ଏକଥା ସମୟରେ, ଏକ ରାଜାଙ୍କୁ ଗାନ୍ଧର୍ବୀ ଏମିତି କହିଲେ, “ମୋ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତିରୁ, ସମସ୍ତ ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ସମ୍ମତି ଦେଇଛନ୍ତି, ହେ ମହାରାଜ, ତୁମେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର।" ରାଜା ଏହା ଶୁଣି, ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କଲେ: “ମୁଁ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିଛି, ମୋର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଶକ୍ତି ଅବିରୋଧ ଅଛି, ଆପ୍ତଜନ, ଅପାର କ୍ଷମତା ଓ ଧନ-ସମ୍ପଦ ମଧ୍ୟ ଅଛି; ମୋ ଆଉ କିଛି ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ, କେବଳ ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ଲୋକରେ ସମୟ କାଟିବାକୁ ଚାହେଁ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଏକ ଅଗ୍ନିପାତ୍ର ଦେଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ଶାସ୍ତ୍ର ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ଏହି ଅଗ୍ନିପାତ୍ରକୁ ତିନି ଭାଗରେ ବିଭାଜିତ କରି ସଠିକ୍ ଯଜ୍ଞ କର; ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ଲୋକରେ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେବା ପ୍ରାର୍ଥନା କର; ତେବେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ।” ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇ, ରାଜା ଅଗ୍ନିପାତ୍ର ନେଇ ଚାଲିଗଲେ। କିନ୍ତୁ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଯିବାବେଳେ ରାଜା ଚିନ୍ତା କଲେ, “ହାୟ, ମୁଁ କେତେ ମୂର୍ଖ! କଣ କରିଦେଲି?” ସେ ଭାବିଲେ, “ମୁଁ ଅଗ୍ନିପାତ୍ର ଆଣିଛି, ଉର୍ବଶୀକୁ ନୁହେଁ।” ଏହି ଭାବନାରେ, ସେ ସେଠିଏ ଅଗ୍ନିପାତ୍ର ଛାଡ଼ି ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ। ମଧ୍ୟରାତ୍ରି ପରେ, ନିଦ୍ରାହୀନ ରାଜା ପୁନି ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ମୋତେ ଅଗ୍ନିପାତ୍ର ଦେଇଥିଲେ ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ଲୋକ ପାଇଁ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତାହା ଜଙ୍ଗଲରେ ଛାଡ଼ିଦେଲି।” ଏହି ଭାବରେ ସେ ସକାଳେ ଉଠି ଏଉଁଠି ଗଲେ, କିନ୍ତୁ ଅଗ୍ନିପାତ୍ର ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ତାହା ପରିବର୍ତ୍ତେ, ସେ ଏକ ସାମୀ ଗଛ ଓ ଏକ ଡୁମୁର ଗଛ ଦେଖିଲେ। ସେ ଭାବିଲେ, “ଏଠାରେ ମୁଁ ଅଗ୍ନିପାତ୍ର ରଖିଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଏବେ ଡୁମୁର ଗଛ ସାମୀ ଗଛର ଗର୍ଭ ହୋଇଯାଇଛି। ଏହି ଅଗ୍ନିର ରୂପକୁ ନେଇ, ମୁଁ ନିଜ ସହରକୁ ନେଉଛି, ଏହାକୁ ଅରଣି ବନେଇ, ତାହାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନିକୁ ପୂଜିବି।” ଏଭଳି ଭାବି ସେ ସହରକୁ ଫେରି, ଅରଣି ତିଆରି କଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଳିରେ ମାପି ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ମନ୍ତ୍ରର ଅକ୍ଷର ଗଣନା କରିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଳି ଜଙ୍ଗଲର ରୂପ ନେଲା। ସେଠାରେ, ମନ୍ଥନ କରି ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ତିନି ଅଗ୍ନିର ପ୍ରଚଳିତ ପ୍ରଥା ଅନୁସାରେ ହୋମ କଲେ। ତାଙ୍କ ମନ ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଏକାଗ୍ର ହେଲା। ଏହି ଅଗ୍ନିକ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଯଜ୍ଞ କରି, ସେ ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେର ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ ଓ ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଲେ। ଆରମ୍ଭରେ ଏକମାତ୍ର ଅଗ୍ନି ଥିଲା; ଏହି ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଏହା ତିନି ରୂପରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲା। ଏହି ରାଜାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଥିଲେ—ଧୀମାନ୍, ଆବସୁ, ବିଶ୍ୱାବସୁ, ଶତାୟୁ ଓ ଶ୍ରୁତାୟୁ (କିମ୍ବା ଅୟୁତାୟୁ)। ଆମାବସୁଙ୍କ ପୁଅ ଭୀମ, ଭୀମଙ୍କ ପୁଅ କାଞ୍ଚନ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ସୁହୋତ୍ର, ତାଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଜହ୍ନୁ। ଏକଥା ସମୟରେ ଗଙ୍ଗା ନଦୀର ଜଳ ଯଜ୍ଞ ମଣ୍ଡପକୁ ଭରିଦେଲା, ତେବେ ଜହ୍ନୁ କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ ତୀବ୍ର ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗଙ୍ଗାକୁ ନିଜ ଶରୀରରେ ଧାରଣ କରି ଗଲେ। ତାପରେ ଦେବ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କଲେ ଓ ଗଙ୍ଗାକୁ ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ଭାବେ ପୁନଃ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ଜହ୍ନୁଙ୍କ ପୁଅ ସୁଜହ୍ନୁ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ଅଜକ, ପରେ ବଳାକାଶ୍ୱ, ପରେ କୁଶ। କୁଶଙ୍କ ପଞ୍ଚ ପୁଅ—କୁଶାଶ୍ୱ, କୁଶନାଭ, ଅମୂର୍ତ୍ତରୟସ୍, ଆବସୁ, ଅଶ୍ୱତାର। ଏମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କୁଶାଶ୍ୱ ଅତି ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା କଲେ, ଇଚ୍ଛା କଲେ—"ମୋ ପୁଅ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ।” ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜେ ଭାବିଲେ—"ମୋ ସମାନ ଆଉ କେହି ନ ହେଉ," ଏବଂ ନିଜକୁ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଭାବେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ସେହିପରି, ସେ ଗାଧି କୌଶିକ ନାମେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ଗାଧିଙ୍କ ଏକ କନ୍ୟା ଥିଲେ—ସତ୍ୟବତୀ, ଯାହାକୁ ଭାର୍ଗବ ଋଚୀକ ବିବାହ କଲେ। ଗାଧି, ଏହି ବୟସ୍କ ଏବଂ ତପସ୍ବୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଝିଅ ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ବରଦକ୍ଷିଣା ଭାବେ ଚାହିଲେ—"ହଜାର ଟି ଅନ୍ଧକାର କାନ ଓ ଏକ ଧଳା ଦାଗ ଥିବା ଘୋଡ଼ା, ବାୟୁ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ସମ କ୍ଷିପ୍ର।" ଋଚୀକ ମୁନି ବରୁଣଙ୍କୁ ନିକଟରୁ ଏମିତି ହଜାର ଘୋଡ଼ା ପାଇଲେ ଓ ବରଦକ୍ଷିଣା ଦେଲେ। ତାପରେ ସେ ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ। ସନ୍ତାନ ପାଇଁ, ଋଚୀକ ତାଙ୍କ ଜନ୍ୟ ବିଶେଷ ଯଜ୍ଞ ହବିଷ୍ୟ ତିଆରି କଲେ, ଏବଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ସେହିପରି ହବିଷ୍ୟ ତାଙ୍କ ଶ୍ୱାଶୁ ମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ତିଆରି କଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ପୁଅ ହେବେ। ସେ କହିଲେ, “ଏହି ହବିଷ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ, ଅନ୍ୟଟି ତୁମ ମାତା ପାଇଁ; ଠିକ୍ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କର।" ଏହା କହି, ସେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏବେ, ବ୍ୟବହାର ସମୟରେ, ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ମାତା କହିଲେ, “ପ୍ରତ୍ୟେକ ମାଆ ଚାହେଁ ତାଙ୍କର ପୁଅ ସର୍ବୋପରି ହେଉ; ଝିଅର ପୁଅ କିମ୍ବା ଭାଇ ସେତେ ମୂଲ୍ୟବାନ ନୁହେଁ। ତେଣୁ, ତୁମେ ମୋତେ ତୁମ ହବିଷ୍ୟ ଦେଉ, ମୁଁ ତୁମରଟି ବ୍ୟବହାର କରିବି।” ସେଉଁଠି, “ମୋ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ରକ୍ଷିତ ହେବା ଉଚିତ।” ସେ ପଚାରିଲେ, “ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁଅର ଶକ୍ତି କେତେ?” ସତ୍ୟବତୀ ନିଜ ହବିଷ୍ୟ ମାଆଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ଋଚୀକ ତପୋବନରୁ ଫେରି ଦେଖିଲେ ଏହି ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଛି। ସେ କହିଲେ, “ହେ ଅତି ଦୁଷ୍ଟା! ତୁମେ ଏହି ଅନୁଚିତ କାମ କାହିଁକି କଲ? ତୁମ ଦେହ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଛି; ନିଶ୍ଚିତ ତୁମେ ତୁମ ମାତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର ହବିଷ୍ୟ ବ୍ୟବହାର କରିଛ। ଏହା ଉଚିତ ନୁହେଁ।” ସେଉଁଠି ଆଉ କହିଲେ, “ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରଭାବ ଓ ଶକ୍ତି ତୁମ ପୁଅର କ୍ରିୟାରେ ଦେଇଛି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୁଣ ତାଙ୍କର ଆଚରଣରେ ରହିଛି। ଯଦି ତୁମ ମାତା ଏହି ଉଲ୍ଟା କାମ କରିଛନ୍ତି, ତେବେ ତୁମ ପୁଅ କ୍ଷତ୍ରିୟର ଭୟଙ୍କର ଓ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଆଚରଣ ନେବେ; ଯଦି ଶାନ୍ତି ଚାହିଁଛନ୍ତି, ତେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆଚରଣ ହେବ।” ଏହା ଶୁଣି, ସତ୍ୟବତୀ ତାଙ୍କ ଚରଣ ଧରି କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ! ମୁଁ ଅଜ୍ଞାନରୁ ଏହା କରିଛି; ଦୟା କରନ୍ତୁ, ଏମିତି ପୁଅ ମୋତେ ଜନ୍ମ ନ ଦିଅନ୍ତୁ; ଏମିତି ନାତି ହେଉ।” ଋଷି କହିଲେ, “ତଥାସ୍ତୁ।” ଏପରେ ସତ୍ୟବତୀ ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ତାଙ୍କର ମାତା ଭିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସତ୍ୟବତୀ କୌଶିକୀ ନଦୀ ହେଲେ।