ଏଉଁତି ଏକ ସମୟରେ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କର ଅଗ୍ନିପାତ୍ରକୁ ଏଠାରେ ରଖିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପରେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ତାଳବୃକ୍ଷ ଏବେ ସାମୀ ଗଛର ଅଙ୍କୁରରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଇଛି। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଏହି ଅଗ୍ନିର ଆକୃତିକୁ ମୁଁ ନେଇ ମୋର ସହରକୁ ଯିବି, ଏହାକୁ ଅରଣୀ ଭାବରେ ତିଆରି କରି, ଏହି ଅଗ୍ନିକୁ ପୂଜିବି।” ଏହିପରେ, ସେ ତାଙ୍କ ସହରକୁ ଫେରି ଆସି, ଅରଣୀ ତିଆରି କଲେ। ତାଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଳିରେ ମାପି, ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ମନ୍ତ୍ରର ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ଗଣନା କରିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଳିଗୁଡ଼ିକୁ ଜଙ୍ଗଲର ଆକୃତି ଦେଖାଗଲା। ସେଠାରେ, ଅରଣୀ ଘଷଣା କରି ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ତିନି ଅଗ୍ନିର ଧର୍ମାନୁସାରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ହୋମ କରିଲେ। ତାଙ୍କ ମନ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାର ଫଳ ପାଇଁ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଲଗାଇ ଦେଲେ। ଏହି ଅଗ୍ନି ଅନୁଷ୍ଠାନ ଦ୍ୱାରା, ଅନେକ ପ୍ରକାର ଯଜ୍ଞ କରି, ସେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଲୋକରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ସହ ମିଶିଗଲେ, ଦୁଇଁଜଣ ଭିନ୍ନତାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ଏକ ଅଗ୍ନି ଥିଲା; କିନ୍ତୁ ଏହି ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଏହା ତିନି ଆକୃତିରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଛି। ଏହି ବଂଶରେ, ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଥିଲେ—ଧୀମାନ୍, ଆବସୁ, ବିଶ୍ୱାବସୁ, ଶତାୟୁ, ଶୃତାୟୁ (କିମ୍ବା ଅୟୁତାୟୁ)। ଆମାବସୁଙ୍କର ପୁଅ ଭୀମ, ଭୀମଙ୍କର ପୁଅ କାଞ୍ଚନ, କାଞ୍ଚନଙ୍କର ପୁଅ ସୁହୋତ୍ର, ସୁହୋତ୍ରଙ୍କର ପୁଅ ଜହ୍ନୁ। ଏକ ଯଜ୍ଞ ମଣ୍ଡପ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ବିପ୍ଲବିତ ଦେଖି, ଜହ୍ନୁ କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ ହୋଇ, ତିବ୍ର ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ ପୁରୁଷକୁ ନିଜ ଶରୀରରେ ରଖି ଗଙ୍ଗାକୁ ପୂରା ପିଇ ଦେଲେ। ଦେବ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ଗଙ୍ଗାକୁ ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ଭାବେ ଆଣିଦେଲେ। ଜହ୍ନୁଙ୍କର ପୁଅ ସୁଜହ୍ନୁ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଅଜକ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ବଲାକାଶ୍ୱ, ପରେ କୁଶ; କୁଶଙ୍କର ପୁଅମାନେ କୁଶାଶ୍ୱ, କୁଶନାଭ, ଅମୂର୍ତ୍ତରୟସ୍, ଆବସୁ, ଅଶ୍ୱତାର। କୁଶାଶ୍ୱ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ପୁଅ ପାଇଁ ତିବ୍ର ତପସ୍ୟା କଲେ। ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ଭାବନା କଲେ—ମୋ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆଉ କେହି ନ ହୁଅନ୍ତୁ—ଏବଂ ନିଜେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଭାବେ ଏଠାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଗାଧି କୌଶିକ ନାମରେ ଜଣାଗଲା। ଗାଧିଙ୍କର କନ୍ୟା ସତ୍ୟବତୀ, ଭାର୍ଗବ ଋଚୀକ ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବାକୁ ଚୟନ କଲେ। ଗାଧି, ବୟସ୍କ ଏବଂ ତପସ୍ୱୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଚୀକଙ୍କୁ ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ଦେବାକୁ ଅସମ୍ମତ ହୋଇ, ବରପଣି ଭାବରେ ଚାହିଲେ—ଏକ ହଜାର ଅଶ୍ୱ, ଯେଉଁମାନଙ୍କର କଳା କାନ ଏବଂ ଏକ ଧଳା ଚିହ୍ନ ଅଛି, ତେଁମାନେ ବାୟୁ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଲାଗି ଶୀଘ୍ର। ଋଚୀକ ବରୁଣଙ୍କୁ ଏହିପରି ଅଶ୍ୱ ମାଗି ନେଇ, ବରପଣି ଭାବେ ଦେଲେ। ଏହିପରେ, ଋଚୀକ ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ। ସନ୍ତାନ ପାଇଁ, ଋଚୀକ ଏକ ଅନୁଷ୍ଠାନ ତିଆରି କଲେ—ଗୋଟିଏ ଅବଳା ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ପାଇଁ, ଅନ୍ୟଟି ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାଶୁ ପାଇଁ, ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ୱାଶୁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ପୁଅ ପାଇଁ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବେ। ଋଚୀକ କହିଲେ, “ଏହି ଅବଳା ତୁମ ପାଇଁ, ଅନ୍ୟଟି ତୁମ ମା ପାଇଁ। ଠିକ୍ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା।” ଏହାକୁ କହି, ସେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ। ଅବଳା ବ୍ୟବହାର ସମୟରେ, ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ମା କହିଲେ, “ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଚାହାନ୍ତି ତାଙ୍କର ପୁଅ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଉ; କନ୍ୟାର ପୁଅ କିମ୍ବା ଭାଇର ଗୁଣ ଏତେ ମୂଲ୍ୟବାନ ନୁହେଁ। ତେଣୁ, ତୁମେ ମୋ ଅବଳା ଦେଇଦିଅ, ମୋ ଅବଳାକୁ ନିଜେ ବ୍ୟବହାର କରିବା।” “ମୋ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡିବ।” ସତ୍ୟବତୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ପୁଅର ଶକ୍ତି କେତେ?” ତେଣୁ, ସେ ନିଜ ଅବଳା ମାକୁ ଦେଲେ। ଋଚୀକ ଜଙ୍ଗଲରୁ ଫେରି ଆସି, ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ, “ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାପି! ଏହି ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କାହିଁକି କଲ? ତୁମ ଆକୃତି ଏତେ ଭୟାନକ ଦେଖାଯାଉଛି; ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ତୁମେ ମା ପାଇଁ ଅବଳା ବ୍ୟବହାର କରିଛ। ଏହା ଠିକ୍ ନୁହେଁ।” “ମୁଁ ତୁମ ପୁଅର ଚରିତ୍ରରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାକ୍ରମ୍ୟ ଓ ଶକ୍ତି ରଖିଛି, ଏବଂ ତୁମ ପୁଅର ଚରିତ୍ରରେ ବ୍ରାହ୍ମଣର ଶାନ୍ତି, ଜ୍ଞାନ, ଧୈର୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣ ରଖିଛି। ଯଦି ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ବିପରୀତ ହୁଏ, ତୁମେ ଅବଳା ବ୍ୟବହାର କରିଛ, ତେଣୁ ତୁମ ପୁଅ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଭୟାନକ ଚରିତ୍ର ନେଇ ଜନ୍ମିବେ; ଯଦି ଶାନ୍ତି ଚାହିଲେ, ତେଣୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚରିତ୍ର ନେଇ ଜନ୍ମିବେ।” ଏହା ଶୁଣି, ସତ୍ୟବତୀ ତାଙ୍କର ପାଦ ଧରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ! ମୁଁ ଅଜ୍ଞାନରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି; ଦୟା କରି ମୋ ପାଇଁ ଏପରି ପୁଅ ଜନ୍ମିବା ନାହିଁ, ଏପରି ନତି ପୁଅ ଜନ୍ମିବ। ଏହିପରି କହିବା ପରେ, ଋଷି କହିଲେ, ‘ତଥାସ୍ତୁ।’” ପରେ, ସତ୍ୟବତୀ ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ତାଙ୍କର ମା ଵିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସତ୍ୟବତୀ କୌଶିକୀ ନଦୀ ଭାବେ ପରିଣତ ହେଲେ। ଜମଦଗ୍ନି, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ରେଣୁଙ୍କ ପୁଅ, ରେଣୁକାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ। ତାଙ୍କର ତ୍ରୁତିରେ, ଜମଦଗ୍ନି ପରଶୁରାମଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶକ୍ତିର ନାଶକ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ନାରାୟଣଙ୍କ ଅଂଶ ଭାବେ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଶିକ୍ଷକ। ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ—ପୁରୁରବାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ପୁଅ ଆୟୁ, ଯିଏ ରାହୁଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ବିବାହ କଲେ। ତାଙ୍କରୁ ପାଞ୍ଚ ପୁଅ ଜନ୍ମିଲେ—ନହୁଷ, କ୍ଷତ୍ରବୃଦ୍ଧ, ରମ୍ଭା, ରଜି, ଏବଂ ପଞ୍ଚମ ଅନେନା। କ୍ଷତ୍ରବୃଦ୍ଧଙ୍କର ପୁଅ ସୁହୋତ୍ର। ସୁହୋତ୍ରଙ୍କର ତିନି ପୁଅ—କାଶ୍ୟପ, କାଶ, ଗୃତ୍ସମଦ। ଗୃତ୍ସମଦଙ୍କରୁ ଶୌନକ ଜନ୍ମିଲେ, ଯିଏ ଚାରି ଶ୍ରେଣୀର ଆରମ୍ଭ କଲେ। କାଶ୍ୟରୁ କାଶ୍ୟ, ତାଙ୍କରୁ କାଶୀର ରାଜା, ତାଙ୍କରୁ ରାଷ୍ଟ୍ର, ରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କର ପୁଅ ଦୀର୍ଘତପା। ଦୀର୍ଘତପାଙ୍କର ପୁଅ ଧନ୍ୱନ୍ତରୀ। ଧନ୍ୱନ୍ତରୀ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଶେଷ ଭାଗ ଭାବେ, ଶ୍ରୀ ନାରାୟଣଙ୍କଠୁ ଏକ ପୂର୍ବ ସୃଷ୍ଟିରେ ଏକ ଵର ପାଇଥିଲେ—“ତୁମେ କାଶୀର ରାଜାବଂଶରେ ଅବତରିବା, ଆୟୁର୍ବେଦକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଆଠ ଶାଖାରେ ବିଭାଜନ କରିବା, ଏବଂ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ଉପରେ ଅଧିକାର ପାଇବା।” ଧନ୍ୱନ୍ତରୀଙ୍କର ପୁଅ କେତୁମାନ୍, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଭୀମରଥ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଦିବୋଦାସ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ପ୍ରତର୍ଦନ।