ସତ୍ୟମଣ୍ଟକ ମଣିକୁ ନମ୍ରତାର ସହିତ ଶତ୍ରାଜିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖରେ ଦେଇଦେଲେ। ଏହି ମଣି ଏତେ ମୂଲ୍ୟବାନ ଥିଲା, ଏବଂ ଶତ୍ରାଜିତ ଏତେ ଅନୁଗତ ଥିଲେ, ତଥାପି କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଉପରେ ଅପବାଦ ଶୁଧାରିବା ପାଇଁ ଏହା ଗ୍ରହଣ କଲେ। ତାପରେ, କୃଷ୍ଣ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ସହିତ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଲେ। ଦ୍ୱାରକାରେ ତାଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଅତି ଖୁସି ହେଲେ, ଏବଂ ବୟସ୍କ ଲୋକମାନେ ପୁଣି ଯୁବା ହୋଇଯାଇଥିବା ପରି ଲାଗିଲେ। ସମସ୍ତ ଯାଦବ ଓ ନାରୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, “ସଉଭାଗ୍ୟ, ସଉଭାଗ୍ୟ!” ବୋଲି କହିଲେ। ପରେ, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଯାଦବ ସଭାରେ ନିଜ ଉପରେ ଘଟିଥିବା ସମସ୍ତ ଘଟଣା ସଠିକ୍ ଭାବେ କହିଦେଲେ। ସେ ଶତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ସତ୍ୟମଣ୍ଟକ ମଣି ଫେରାଇଦେଲେ ଏବଂ ନିଜ ଉପରେ ଲାଗିଥିବା ଅପବାଦ ଶୁଧାରିଲେ। ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କୁ ଗୃହାନ୍ତରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶତ୍ରାଜିତ ଭୟଭିତ ହେଲେ, କାରଣ ସେ ଅନ୍ୟାୟ ଭାବେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦୋଷାରୋପ କରିଥିଲେ। ତେଣୁ, ସେ ନିଜ କନ୍ୟା ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଦେଲେ। ଏହାପୂର୍ବରୁ ଅକୃର, କୃତବର୍ମା, ଶତଧନ୍ୱନ୍ ଓ ଅନ୍ୟ ଯାଦବମାନେ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ହସ୍ତ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ। ଶତ୍ରାଜିତ ସେମାନଙ୍କୁ ଅନଦେଖା କରି, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ଏଥିରୁ ଅକୃର, କୃତବର୍ମା, ଶତଧନ୍ୱନ୍ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଶତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ନେଇ ମନମାନି ହେଲେ। ଏହି ଦୁଃଖରେ, ଅକୃର, କୃତବର୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଶତଧନ୍ୱନ୍ଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଶତ୍ରାଜିତ ଖରାପ ମନିଷ, ଆମେ ଓ ତୁମେ ତାଙ୍କ କନ୍ୟା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଆମକୁ ଅପମାନ କଲେ ଏବଂ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ଏଉଁ, ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କର ଏବଂ ସତ୍ୟମଣ୍ଟକ ମଣି ନିଅ। ଯଦି କୃଷ୍ଣ ତୁମେ ଉପରେ କ୍ରୋଧ କରନ୍ତି, ଆମେ ସହଯୋଗ କରିବା।" ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି ଶତଧନ୍ୱନ୍ ସମ୍ମତି ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଲାକ୍ଷା ଗୃହରେ ଦହିଯାଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଯେପରି ଖବର ଥିଲା, ତଥାପି କୃଷ୍ଣ ଭଲରେ ଜାଣିଥିଲେ ସେମାନେ ସତ୍ୟସ୍ୱରୂପେ ଅମର ଅଛନ୍ତି। କୃଷ୍ଣ ବାରଣାବତକୁ ଗଲେ, ଯାହା ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କ ଚେଷ୍ଟା କମ୍ କରିବା କିମ୍ବା ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପକ୍ଷରେ କିଛି କରିବା ପାଇଁ ଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଶତଧନ୍ୱନ୍ ଶତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ ଏବଂ ସତ୍ୟମଣ୍ଟକ ମଣି ନେଇ ଦେଖା ହେଲେ। ସତ୍ୟଭାମା ବଡ କ୍ରୋଧ ଓ ଦୁଃଖରେ ତାଙ୍କ ରଥ ଚଢ଼ି ବାରଣାବତକୁ ଗଲେ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ ପିତାଙ୍କୁ ନିର୍ଦୟ ଶତଧନ୍ୱନ୍ ହତ୍ୟା କରିଛି, ଏବଂ ସତ୍ୟମଣ୍ଟକ ମଣି ଚୋରି ହୋଇଛି, ଯାହା ତିନି ଲୋକର ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରିପାରେ। ଏହା ଆପଣଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ, ଯାହା ଉଚିତ ତାହା କରନ୍ତୁ।" ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ କଥାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହୃଦୟ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲା, ତେବେ ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଏପରି ଅପମାନ ମୁଁ ସହିପାରିବି ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ତିଆରି କଥା ଶିଘ୍ର କହି ଚଳାଚଳ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହି ଦେଶର ରାଜାମାନେ ସତର୍କ ଓ ଭୟଭିତ, ତେଣୁ ଆମେ ଚପଳ ହେଇ କିଛି କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।” ଏହିପରି କହି, ବାସୁଦେବ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରି, ବଲରାମଙ୍କ ସହିତ ଗୁପ୍ତ ଆଲୋଚନା କଲେ। ତାଳିକା ହିସାବରେ, ପ୍ରସେନା ଅରଣ୍ୟରେ ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା ହୋଇଥିଲେ। ଏବେ ଶତ୍ରାଜିତ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି ଶତଧନ୍ୱନ୍ ଦ୍ୱାରା। ଏହି ଦୁଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ସତ୍ୟମଣ୍ଟକ ମଣି କୃଷ୍ଣ ଓ ବଲରାମଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମାନ ଭାଗ ହେବା ଉଚିତ। ତେଣୁ, ଦୁଇଁଜଣେ ରଥ ଚଢ଼ି ଶତଧନ୍ୱନ୍ଙ୍କ ପଛରେ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏଉଁବେଳେ, ଶତଧନ୍ୱନ୍ କୃତବର୍ମାଙ୍କଠାରେ ଗଲେ ଏବଂ ସହଯୋଗ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। କୃତବର୍ମା କହିଲେ, “ମୁଁ ବଲରାମ ଓ ବାସୁଦେବଙ୍କ ବିପକ୍ଷରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବି ନାହିଁ।” ଶତଧନ୍ୱନ୍ ଏବେ ଅକୃରଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଅକୃର କହିଲେ, “ଏମିତି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ବିରୋଧରେ କିଏ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବ? ତାଙ୍କ ପାଦପାତରେ ତିନି ଲୋକ କମ୍ପିଯାଏ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ର ସବୁ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂର କରେ, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଗର୍ବିତମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦିତ, ତାଙ୍କ ତଳୱାର ମହାଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରେ, ଏବଂ ସତ୍ୟଭାମା ସହିତ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପୂଜିତ। ଯଦି ତୁମେ ଅନ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ତାହା ଖୋଜ।" ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି ଶତଧନ୍ୱନ୍ କହିଲେ, “ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିପାରିବ ନାହିଁ, ତେବେ ଏହି ମଣି ନିଅ ଏବଂ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖ।” ଅକୃର ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଶେଷ ପଳ୍ଲାରେ ତୁମେ କାହାକୁ ନ କହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଏହି ମଣି ନିଶ୍ଚିତ ମିଳିବି।” ଏଭଳି ସମ୍ମତି ସହିତ ଅକୃର ମଣି ନେଇଲେ। ଏଉଁବେଳେ, ଶତଧନ୍ୱନ୍ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, ଶତ ଯୋଜନା ଦୂର ପଳାଇଲେ। ବଲରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ଚାରିଟିଏ ଘୋଡ଼ା—ଶୈବ୍ୟ, ସୁଗ୍ରୀବ, ମେଘପୁଷ୍ପ, ବଲାହକ—ଯୋଗାଯୋଗ କରିଥିବା ରଥରେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ। ଶତଧନ୍ୱନ୍ ଯେଉଁ ଘୋଡ଼ାରେ ଥିଲେ, ସେଠାରୁ ଶତ ଯୋଜନା ଦୂର ଚାଲି ମିଥିଲା ଅରଣ୍ୟରେ ଦେହ ଛାଡ଼ିଦେଲା। ଶତଧନ୍ୱନ୍ ଏବେ ପଦେ ପଦେ ପଳାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତେବେ, କୃଷ୍ଣ ବଲରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଏଠାରେ ରଥରେ ରୁହ, ମୁଁ ପଦେ ପଦେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ପଛରେ ଯିବି ଏବଂ ତାକୁ ଦଣ୍ଡିତ କରିବି। କାରଣ, ଏହି ଦେଶର ରାଜାମାନେ ସତର୍କ ଓ ଭୟଭିତ, ତେଣୁ ଆମେ ଦୁଇଁଜଣେ ଏଠିରେ ଚାଲିଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।