ଏହି ଉତ୍କଳ ଗାଥା ଆମେ ଶ୍ରୀ ପରାଶର ମୁନିଙ୍କ କଥା ଅନୁସାରେ ଆରମ୍ଭ କରିବା। ରାଜା ଜ୍ୟାମଘ ଏକ ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ନେଇ କହିଲେ, “ଏହି କନ୍ୟାକୁ ମୁଁ ବିବାହ କରିବି।” ତା’ପରେ, ତାଙ୍କର ରଥରେ ଏହି କନ୍ୟାକୁ ବସାଇ ନିଜ ଗୃହକୁ ନେଇ ଗଲେ। ରାଜ୍ୟର ରାଣୀ ଶୈବ୍ୟାଙ୍କର ସମ୍ମତି ନେଇ ଏହି କନ୍ୟାକୁ ବିବାହ କରିଲେ। ପୁନଃ ଏହି କନ୍ୟାକୁ ରଥରେ ବସାଇ ନିଜ ନଗରକୁ ଯାଇଲେ। ବିଜୟୀ ରାଜା, ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା, ବନ୍ଧୁ, ସେନା ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ରାଜପାଳିକା ଦ୍ୱାରକୁ ଆସିଲେ, ଏଠାରେ ଶୈବ୍ୟା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ଏଠାରେ ରାଜାଙ୍କ ବାମପାଶରେ ଏକ କନ୍ୟା ଦ୍ଵିଷ୍ଟି ଦେଇ ଦଢ଼ାଇ ଦେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଅସନ୍ତୋଷ ଦ୍ୱାରା ଅପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଭାବରେ ଅପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ। ଶୈବ୍ୟା ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ, “ଏହି ଚଞ୍ଚଳ ମନସ୍କ କନ୍ୟା କିଏ, ଯିଏ ଏଠି ରଥରେ ବସିଛି?” ପ୍ରଶ୍ନର ଭୟରେ ରାଜା ଅନ୍ୟ କିଛି ଭାବିନାହିଁ, ତୁରନ୍ତ କହିଲେ, “ଏହି ମୋର ବହୁ।” ଏପରେ ଶୈବ୍ୟା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ପୁତ୍ର ଦିଅନାହିଁ, ତୁମର ଅନ୍ୟ ଜନାପତ୍ନୀ ନାହିଁ; ତେବେ କେଉଁ ପୁତ୍ରର ବହୁ ଏହି କନ୍ୟା?” ଏପରେ ରାଜା ଭୟ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟାରେ ଜନିତ ଭାବରେ, ଦୂର୍ବୋଧ ଓ କଠୋର ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ, କହିଲେ, “ଏହି କନ୍ୟା ତୁମର ଅଜନ୍ମ ପୁତ୍ରର ପତ୍ନୀ ହେବେ।” ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି ଶୈବ୍ୟା ହସି କହିଲେ, “ଏହିପରି ହେଉ।” ଦୁଇଜଣ ଏକାସାଥି ରାଜମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଅତି ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ଶୁଭ ଦିନ ଓ ଶୁଭ ଦିବସର ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା, କିଛି ଦିନ ପରେ ଶୈବ୍ୟା ଗର୍ଭଧାରଣ କଲେ। ସମୟ ଅନୁସାରେ ତିନି ଏକ ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ବିଦର୍ଭ ନାମ ଦେଲେ। ବିଦର୍ଭ ଏହି ବହୁକୁ ବିବାହ କଲେ। ତାଙ୍କର ଦ୍ୱାରା କ୍ରଥ ଓ କୈଶିକ ନାମର ଦୁଇ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଲେ। ଏହି ବହୁ ଏକ ତୃତୀୟ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ କଲେ, ଯାହାର ନାମ ରୋମପଦ ହେଲା, ଯିଏ ନାରଦ ମୁନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ରୋମପଦରୁ ବଭ୍ରୁ ଜନ୍ମିଲେ; ବଭ୍ରୁରୁ ଧୃତି; ଧୃତିରୁ କୈଶିକ; କୈଶିକରୁ ଚେଦି ଜନ୍ମିଲେ। ଏହି ଲିନ୍ ରାଜାମାନେ ଚେଦି ରାଜ୍ୟରେ ରହିଥିଲେ। କ୍ରଥଙ୍କର ପୁତ୍ର, ବହୁ ଦ୍ୱାରା, କୁନ୍ତି ହେଲେ। କୁନ୍ତିରୁ ଧୃଷ୍ଟି; ଧୃଷ୍ଟିରୁ ନିଧୃତି; ନିଧୃତିରୁ ଦଶାର୍ହ; ଦଶାର୍ହରୁ ବ୍ୟୋମ; ବ୍ୟୋମରୁ ଜିମୁତ; ଜିମୁତରୁ ବିକୃତି; ବିକୃତିରୁ ଭିଭରଥ; ଭିଭରଥରୁ ନବରଥ; ନବରଥରୁ ଦଶାରଥ; ଦଶାରଥରୁ ଶକୁନି; ଶକୁନିଙ୍କର ପୁତ୍ର କରମ୍ଭି; କରମ୍ଭିରୁ ଦେବରଥ; ଦେବରଥରୁ ଦେବକ୍ଷତ୍ର; ଦେବକ୍ଷତ୍ରରୁ ମଧୁ; ମଧୁରୁ କୁମାରବଂଶ; କୁମାରବଂଶରୁ ଅନୁ; ଅନୁରୁ ପୁରୁମିତ୍ର ଜନ୍ମିଲେ, ଯିଏ ଭୂମିର ମହାପତି ହେଲେ। ପୁରୁମିତ୍ରରୁ ଅଂଶୁ; ଅଂଶୁରୁ ସାତ୍ୱତ ଜନ୍ମିଲେ। ସାତ୍ୱତ ଠାରୁ ସାତ୍ୱତ ଏହି ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ଏହି ଜ୍ୟାମଘ ବଂଶର ଉତ୍ପତ୍ତି ଯେ କି ଆଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତିରେ ଶୁଣିଥାଏ, ସେ ନିଜ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ଏହିଠାରେ ପରାଶର ମୁନି କହିଲେ: ଭଜିନ, ଭଜମାନ, ଦିବ୍ୟ, ଅନ୍ଧକ, ଦେବବୃଦ୍ଧ, ମହାଭୋଜ ଓ ବୃଷ୍ଣି—ଏମାନେ ସାତ୍ୱତଙ୍କ ପୁତ୍ର। ଭଜମାନଙ୍କର ପୁତ୍ର: ନିମି, କୃକଣ, ବୃଷ୍ଣି; ଦୁଇ ମା’ରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଶତଜିତ, ସହସ୍ରଜିତ, ଅୟୁତଜିତ ନାମରେ ତିନି ଅନ୍ୟ ପୁତ୍ର। ଦେବବୃଦ୍ଧଙ୍କର ପୁତ୍ର ବଭ୍ରୁ। ଏହି ଦୁଇ ପୁତ୍ର ବିଷୟରେ ଏକ ଶ୍ଲୋକ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୋଇଥାଏ: ଯିଏ ଦୂରରୁ ଶୁଣିଲେ ଓ ନିକଟରୁ ଦେଖିଲେ, ବଭ୍ରୁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବବୃଦ୍ଧ ଦେବମାନଙ୍କ ସମାନ। ବଭ୍ରୁ ଓ ଦେବବୃଦ୍ଧର ଉତ୍ପତ୍ତିରୁ ଛଉ ହଜାର ଛଉ ଶହ ଆଠ ଜଣ ଅମରତ୍ୱ ପାଇଥିଲେ। ମହାଭୋଜ ଅତି ଧର୍ମିକ ଥିଲେ; ତାଙ୍କ ବଂଶରେ ମାର୍ତିକବର ନାମରେ ଖ୍ୟାତିପ୍ରାପ୍ତ ଭୋଜମାନେ ମାର୍ତିକବର ନଗରରେ ବାସ କରୁଥିଲେ। ବୃଷ୍ଣିଙ୍କର ଦୁଇ ପୁତ୍ର: ସୁମିତ୍ର ଓ ଯୁଧାଜିତ। ତା’ପରେ ଆନମିତ୍ର ଜନ୍ମିଲେ; ଆନମିତ୍ରରୁ ନିଘ୍ନ। ନିଘ୍ନଙ୍କର ଦୁଇ ପୁତ୍ର: ପ୍ରସେନ ଓ ସତ୍ରଜିତ। ସତ୍ରଜିତଙ୍କୁ ଦେବାଦିଦେବ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମିତ୍ର ହେଲେ। ଏକ ଦିନ ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ବସି, ସତ୍ରଜିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବ ତାଙ୍କର ଉପାସନାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ। ସତ୍ରଜିତ ଦେଖିଲେ ଯେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ରୂପରେ ଦେଖି ପାରିଲେ ନାହିଁ; ଆକାଶରେ ଦେଖିଥିବା ଅଗ୍ନିପିଞ୍ଜ କୁ ସ୍ମରଣ କରି, କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ବିଶେଷ କୃପା ଦେଖି ପାରୁନାହିଁ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବ ନିଜ ଗଳାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ମହାନ ରତ୍ନ ସ୍ୟାମନ୍ତକକୁ ଉତାରି, ଏକ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଦେଲେ।