ସତ୍ରାଜିତ୍ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଇଦେବାରେ ଅକୃର, କୃତବର୍ମାନ୍ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଅପମାନିତ ଅନୁଭବ କରିଲେ ଏବଂ ସତ୍ରାଜିତ୍ଙ୍କ ଉପରେ ଦ୍ୱେଷ ପୋଷଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହିମାନେ ଶତଧନ୍ୱନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସତ୍ରାଜିତ୍ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ; ଆମେ ଓ ତୁମେ ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଆମକୁ ଅବହେଳା କଲେ ଏବଂ କନ୍ୟାକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ଏତେ ଦିନ ଜୀବନ୍ତ ରଖିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଅ ଏବଂ ସେଇ ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ନେଇନ। କିଏ ତୁମେ ଏହା ଦାବି କରୁନାହାଁ? ଆମେ ତୁମକୁ ସହଯୋଗ କରିବୁ। ଯଦି ଏହି ଦ୍ୱେଷରେ ଅଚ୍ୟୁତ ତୁମ ପ୍ରତି କିଛି କରିବେ, ଆମେ ତୁମ ପାଖରେ ରହିବୁ।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି ଶତଧନ୍ୱନ କହିଲେ, “ଏହିପରି ହେଉ।” ଏହି ସମୟରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଲାକ୍ଷାଗୃହରେ ପୁଡ଼ିଗଲେ ବୋଲି ଯଦିଓ ସତ୍ୟଟି ଜାଣିଥିଲେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବାରାଣାବତକୁ ଯାଇଥିଲେ, ହୂତାଶ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଚେଷ୍ଟାକୁ ଦୁର୍ବଳ କରିବାକୁ କିମ୍ବା ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପକ୍ଷରେ କିଛି କରିବାକୁ। ଏଠାରେ ଥିବାବେଳେ ଏବଂ ଶୟନ ଅବସ୍ଥାରେ, ଶତଧନ୍ୱନ ସତ୍ରାଜିତ୍ଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ନେଇଗଲେ। ପିତାଙ୍କ ହତ୍ୟାରେ ସତ୍ୟଭାମା ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ, ତୁରନ୍ତ ରଥ ଚଢ଼ି ବାରାଣାବତକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋତେ ଅନ୍ୟାୟ ହୋଇଛି; ନିର୍ଦୟ ଶତଧନ୍ୱନ ଆମ ପିତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ସେଇ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଚୋରି କରିଛନ୍ତି, ଯାହା ତିନି ଲୋକର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିପାରେ।” ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ଦାୟିତ୍ୱ ଆପଣଙ୍କର; ଯାହା ଉଚିତ ଭାବିବେ, ତାହା କରନ୍ତୁ।” ଏପରି ଶୁଣି କୃଷ୍ଣ, ଯାହାଙ୍କ ହୃଦୟ ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଲା, କ୍ରୋଧାକ୍ତି ନୟନ ଥିବା ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ମୋର ଦାୟିତ୍ୱ; ଏହି ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଅପମାନକୁ ମୁଁ ସହିପାରିବି ନାହିଁ। ଯେପରିକି ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଗଛରେ ବାସ କରୁଥିବା ପକ୍ଷୀ ତାହାକୁ କ୍ଷତି କରିନାହାଁ, ତେଣୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଅତି ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବରେ କିଛି କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।” ଏହା କହି, ବସୁଦେବ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ ଏବଂ ବଲରାମଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ କଥା କହିଲେ। କୃଷ୍ଣ ବଲରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ବନରେ ଶିକାର କରିବା ବେଳେ ପ୍ରସେନା ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା ହୋଇଥିଲେ, ଏବେ ସତ୍ରାଜିତ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି ଶତଧନ୍ୱନଙ୍କ ହାତରେ। ଦୁଇଜଣ ମୃତ, ଏହି ମଣି ଆମ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ ଅଂଶ ହେବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ରଥ ଚଢ଼ି ଚଳ, ଶତଧନ୍ୱନଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ଖୋଜା ଆରମ୍ଭ କରିବା ଦରକାର।” ବଲରାମ ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି ସହମତି ଦେଲେ ଏବଂ ଦୁଇଜଣ ତୟାରି ହେଲେ। ଏପରି ସମୟରେ ଶତଧନ୍ୱନ କୃତବର୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, କିନ୍ତୁ କୃତବର୍ମା କହିଲେ, “ମୁଁ ବଲରାମ ଓ ବସୁଦେବଙ୍କ ବିପକ୍ଷରେ ଯିବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ।” ପରେ ଶତଧନ୍ୱନ ଅକୃରଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଅକୃର କହିଲେ, “ଏହି ଭଗବତଙ୍କ ବିରୋଧରେ କେହି ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବେ ନାହାଁ। ତାଙ୍କ ପାଦ ତଳରେ ତିନି ଲୋକ କମ୍ପିତ ହୁଏ, ଦେବଶତ୍ରୁମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କ ଚକ୍ର ପ୍ରତିବନ୍ଧ କରିପାରେନାହାଁ, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଗର୍ବିତମାନଙ୍କ ନୟନକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରେ, ତାଙ୍କ ଖଡ଼ଗ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁମାନେ ନଶ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ସତ୍ୟଭାମା ସହିତ ସମସ୍ତ ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଏପରି ଭଗବାନଙ୍କ ବିରୋଧରେ କିଏ ଯିବ?” ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି ଶତଧନ୍ୱନ କହିଲେ, “ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିପାରିବ ନାହାଁ, ତେବେ ଏହି ମଣିକୁ ନିଅ ଏବଂ ରକ୍ଷା କର।” ଅକୃର କହିଲେ, “ଅନ୍ତିମ ସମୟରେ ତୁମେ କାହାକୁ କିଛି ନ କହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଏହି ମଣି ଅବଶ୍ୟ ପାଇଁପାରିବି।” ଏହିପରି ଚୁକ୍ତି ହେବା ପରେ ଅକୃର ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ନେଇଲେ। ଶତଧନ୍ୱନ ଏବେ ଏକ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ି ଶତ ଯୋଜନା ଦୂରକୁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହେଲେ। ବଲରାମ ଓ ବସୁଦେବ ଚାରିଟିଏ ଘୋଡ଼ା—ଶୈବ୍ୟ, ସୁଗ୍ରୀବ, ମେଘପୁଷ୍ପ, ବଳାହକ—ଯୋଜିଥିବା ରଥରେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଏହି ଘୋଡ଼ା ଶତ ଯୋଜନା ଦୂର ଚାଲିବା ପରେ ମିଥିଳାବନ ଅଞ୍ଚଳରେ ପୁଣି ଚଳିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଜୀବନ ଦେଇଦେଲା। ଶତଧନ୍ୱନ ଘୋଡ଼ାକୁ ଛାଡ଼ି ପଦେ ପଦେ ଚାଲିଲେ। ଏବେ କୃଷ୍ଣ ବଲଭଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଏଠି ରଥରେ ରୁହ, ମୁଁ ପଦେ ପଦେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଶତଧନ୍ୱନଙ୍କ ପଛରେ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବି। ଏଠାରେ ଶାସକମାନେ ସଚେତନ ଓ ଭୟଭିତ ଅଛନ୍ତି, ତେଣୁ ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଏହି ଚେତ୍ରରେ ରଥ ନେଇ ଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।” ବଲରାମ ଏହାକୁ ମନୋମନେ ମାନି ରଥରେ ରହିଲେ। କୃଷ୍ଣ ପ୍ରାୟ ଦୁଇ କ୍ରୋଶ ଦୂର ପଦେ ପଦେ ଚାଲି ଶତଧନ୍ୱନଙ୍କୁ ଚାପିଲେ ଏବଂ ଦୂରରୁ ତାଙ୍କ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ି ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ଶବ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଜିନିଷ ଭଲଭାବେ ତଲାଶ କଲେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ମିଳିଲା ନାହିଁ। ବଲଭଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ଅସାର ହେଲା ଏହି ହତ୍ୟା; ଆମେ ସେଇ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ପାଇପାରିଲୁ ନାହିଁ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ ସ୍ବରୂପ।” ଏହା ଶୁଣି ବଲରାମ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ବସୁଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଧିକ୍! ତୁମେ ଧନ ଲୋଭୀ। ମୁଁ ତୁମେ ମୋ ଭାଇ ଥିବାରୁ ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସହିଛି। ଏବେ ତୁମେ ତୁମ ମନମତା ଚାଲ; ମୁଁ ଦ୍ୱାରକା, ତୁମେ, କିମ୍ବା ଏହି ମିଥ୍ୟା ଶପଥ ସହିତ କିଛି ଚାହେଁ ନାହିଁ। ବସ, ବସ!” କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ବଲରାମ ରହିଲେ ନାହିଁ। ବଲରାମ ଏବେ ବିଦେହ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ରାଜା ଜନକ ତାଙ୍କୁ ଉଚିତ ଆଦର ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ ଗୃହେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ବଲରାମ ସେଠାରେ ରହିଲେ। ବସୁଦେବ ମଧ୍ୟ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବଲଭଦ୍ର ରାଜା ଜନକଙ୍କ ଗୃହରେ ବସିଥିବାବେଳେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ର ଦୁର୍ୟୋଧନ ବଲରାମଙ୍କଠାରୁ ଗଦାଯୁଦ୍ଧର କଳା ଶିଖିଲେ।