ଏକ ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ କେବେ ବି ଜଗଡ଼ା ଆରମ୍ଭ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏବଂ ଶୁଷ୍କ ଶତ୍ରୁତା ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଦେହରେ କିଛି ହାନି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେହିକୁ ସହିବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ଶତ୍ରୁତା ଦ୍ୱାରା ଲାଭ ହେଲେ ତାହାକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ୍। ସ୍ନାନ ପରେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କର ସ୍ନାନ ପୋଷାକ କିମ୍ବା ହାତରେ ଦେହକୁ ପୋଛିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଚୁଲକୁ ହିଲାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏବଂ ଉଠିବା ପରେ ତୁରନ୍ତ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅନ୍ୟର ପାଉଁ ଉପରେ ପାଉଁ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏବଂ ଯାହାକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ୍, ତାହାର ଦିଗରେ ପାଉଁ ଦେଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଗୁରୁଙ୍କ ସମ୍ନାରେ ଦମ୍ଭ ହିନ୍ଦିଆରେ ଉଚ୍ଚ ଆସନରେ ବସିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମନ୍ଦିର, ଚଉଁକ, କିମ୍ବା ଶୁଭ ଏବଂ ପୂଜ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଦିଗରେ ବାମ ପଟେ ଚାଲିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ତାହାକୁ ଅଶୁଭ ଦିଗରେ ପରିକ୍ରମା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ସଦା ସଠିକ ଦିଗରେ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍। ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ କେବେ ବି ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ବାୟୁ କିମ୍ବା ପୂଜ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଦିଗରେ ମୁହଁ କରି ଥୁକିବା, ମୁତ୍ର କିମ୍ବା ପୂତ୍ର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଦଣ୍ଡା ହେଇ ମୁତ୍ର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ରାସ୍ତାରେ ମୁତ୍ର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କେବେ ବି କଫ, ପୂତ୍ର, ମୁତ୍ର କିମ୍ବା ରକ୍ତ ଉପରେ ପାଉଁ ଦେଇ ଚାଲିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଖାଇବାବେଳେ, ନିବେଦନ, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ, ପାଠ, ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା ଅନେକ ଜନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବାବେଳେ କଫ କିମ୍ବା ନାକର ମାଲା ଫେଙ୍ଗିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ କେବେ ବି ନାରୀଙ୍କୁ ଉପେକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ତାଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଇର୍ଷ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ କେବେ ବି ମନ୍ଦ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଶୁଭ ଆଚରଣରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଜ୍ଞାନୀ ଘର ଛାଡ଼ିବା ପୂର୍ବରୁ ପୂଜ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ଶୁଭ ବସ୍ତୁ, ଫୁଲ, ମଣି, ଘୀ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିବା ଏବଂ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ୍। ଚଉଁକରେ ନମସ୍କାର କରିବା ଏବଂ ସମୟ ଅନୁସାରେ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ୍, ଦୁଃଖିତମାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା, ଉତ୍ତମ ଲୋକଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ରହିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁଠି ଦେବତା ଏବଂ ଋଷିଙ୍କୁ ଯଥାଯଥିକ ପୂଜା କରାଯାଏ, ପିତୃମାନଙ୍କୁ ଜଳ ଏବଂ ଖାଦ୍ୟ ଦିଆଯାଏ, ଅତିଥିମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଉତ୍ତମ ଲୋକ ଲାଭ କରିଥାନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଉପକାରୀ, ମିତ୍ତ କଥା, ମଧୁର ଏବଂ ସମୟ ଅନୁସାରେ କଥା କହିଥାନ୍ତି, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଅବିନାଶୀ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ ଲୋକରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥାନ୍ତି। ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ନମ୍ର, ଧୈର୍ୟଶୀଳ, ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ୍, ନମ୍ରତା ଭର୍ପୁର, ସେମାନେ ଜ୍ଞାନୀ, ଉତ୍ତମ କୁଳ ଏବଂ ବୟସ ଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାନ୍ତି। ଅସମୟର ତ୍ରାସ, ଉତ୍ସବ ଦିନ, ଅଶୁଚିତା, ଗ୍ରହଣ କିମ୍ବା ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ପାଠ ବନ୍ଦ କରିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁ ଲୋକ କ୍ରୋଧକୁ ଶାନ୍ତ କରିଥାନ୍ତି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରିଶ୍ତା ମଧ୍ୟରେ ଶତ୍ରୁତା ନାହିଁ, ଭୟଭୀତମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କରିଥାନ୍ତି, ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ ରଖିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ପାରମ୍ବିକ ଲୋକ ଲାଭ କରିଥାନ୍ତି। ବର୍ଷା କିମ୍ବା ଧୂପରେ ଛତା ଧରିବା ଉଚିତ୍, ରାତି କିମ୍ବା ଜଙ୍ଗଲରେ ଦଣ୍ଡ ନେଇ ଚାଲିବା ଉଚିତ୍, ଦେହକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ପାଇଁ ସଦା ପାଉଁ ଯିବା ଉଚିତ୍। ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଉପର, ପାଖରେ କିମ୍ବା ଦୂରରେ ଦେଖି ଚାଲିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ସେମାନେ ମାଟିରେ ଏକ ଜୁଆ ଦୂରତା ଅଗ୍ରଭାଗ ଦେଖି ଚାଲିବା ଉଚିତ୍। ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଦୋଷର ଉତ୍ସ ଦୂରେ ରଖିଲେ, କେବେ ବି ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମର ଅନ୍ୟତମ ହାନି ହୋଇ ନାହିଁ। ଶୁଭ ଆଚରଣରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା, ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଶିଷ୍ୟ ଲୋକ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଅପରିସ୍କୃତ ରହନ୍ତି, କ୍ଷୁଦ୍ର ଲୋକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମିତ୍ତ କଥା କହନ୍ତି, ମିତ୍ରତା ଭର୍ପୁର ହୃଦୟ ରଖନ୍ତି, ମୋକ୍ଷ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଥାଏ। ଯେଉଁ ଲୋକ ରାଗ, କ୍ରୋଧ, ଲୋଭରୁ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ପୃଥିବୀ ଟିକିଥାଏ। ଏହିଠାରେ, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ସତ୍ୟ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ଯେତେବେଳେ ତାହା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଏ, କିନ୍ତୁ ଯଦି ସତ୍ୟ କଥା ଦୁଃଖ ଦିଏ, ତେବେ ଚୁପ୍ ରହିବା ଉଚିତ୍। ଯଦି କିଛି ମଧୁର କଥା ଉପକାରୀ ନୁହେଁ, ତେବେ ଜ୍ଞାନୀ ଜାଣି ତାହା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏପରି ସମୟରେ ଉପକାରୀ କଥା ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଦିଓ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅକ୍ଷୁଭ ହେଉ। ଜୀବମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ ଏଠି ଏବଂ ପରଲୋକରେ, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଏହିପରି ଆଚରଣ, ଚିନ୍ତା ଏବଂ କଥା କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହିପରି ଆଚରଣ ଶିଖାଇବା ପରେ, ଔର୍ବ ମୁନି କହିଲେ— ଯେତେବେଳେ ପୁଅ ଜନ୍ମ ହୁଏ, ବାପା ଅପରିବସ୍ତ୍ର ଅବସ୍ଥାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ୍, ଏହିବେଳେ ଜନ୍ମ ସଂସ୍କାର ଏବଂ ଶୁଭ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ୍। ସେ ଦେବତା, ପିତୃମାନେ ଏବଂ ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କୁ ଯଥାଯଥିକ ସମ୍ମାନ ଏବଂ ଭୋଜନ ଦେଇବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ମନ ଏକାଗ୍ର ରଖିବା ଉଚିତ୍। ଦହି, ଅଖଣ୍ଡ ଚାଉଳ ଏବଂ ଯବ ଦେଇ, ପୂର୍ବ କିମ୍ବା ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ମୁହଁ କରି, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଜଳ ସହିତ ପିଣ୍ଡ ଦେବା ଉଚିତ୍, କିମ୍ବା ନିଜ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ନାନ୍ଦୀମୁଖ ପିତୃମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ଦିନରେ ସଦା କରିବା ଉଚିତ୍। ପୁଅ କିମ୍ବା ଝିଅର ବିବାହ, ନୂତନ ଘରରେ ପ୍ରବେଶ, ନାମକରଣ, ପ୍ରଥମ ଚୁଲ କାଟିବା ଏବଂ ଏପରି ଅନ୍ୟ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ଚୁଲ ବିଭାଗ, ପ୍ରଥମ ପୁଅ ଦେଖିବା ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଦେଖିବା ଦିନରେ, ଗୃହସ୍ଥ ଭକ୍ତି ସହିତ ନାନ୍ଦୀମୁଖ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ପିତୃ ପୂଜାର ଅନୁକ୍ରମ ବର୍ଣ୍ନନା ହୋଇଛି, ଏହି ପ୍ରାଚୀନ ଆଚରଣ; ଏବେ, ମୃତ୍ୟୁ ସଂସ୍କାର ପ୍ରକ୍ରିୟା କୁ ଶୁଣ। ଶୁଦ୍ଧ ଜଳରେ ଶବକୁ ସ୍ନାନ କରାଯିବା ପରେ, ମାଳା ଏବଂ ଅଳଙ୍କାର ଦେଇ ସଜାଇ, ଗ୍ରାମର ବାହାରେ ଦାହ କରି, ଅପରିବସ୍ତ୍ର ଅବସ୍ଥାରେ ଜଳାଶୟରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ୍।