ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ଯେତେବେଳେ ଜଣା ପାଇଲେ ଯେ, ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିଆଇ ପ୍ରସେନାଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ଚୋରି ଏବଂ ହତ୍ୟା ନେଇ ଅନେକ ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି, ସେ ଆପଣଙ୍କ ସହ ବଡ଼ ୟାଦବ ସେନାକୁ ନେଇ ପ୍ରସେନାଙ୍କ ଘୋଡ଼ାର ଚିହ୍ନା ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ନିକ୍ଷିପ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ଅନୁସରଣରେ, ସେ ପ୍ରସେନାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଏକ ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା ହୋଇଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ସିଂହର ପାଦଚିହ୍ନ ଦେଖି ସମସ୍ତଙ୍କ ନଜରେ ନିଜ ଉପର ଥିବା ଅଭିଯୋଗ ପ୍ରମାଣ ହେଲା, ତେଣୁ ସେ ସିଂହର ଚିହ୍ନା ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହିପରେ, ଏକ ଛୋଟ ଜାଗାରେ ସିଂହଟିକୁ ଭଲୁଆ ରାଜା ଜାମ୍ବବାନ୍ ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା ହୋଇଥିବା ଦେଖିଲେ। ଅପୂର୍ବ ମଣିର ଲାଗି ଆଉ ଏହି ଚିହ୍ନା ଅନୁସରଣ କରି, ସେ ଏବେ ଭଲୁଆର ଚିହ୍ନା ଅନୁସରଣ କଲେ। ଏକ ପାହାଡ଼ର ଢାଳାରେ, ୟାଦବ ସେନାକୁ ବାହାରେ ରଖି, କୃଷ୍ଣ ଏହି ଚିହ୍ନା ଅନୁସରଣ କରି ଜାମ୍ବବାନ୍ଙ୍କ ଗୁହା ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଗୁହା ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରି, କୃଷ୍ଣ ଏକ ଧାତ୍ରୀଙ୍କୁ ଛୋଟ ଶିଶୁ ସୁକୁମାରକୁ ଶାନ୍ତ କରୁଥିବା କଥା ଶୁଣିଲେ। ଧାତ୍ରୀ କହୁଥିଲେ, "ସିଂହ ପ୍ରସେନାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲା, ଏହି ସିଂହକୁ ଜାମ୍ବବାନ୍ ହତ୍ୟା କଲେ; ଏହି ତୋର ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି, ଦୁଃଖ କରିବୁନି, ସୁକୁମାର।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଦେଖିଲେ ଯେ, ଧାତ୍ରୀଙ୍କ ହାତରେ ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଶିଶୁର ଖେଳନା ଭାବେ ରହିଛି। ଅପୂର୍ବ ଅତିଥି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ପ୍ରତି ଆକୁଳ ଦେଖି, ଧାତ୍ରୀ ଚିତ୍କାର କଲେ—"ବଞ୍ଚାଅ! ବଞ୍ଚାଅ!" ତାଙ୍କର ଏହି ଭୟଭୀତ ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣି, ଜାମ୍ବବାନ୍ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ ତୁରନ୍ତ ଆସିଲେ। ଏହିପରେ, ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧା—କୃଷ୍ଣ ଓ ଜାମ୍ବବାନ୍—ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଦୀର୍ଘ ଏକୋଇଶି ଦିନ ଧରି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା। ୟାଦବ ସେନା ବାହାରେ ସାତ-ଆଠ ଦିନ ଧରି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଫେରିବା ଅପେକ୍ଷା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ନ ଆସିବାରୁ ଭାବିଲେ—"ନିଶ୍ଚୟ ମଧୁସୂଦନ ଏହି ଗୁହାରେ ବଧ ହୋଇଛନ୍ତି, ନହେଲେ ଏତେ ଦିନ ଧରି ଶତ୍ରୁ ଉପରେ ବିଜୟ ହୋଇ ଫେରିଆସିବେନି।" ଏହି ପରି ଭାବି, ସେମାନେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରି ଗଲେ ଏବଂ ଦେଖିଲେ କୃଷ୍ଣ ବଧ ହୋଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଖବର ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ପରିବାର ଏହା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଶ୍ରାଦ୍ଧାଦି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ। ଏଉଁ ଦିଗରେ, କୃଷ୍ଣ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାବେଳେ ଭକ୍ତି ଭରିତ ଭୋଜନ ଓ ପାନୀୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରାଣ ଫେରାଇଲା। କିନ୍ତୁ ଜାମ୍ବବାନ୍ ପ୍ରତିଦିନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଘାତରେ ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିଲେ, ଏବଂ ଭୋଜନ ନ ମିଳିବାରୁ ତାଙ୍କ ଶରୀର ଦୁର୍ବଳ ହେଉଥିଲା। ଅନ୍ତେ, ଭଗବାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହୋଇ, ଜାମ୍ବବାନ୍ ଶିର ନମାଇ କହିଲେ—"ଦେବ, ଦେବତା, ଅସୁର, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମିଶି ବି ଆପଣଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବେନି; ତେଣୁ ମାନବ କିମ୍ବା ପଶୁ ଆମେ କିପରି ପାରିବୁ? ଆପଣ ନିଶ୍ଚୟ ନାରାୟଣଙ୍କ ଅଂଶ ରାମ ହେବେ।" ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଅବତାର ଓ ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ଆସିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଖୋଲିଦେଲେ। ତା’ପରେ, ସ୍ନେହ ଭରିତ ହାତ ଦେଇ ଜାମ୍ବବାନ୍ଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ ଦୁଃଖ ଦୂର କଲେ। ଜାମ୍ବବାନ୍ ପୁନି ଶିର ନମାଇ, ତାଙ୍କ ଝିଅ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କୁ ଆଦର ସହ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଲେ। ସେହି ସହ, ମୂଲ୍ୟବାନ୍ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ବି ଦେଲେ। ଅତ୍ୟଧିକ ନମ୍ର ଜାମ୍ବବାନ୍ଙ୍କୁ ମଣି ନେବା ଉଚିତ ନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ନିଜ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷତା ପ୍ରମାଣ ପାଇଁ କୃଷ୍ଣ ଏହା ଗ୍ରହଣ କଲେ। ତା’ପରେ, ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କୁ ସହ ନେଇ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଲେ। ଦ୍ୱାରକାର ଲୋକେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତିଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ସେମାନଙ୍କ ବୟସ ହେଉଛି ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଯୁବା ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ୟାଦବ ଏବଂ ମହିଳାମାନେ ଉତ୍ସାହରେ କହିଲେ—"ଭାଗ୍ୟ! ଭାଗ୍ୟ!" ଏହିପରେ, କୃଷ୍ଣ ୟାଦବ ସଭାରେ ଘଟିଥିବା ସମସ୍ତ ଘଟଣା ସଠିକ୍ ଭାବେ କହିଲେ। ସେ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦେଲେ ଏବଂ ନିଜ ଉପର ଅଭିଯୋଗ ଅପସାରଣ କଲେ। ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କୁ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ସତ୍ରାଜିତ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ନିଜର ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗ ପାଇଁ, ଝିଅ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଦେଲେ। ଏହା ପୂର୍ବରୁ ଅକୃର, କୃତବର୍ମା, ଶତଧନ୍ବନ୍ ଓ ଅନ୍ୟ ୟାଦବମାନେ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ବିବାହ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ। ତେଣୁ ସତ୍ରାଜିତଙ୍କ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟରେ ସେମାନେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ବିରୋଧରେ ମନ୍ତ୍ରଣା କଲେ। ଅକୃର, କୃତବର୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଶତଧନ୍ବନ୍କୁ କହିଲେ—"ସତ୍ରାଜିତ ଖରାପ ଲୋକ, ଆମେ ଓ ତୁମେ ଝିଅକୁ ଚାହିଲୁ, ସେ ଆମକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲା ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଲା। ଏଉଁ ଲୋକକୁ ଜୀବିତ ରଖିବା ଅବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ। ତୁମେ ସେଉଁଥିରେ ହତ୍ୟା କର ଏବଂ ମହାମୂଲ୍ୟବାନ୍ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ନିଅ। ଆମେ ସହଯୋଗ କରିବା। ଯଦି କୃଷ୍ଣ ରୁଷ୍ଟ ହେବେ, ଆମେ ତୁମ ସହିତ ରହିବୁ।" ଏହାକୁ ଶୁଣି, ଶତଧନ୍ବନ୍ ସମ୍ମତି ଦେଲେ—"ଠିକ୍ ଅଛି।" ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଲାକ୍ଷାଗୃହରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଜଣିଥିବା ସତ୍ଵେ ବି, ବାରଣାବତକୁ ଗଲେ—କିମ୍ବା ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ଚେଷ୍ଟା କମ କରିବାକୁ କିମ୍ବା ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ପକ୍ଷରେ କିଛି କରିବାକୁ। ଏହି ଅବସରରେ, ଶତଧନ୍ବନ୍ ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି ମଣି ନେଇ ନେଲେ। ପିତାଙ୍କ ହତ୍ୟା ଦେଖି ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସତ୍ୟଭାମା ତୁରନ୍ତ ରଥରେ ଚଢ଼ି ବାରଣାବତକୁ ଗଲେ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ—"ମୋର ଉପର ଅନ୍ୟାୟ ହେଲା; ନିଷ୍ଠୁର ଶତଧନ୍ବନ୍ ମୋର ପିତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଛି ଏବଂ ଏହି ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଚୋରି କରିଛି, ଯାହାର ତେଜ ତିନି ଲୋକର ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରିପାରିବ।" ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଏହା ଆପଣଙ୍କର ଦାୟିତ୍ୱ; ଯାହା ଉଚିତ ଭାବିବେ, କରନ୍ତୁ।" ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣ ହସି ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ମୋର ଦାୟିତ୍ୱ; ଏହି ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଅପମାନ ମୁଁ ସହିପାରିବିନି।