏ ଜନ୍ମ ନେଉନାହିଁ? ମୁଁ ତୁମର ମୁହଁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ। କିପାଇଁ ତୁମେ ତୁମର ମାତାକୁ ଏତେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୁଃଖ ଦେଉଛ?’ ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଗର୍ଭରୁ ଅଜନ୍ମା କନ୍ୟା କହିଲେ, ‘ପିତା, ଯଦି ତୁମେ ପ୍ରତିଦିନ ଏକ ଗାଁ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେଉ, ତେଣୁ ତିନି ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବି।’ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ପ୍ରତିଦିନ ଏକ ଗାଁ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ। ତାଙ୍କ ପିତା ତାଙ୍କୁ ଗାନ୍ଦିନୀ ନାମ ଦେଲେ। ଏହି କନ୍ୟା, ଗାନ୍ଦିନୀ, ଶ୍ଵଫଳକଙ୍କୁ ଦାନ ଦିଆଗଲା ଓ ଅତିଥି ସ୍ୱୀକାର ହେଲେ। ଶ୍ଵଫଳକ ଓ ଗାନ୍ଦିନୀଙ୍କୁ ଅକୃର ଜନ୍ମିଲେ। ତାଙ୍କ ଦୁଇଁ ମିଶି ସନ୍ତାନ ହେଲେ। ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ଯଦି ଏହି ସମସ୍ୟା ସମାଧାନ ହେଇନାହିଁ, ତେଣୁ ଏଠାରେ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଓ ମହାମାରୀ କିପାଇଁ ନ ହେବ? ବୃଦ୍ଧ ଯାଦବ ଆନ୍ଧକଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ‘ଏହି ଜଣକୁ ଆଣାଯିଅ, ଉତ୍ତମ ଗୁଣବତ୍ତା ଥିବା ଜଣେ ଉପରେ ଅତିରିକ୍ତ ଦୋଷ ଖୋଜିବା ପ୍ରୟାସ ଚାଲିଲା।’ କେଶବ, ଉଗ୍ରସେନ, ବଳଭଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଯାଦବମାନେ, ଅପରାଧୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସହିଥିବା, ନିରାପଦ ଦେଇ ଶ୍ଵଫଳକଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅକୃରଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସହରକୁ ଆଣିଲେ। ଅକୃର ଆସିଲାପରେ, ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣିର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱାରକାର ଅନାବୃଷ୍ଟି, ମହାମାରୀ, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆପଦ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା। କୃଷ୍ଣ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, “ଏହି କଥା ଅଳ୍ପ, ଯେ ଅକୃର ଶ୍ଵଫଳକ ଓ ଗାନ୍ଦିନୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମିଛି। କିନ୍ତୁ ଏହି ଶକ୍ତି ବଡ଼, ଯାହା ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ମହାମାରୀ, ଅନାବୃଷ୍ଟି ଓ ଆପଦ ଦୂର କରେ। ତେଣୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ତାଙ୍କଠାରେ ଅଛି। ଏହି ପ୍ରଭାବ ଏହା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଶୁଣିଯାଉଛି। ଅକୃର ଏକ ଯଜ୍ଞ କରି ଆଉ ଏକ ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ କରିଥାନ୍ତି, ଏକ ଯଜ୍ଞ ପରେ ଆଉ ଏକ ଯଜ୍ଞ, ଅବିରତ ଭାବେ।