ପ୍ରସিদ্ধ ବୈଷ୍ଣବ ପୁରାଣକାର ପରାଶର ଋଷି ମହାତ୍ମା, ମୈତ୍ରେୟଙ୍କୁ କହିଲେ— ଏପରି ଜ୍ଵଳନ୍ତ ଇର୍ଷ୍ୟା ଓ କ୍ରୋଧରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ, ଭୟରେ ଅନ୍ୟଥା କଥା କହି, ଏବଂ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଚିତ୍ତରେ ରାଜା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ତୁମ ଯେଉଁ ପୁଅ ହେବାକୁ ଅଛି, ସେଠାରେ ଏହି କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଘରବାଉ କରିବାକୁ ନିଯୁକ୍ତ କରାଯାଇଛି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ସାଇବ୍ୟା ମୃଦୁ ସ୍ମିତ ଦେଇ କହିଲେ, “ଯେପରି ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା।” ଏପରି କହି ସେ ରାଜାଙ୍କ ସହ ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ଶୁଭ ଘଟିକା ଓ କ୍ଷଣ ଯୋଗରେ, କିଛି ଦିନ ପରେ ମାତୃଭାଗ୍ୟା ଶାଇବ୍ୟା ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ। ସମୟ ଅନୁସାରେ ସେ ଏକ ପୁଅଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ପିତା ତାଙ୍କୁ “ବିଦର୍ଭ” ନାମ ଦେଲେ। ବିଦର୍ଭ ସେଇ ଘରବାଉ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ପୁଅ ହେଲେ— କ୍ରଥ ଓ କୈଶିକ। ପୁନଃ ଏହି ଘରଣୀ ତୃତୀୟ ପୁଅ ରୋମପଦାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ନାରଦଙ୍କ ନିକଟରୁ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ରୋମପଦାଙ୍କୁ ଥିଲେ ବଭ୍ରୁ, ବଭ୍ରୁଠାରୁ ଧୃତି, ଧୃତିଠାରୁ କୈଶିକ, ଏବଂ କୈଶିକଠାରୁ ସେଦି ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହି ସେଦିବଂଶରେ ସେଦି ରାଜାମାନେ ହେଲେ। କ୍ରଥଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ କୁନ୍ତି। କୁନ୍ତିଠାରୁ ଧୃଷ୍ଟି, ଧୃଷ୍ଟିଠାରୁ ନିଧୃତି, ନିଧୃତିଠାରୁ ଦଶାର୍ହ, ଦଶାର୍ହଠାରୁ ୟୋମ, ୟୋମଠାରୁ ଜିମୂତ, ତାଠାରୁ ବିକୃତି, ବିଭରଥ, ତାଠାରୁ ନବରଥ, ତାଠାରୁ ଦଶରଥ, ପୁନଃ ଶକୁନି, ତାଠାରୁ କରମ୍ଭି, ତାଠାରୁ ଦେବରତ, ଦେବକ୍ଷତ୍ର, ମଧୁ, ତାଠାରୁ କୁମାରବଂଶ, ତାଠାରୁ ଅନୁ, ଅନୁଠାରୁ ପୁରୁମିତ୍ର, ପୁରୁମିତ୍ରଠାରୁ ଅମ୍ଶୁ, ତାଠାରୁ ସାତ୍ୱତ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସାତ୍ୱତଠାରୁ ସାତ୍ୱତବଂଶୀମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ପରାଶର କହିଲେ, “ମୈତ୍ରେୟ, ଯେଉଁ ଲୋକେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ଜ୍ୟାମଘ ବଂଶର ଏହି ଗଥା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।” ଏବେ ଦେଖ, ସାତ୍ୱତଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଥିଲେ— ଭଜିନ, ଭଜମାନ, ଦିବ୍ୟ, ଅନ୍ଧକ, ଦେବବୃଦ୍ଧ, ମହାଭୋଜ ଓ ବୃଷ୍ଣି। ସେମାନେ ସାତ୍ୱତବଂଶୀ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଭଜମାନଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ନିମି, କୃକଣ, ବୃଷ୍ଣି; ଦୁଇ ମାଆଠାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଅନ୍ୟ ତିନି ପୁଅ— ଶତଜିତ, ସହସ୍ରଜିତ, ଅୟୁତଜିତ। ଦେବବୃଦ୍ଧଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ବଭ୍ରୁ। ବଭ୍ରୁ ଓ ଦେବବୃଦ୍ଧ ବିଷୟରେ ଏକ ଶ୍ଲୋକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ— “ଯେପରି ଆମେ ଦୂରରୁ ଶୁଣି ନିକଟରୁ ଦେଖିଥାଉ, ସେପରି ବଭ୍ରୁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବବୃଦ୍ଧ ଦେବତାଙ୍କ ସମାନ।” ବଭ୍ରୁ ଓ ଦେବବୃଦ୍ଧଙ୍କ ବଂଶରୁ ଛଅଷଠି ହଜାର ଆଠଜଣ ପୁରୁଷ ଅମୃତତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ମହାଭୋଜ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ବଂଶରେ ମାର୍ତ୍ତିକବରା ନାମକ ଭୋଜମାନେ ମାର୍ତ୍ତିକବରା ନଗରରେ ବସବାସ କରୁଥିଲେ। ବୃଷ୍ଣିଙ୍କ ପୁଅ ଦୁଇଜଣ— ସୁମିତ୍ର ଓ ଯୁଧାଜିତ। ପରେ ଅନମିତ୍ର ଜନ୍ମିଲେ; ତାଠାରୁ ନିଘ୍ନ ହେଲେ। ନିଘ୍ନଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରସେନା ଓ ସତ୍ରାଜିତ। ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ଦେବତା ସୂର୍ଯ୍ୟ ମିତ୍ରତ୍ୱ ଦେଲେ। ଏକଥିରେ, ସତ୍ରାଜିତ ସମୁଦ୍ର ତଟରେ ଧ୍ୟାନ ଧରି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଦୀପ୍ତିମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ସତ୍ରାଜିତ ଦେଖିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରୂପ ସ୍ପଷ୍ଟ ନୁହେଁ, ତେଣୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଆକାଶରେ ଦେଖିଥିଲି, ଅଗ୍ନିର ଦଳ ସଦୃଶ। ଏଠି ଆସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋ ପ୍ରତି ବିଶେଷ କୃପା ଦେଖି ନାହିଁ।” ଏହି କଥା କହିବା ପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ଗଳାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣି “ସ୍ୟାମନ୍ତକ” ଉତାରି ଏକ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଦେଲେ। ଏଠାରୁ ସତ୍ରାଜିତ ଦେଖିଲେ, ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ, ଛୋଟ ଦେହ, ଅଳ୍ପ ପିତାଳ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ। ସତ୍ରାଜିତ ଶିର ନମାଇଲେ, ତେବେ ଦିବ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ହଜାର କିରଣର ମାଲିକ, କହିଲେ, “ମୋଠାରୁ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କର, ଦାନ ମାଗ।” ସତ୍ରାଜିତ ସେଇ ମଣି ମାଗିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଏହି ମଣି ଦେଇ ଆକାଶରେ ନିଜ ନିବାସକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସତ୍ରାଜିତ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଗଳାରେ ପିନ୍ଧି, ଦ୍ୱାରକାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭା ସଦୃଶ ଜ୍ଵଳନ୍ତ ହେଉଥିଲେ। ଦ୍ୱାରକାବାସୀମାନେ ସେଉଁଠି ଦେଖି, ଶିର ନମାଇ କହିଲେ, “ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ମାନବ ରୂପେ ଭୂଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି।” ସେମାନେ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।” ପ୍ରଭୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏହି ସତ୍ରାଜିତ, ଯିଏ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ମହାମଣି ‘ସ୍ୟାମନ୍ତକ’ ପିନ୍ଧି ଏଠାକୁ ଆସୁଛି।” ସେଉଁଠି ସମସ୍ତେ ଭୟ ଛାଡ଼ି ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସତ୍ରାଜିତ ଏହି ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣିକୁ ନିଜ ଘରେ ରଖିଲେ। ଏପରି ଶ୍ରୀ ପରାଶର ଋଷି ମହାତ୍ମା, ଏହି ପୂଜ୍ୟ ବଂଶପରମ୍ପରା ଓ ଦିବ୍ୟ ଘଟଣାକୁ ମୈତ୍ରେୟଙ୍କୁ ଉପଦେଶ କରିଥିଲେ।