ଦିନକୁ ଦିନ ଭୋଗବିଲାସରେ ଲିନ ହେଇ, ସେ ମନେ କଲେ ଯେ ଏହି ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଭୋଗବାସନା କେବେ ତୃପ୍ତି ପାଉନାହିଁ; ଯେପରି ଅଗ୍ନିକୁ ଘିଅ ଦେଲେ ଆଉ ତେଜ ହୁଏ, ସେପରି ଇଚ୍ଛା ଭୋଗ କରିଲେ ଆଉ ବଢ଼ିଯାଏ। ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଧାନ, ଯବ, ସୁନା, ଗାଈ, ଓ ନାରୀ ମଧ୍ୟ ଏକ ମଣିଷ ପାଇଁ ପ୍ରୟାପ୍ତ ନୁହେଁ; ତେଣୁ ଅତିରିକ୍ତ ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି କୁ-ଚିନ୍ତା ରଖେନାହିଁ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମଭାବେ ଦେଖେ, ସେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ମଧୁର ହୋଇଯାଏ। ଏହି ଆସକ୍ତି, ଯାହାକି ମୂଢ଼ମତି ଲୋକମାନେ ଛାଡ଼ିପାରନ୍ତିନାହିଁ ଏବଂ ଶରୀର ବୃଦ୍ଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ବୃଦ୍ଧ ହୁଏନାହିଁ—ଏହି ଆସକ୍ତିକୁ ଯେ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସହଜରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ। ମଣିଷ ବୃଦ୍ଧ ହେଲେ ତାଙ୍କର କେଶ ଓ ଦାନ୍ତ ବୃଦ୍ଧ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଧନ ଓ ଜୀବନ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ବୃଦ୍ଧ ହୁଏନାହିଁ। ଏହିପରି, ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ମୁଁ ଭୋଗରେ ଲିନ ଥିଲି, ତଥାପି ପ୍ରତିଦିନ ମୋର ଆସକ୍ତି ଆଉ ବଢ଼ିଯାଏ। ତେଣୁ ଏହି ଆସକ୍ତିକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ମନକୁ ଦିବ୍ୟତାରେ ଲଗାଇ, ମୁଁ ମୋହ ଓ ମମତାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ ମୃଗମାନଙ୍କ ସହିତ ଅରଣ୍ୟରେ ଘୁରିବି। ଏପରେ, ସେ ପୁରୁଙ୍କ ଠାରୁ ବୟସ୍କତା ନେଇ ତାଙ୍କୁ ଯୌବନ ଦେଲେ, ପୁରୁଙ୍କୁ ରାଜା ରୂପେ ଅଭିଷେକ କରି, ସେ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ସେ ତୁର୍ବସଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ, ଦ୍ରୁହ୍ୟୁଙ୍କୁ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ, ଯଦୁଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଦେଲେ। ଏହିପରି ଅନୁଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦିଗର ଶାସନ ଦେଇ, ପୁରୁଙ୍କୁ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ଅଧିପତି କରି, ସେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହିପରି, ପରାଶର ଋଷି କହିଲେ: ଯଦୁଙ୍କ ପୁତ୍ର କ୍ରୋଷ୍ଟୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଧ୍ୱଜିନୀବନ। ତାଙ୍କଠାରୁ ଜନ୍ମିଲେ ସ୍ୱାତି, ସ୍ୱାତିଠାରୁ ରୁଶଙ୍କୁ, ରୁଶଙ୍କୁଠାରୁ ଚିତ୍ରରଥ। ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଶଶିବିନ୍ଦୁ, ଯିଏ ଚୌଦ ମହାନ ଧନର ଅଧିପତି ଏବଂ ସାମ୍ରାଟ୍ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ସତ୍ତ ହଜାର ସ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ। ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ସଂଖ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଏକ ଲକ୍ଷ ଥିଲା। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପୃଥୁଶ୍ରବା, ପୃଥୁକର୍ମା, ପୃଥୁକୀର୍ତ୍ତି, ପୃଥୁୟଶା, ପୃଥୁଜୟ, ଓ ପୃଥୁଦାନ—ଏହି ଛଅ ଜଣ ମୁଖ୍ୟ ପୁତ୍ର ଥିଲେ। ପୃଥୁଶ୍ରବାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ପୃଥୁତମ। ତାଙ୍କଠାରୁ ଉଶନା ଜନ୍ମିଲେ, ଯିଏ ଶତାଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଶିତପୂର୍ଣ୍ଣ। ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ରୁକ୍ମକବଚ, ତାପରେ ପରାବୃତ। ପରାବୃତଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ଜଣ ପୁତ୍ର ଥିଲେ—ରୁକ୍ମେଷୁ, ପୃଥୁଜ୍ୟାମ, ଅଘବାଳିତ, ଓ ହରିତ। ଏଉଁଠି ଏଯାଁ ଜ୍ୟାମଘଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏକ ଶ୍ଲୋକ ଏଯାଁ ମଧ୍ୟ ଗାଯାଯାଏ: ସମସ୍ତ ପତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସେ ବା ଜୀବିତ ବା ମୃତ, ଜ୍ୟାମଘ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ; ସେ ଥିଲେ ରାଜା, ଶୈବ୍ୟାଙ୍କ ପତି। ତାଙ୍କର ଶୈବ୍ୟା ନାମକ ସ୍ତ୍ରୀ ସନ୍ତାନହୀନ ଥିଲେ; ତଥାପି ସେ ସନ୍ତାନ ଚାହୁଁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭୟରେ ଆଉ ଏକା ସ୍ତ୍ରୀ ନେଲେନାହିଁ। ଏକଥର ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଅନେକ ରଥ, ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଏବଂ ସେନା ଭିଡ଼ିଗଲା; ସେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିଲେ। ଶତ୍ରୁମାନେ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର, ଜନାନୀ, ଆତ୍ମୀୟ, ସେନା ଓ ଧନ ଛାଡ଼ି, ନିଜ ଦେଶରୁ ଚାରିଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ। ପଳାଉଥିବା ସମୟରେ, ରାଜା ଜଣେ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ବିସ୍ତୃତ ଚକ୍ଷୁ ଭୟରେ କମ୍ପିତ, ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ—"ବଞ୍ଚାଅ, ବଞ୍ଚାଅ, ବାପା, ମା, ଭାଇ!" ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ରାଜାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ମମତା ଜାଗିଲା। ସେ ଭାବିଲେ, "ମୁଁ ଯେଉଁଠାରେ ସନ୍ତାନ ନାହିଁ, ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ବନ୍ଧ୍ୟା, ଏହି ରତ୍ନ ମୁଁ ପାଇଲି, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାଗ୍ୟର ଦାନ, ଏହିଠାରୁ ମୋର ବଂଶ ଚାଲିବ।" ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ତେଣୁ ଏହାକୁ ବିବାହ କରିବି।" ତାପରେ, ସେ ତାକୁ ତାଙ୍କ ରଥରେ ବସାଇ ନିଜ ଗୃହକୁ ନେଲେ। ରାଣୀ ଶୈବ୍ୟାଙ୍କ ସମ୍ମତିରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ। ପୁନଃ ତାକୁ ରଥରେ ବସାଇ ନିଜ ସହରକୁ ଆଣିଲେ। ବିଜୟୀ ରାଜା, ସମସ୍ତ ପୌରଜନ, ଆତ୍ମୀୟ, ସେନା, ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ରାଜମହଳ ଦ୍ୱାରରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଏବେ ଶୈବ୍ୟା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ଶୈବ୍ୟା ଦେଖିଲେ, ରାଜାଙ୍କ ବାମ ପାଖରେ ଏକ ଅପୂର୍ବା, ଅଳ୍ପ ମନୋଭାବ ଦେଖାଉଥିବା କନ୍ୟା ଦଢ଼ିଆଁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଅପରାଧ ଭାବରେ ଅଳ୍ପ କମ୍ପିତ ଓଠ। ଶୈବ୍ୟା ରାଜାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ଏହି କନ୍ୟା କିଏ, ଏଭଳି ଚଞ୍ଚଳ ମନବୃତ୍ତି ଥିବା ଏଠାରେ କେମିତି ବସିଛି?" ରାଜା ଭୟରେ, ଆଉ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିନାହିଁ, ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଏହା ମୋର ପୁତ୍ରବଧୁ।" ତେବେ ଶୈବ୍ୟା କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇନାହିଁ, ତୁମେ ଆଉ ଏକା ସ୍ତ୍ରୀ ନେଲେନାହିଁ; ତେବେ ଏହି ମହିଳା କେଉଁ ପୁତ୍ରର ଆଶ୍ରୟରେ ପୁତ୍ରବଧୁ ହେଲେ?