ଶତଧନ୍ୱନ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଅକୃରୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଯଦି ତୁମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିପାରିବିନାହିଁ, ତେବେ ଏହି ମଣିକୁ ନିଅ ଏବଂ ନିଜେ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖ।” ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି ଅକୃରୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଯଦି ତୁମେ ଶେଷ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କାହାକୁ କିଛି ନ କହିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ସେ ମଣିକୁ ନିଶ୍ଚିତ ହାସଲ କରିବି।” ଏହିପରି ଚୁକ୍ତି ହେବା ପରେ ଅକୃରୁ ସେ ମଣିକୁ ନେଲେ। ଏହିପରେ ଶତଧନ୍ୱନ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତୀବ୍ର ଗତିର ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ି, ଯାହା ଶତ ଯୋଜନା ଦୂରିକୁ ଯିବାକୁ ସମର୍ଥ, ପଳାଇଗଲେ। ବଳରାମ ଓ ବାସୁଦେବ ଚାରିଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା—ଶୈବ୍ୟ, ସୁଗ୍ରୀବ, ମେଘପୁଷ୍ପ ଓ ବଳାହକ—ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ ରଥରେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଲେ। ଶତଧନ୍ୱନଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ଶତ ଯୋଜନା ମାର୍ଗ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ପରେ, ମିଥିଳା ଅଞ୍ଚଳରେ ଅଧିକ ଚାଲିବାକୁ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କଲା। ଶତଧନ୍ୱନ ଘୋଡ଼ାକୁ ଛାଡ଼ି, ପଦେପଦେ ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହାପରେ କୃଷ୍ଣ, ବଳଭଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଏଠାରେ ରଥରେ ରୁହ; ମୁଁ ପଦେପଦେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟକୁ ଅନୁସରଣ କରି, ତାହାକୁ ବଧ କରିବି। କାରଣ, ଏହି ଦେଶର ରାଜାମାନେ ସଚେତନ ଓ ଭୟଭୀତ, ଏହିଠାରେ ଆମେ ଦୁଇଁଜଣ ରଥ ନେଇ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।” ବଳରାମ ଏହି କଥାକୁ ମନେଇ, ରଥରେ ରହିଲେ। କୃଷ୍ଣ ପ୍ରାୟ ଦୁଇ କ୍ରୋଶ ଦୂର ପଦେପଦେ ଅନୁସରଣ କରି, ଦୂରରୁ ନିଜ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ି, ଶତଧନ୍ୱନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ସେଉଁଠି ଶରୀର, ପୋଶାକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀ ଭଲଭଳି ତଲାଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ମିଳିଲାନି। ତାପରେ ବଳଭଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ କହିଲେ, “ଅନର୍ଥରେ ଆମେ ଶତଧନ୍ୱନଙ୍କୁ ବଧ କଲୁ; ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ସାର ଯେଉଁ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି, ଆମେ ମିଳିଲାନି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ବଳରାମ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଲଜ୍ଜା! ଧନ ପ୍ରତି ତୁମର ଏତେ ଲୋଭ। ତୁମେ ମୋ ଭାଇ ଥିବାରୁ ମୁଁ ଏହି ସବୁ ସହିଲି। ଏବେ ତୁମେ ତୁମ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଯାଅ। ମୋତେ ଦ୍ୱାରକା, ତୁମେ କିମ୍ବା ଏହି ମିଥ୍ୟା ଶପଥ—କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ। ଚାଲିଯାଅ, ଚାଲିଯାଅ!” କୃଷ୍ଣ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ବଳରାମ ରୁହିଲେ ନାହିଁ। ବଳରାମ ତାପରେ ବିଦେହା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ରାଜା ଜନକ ତାଙ୍କୁ ଗୃହେ ନିଅଁତି, ପାଦ୍ୟାର୍ଘ୍ୟ ଓ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଲେ। ବଳରାମ ସେଉଁଠି ଅବସ୍ଥାନ କଲେ। ଅନ୍ୟପଟେ, ବାସୁଦେବ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଗଲେ। ବଳଭଦ୍ର ଯେତେବେଳେ ରାଜା ଜନକଙ୍କ ଗୃହେ ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ର ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ବଳଭଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ଗଦାଯୁଦ୍ଧ ଶିଖିଲେ। ତିନି ବର୍ଷ ପରେ, ବବ୍ରୁ ଓ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଯାଦବମାନେ ବୁଝିଲେ ଯେ, ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି କୃଷ୍ଣ ନେଇନାହାନ୍ତି। ସେମାନେ ବିଦେହାକୁ ଯାଇ, ବଳଦେବଙ୍କୁ ବୁଝେଇ, ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରକାକୁ ନେଇ ଆଣିଲେ। ଏଠିଏ ଅନ୍ୟପଟେ, ଅକୃରୁ ଅବିରତ ଭାବେ ଭଗବାନଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ରହି, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟନ୍ୟ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ। ଛତ୍ରିୟ ଓ ବୈଶ୍ୟମାନେ ଯେତେବେଳେ ଯଜ୍ଞାଙ୍ଗଣକୁ ଯାଉଥିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା ନାଶ ପାଉଥିଲେ; ଏହିପରି ସଂସ୍କାର ଓ କବଚ ଦ୍ୱାରା ସେ ରକ୍ଷିତ ଥିଲେ। ଏହି ମଣିର ଶକ୍ତିରେ ବେଉଠି ବର୍ଷ ଦ୍ୱାରକାରେ କୌଣସି ଅପଦ୍ରବ, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ରୋଗ, କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ, ସାତ୍ୱତଙ୍କ ପ୍ରପୌତ୍ର ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ଯେଉଁଥିରେ ଅକୃରୁ ଓ ଭୋଜମାନେ ଜଡିତ, ଭୋଜମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଲେ, ଅକୃରୁ ଭୋଜମାନଙ୍କ ସହିତ ଦ୍ୱାରକା ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ସେହି ଦିନଠାରୁ ଦ୍ୱାରକାରେ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ଦୁର୍ଗଟନା, ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ, ଅନାବୃଷ୍ଟି, ରୋଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପିଡ଼ା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ଅସୁବିଧା ଦେଖି, ଯାଦବମାନେ ବଳଭଦ୍ର ଓ ଉଗ୍ରସେନ ସହ ମିଶି ବିଚାର କଲେ। ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ଏହି ଅପଦ୍ରବ କାହିଁକି ଏତେ ହଠାତ୍ ଆସିଲା? ଏହା ଉପରେ ଚିନ୍ତା ହେଉ।” ତେବେ ଏକ ଯାଦବ ବୃଦ୍ଧ ଆନ୍ଧକ କହିଲେ, “ଯେଉଁଠାରେ ଅକୃରୁଙ୍କ ପିତା ଶ୍ଵଫଳ୍କ ଥିଲେ, ସେଠାରେ କେବେ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ରୋଗ, ଅନାବୃଷ୍ଟି ଆସୁନଥିଲା। ଏକଥା ସତ୍ୟ, ଶ୍ଵଫଳ୍କଙ୍କୁ କାଶୀର ରାଜାଙ୍କ ଦେଶକୁ ନେଇଯିବା ସମୟରେ, ସେଠାରେ ଅନାବୃଷ୍ଟି ଥିଲା, ତାଙ୍କ ଆସିବା ସହିତ ଦେବତାମାନେ ବର୍ଷା କରିଦେଲେ। ଏହିପରି ଏକ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ କାଶୀର ରାଜାଙ୍କ ରାନୀ ଗର୍ଭବତୀ ହୋଇ ଏକ ମୂଲ୍ୟବାନ କନ୍ୟା ଗର୍ଭରେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଗର୍ଭାବସ୍ଥା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ ମଧ୍ୟ ସେ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଗର୍ଭରେ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ। ଏଥିରେ ରାଜା ତାଙ୍କ ଗର୍ଭସ୍ଥ କନ୍ୟାକୁ କହିଲେ, ‘ପୁତ୍ରୀ, ତୁମେ କାହିଁକି ଜନ୍ମ ନେଉନାହାଁ? ମୁଁ ତୁମ ମୁହଁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ। କାହିଁକି ଏତେ ଦିନ ତୁମ ମାଆକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛ?’ ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଗର୍ଭସ୍ଥ କନ୍ୟା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ‘ପିତା, ଯଦି ତୁମେ ପ୍ରତିଦିନ ଗୋଟିଏ ଗାଈ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେବେ, ତେବେ ତିନି ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଏହି ଗର୍ଭରୁ ବାହାରିବି।’ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ପ୍ରତିଦିନ ଗୋଟିଏ ଗାଈ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସେ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ। ତାପରେ ତାଙ୍କ ପିତା ତାଙ୍କ ନାମ ରଖିଲେ ଗାନ୍ଦିନୀ। ସେଇ ଗାନ୍ଦିନୀ, ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ଵଫଳ୍କ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଉପହାର ଭାବେ ଦିଆଗଲେ ଏବଂ ଆତିଥ୍ୟ ଦିଆଗଲା। ଶ୍ଵଫଳ୍କ ଓ ଗାନ୍ଦିନୀଙ୍କଠାରୁ ଅକୃରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ।