ରାଜା ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ଭାବିଲେ—"ରାଣୀ ମୋତେ ନିର୍ବସ୍ତ୍ର ଦେଖିବେ," ଏହି ଭୟରେ ସେ ରାଣୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବା ନାହିଁ। ତାପରେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଡ଼ମ୍ବ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେହି ଡ଼ମ୍ବ ମଧ୍ୟ ଉଠାଯାଉଥିଲା, ତାହାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଆକାଶ, ରାଣୀ ପୁନି ଦୟାର ଅଭାବରେ ଚିତ୍କାର କରିଲେ—"ମୁଁ ଅସହାୟ, ପତିବିହୀନ, ଅପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆଶ୍ରୟ ଚାହୁଁଛି," ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶୋକ ଆଉ ଅଧିକ ତୀବ୍ର ହେଇଗଲା। ରାଜା, କ୍ରୋଧରେ ଭରି ଉଠି, ଭାବିଲେ—"ଏହା ଅନ୍ଧାର," ତଳୱାର ଉଠାଇ, "ଦୁଷ୍ଟ! ଦୁଷ୍ଟ! ତୁମେ ମୃତ!" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରି ଆଗକୁ ଝପଟିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଭଳି ତୀବ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଇ ଦେଖାଗଲେ। ତାଙ୍କର ତେଜରେ, ଉର୍ବଶୀ ରାଜାଙ୍କୁ ନିର୍ବସ୍ତ୍ର ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ସମୟ ଉତିତ ହେଇଛି ବୋଲି ବୁଝି, ସେ ମଝିରେ ହିଁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଦୁଇଟି ଡ଼ମ୍ବ ଛାଡି ଦେଇ, ଦେବମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ। ରାଜା, ସେହି ଦୁଇଟି ଡ଼ମ୍ବ ନେଇ, ଆନନ୍ଦରେ ହୃଦୟ ଭରି, ତାଙ୍କର ଶଯ୍ୟାକୁ ଫେରିଲେ, କିନ୍ତୁ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ସେ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନିର୍ବସ୍ତ୍ର ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଭ୍ରାନ୍ତିରେ ଏପଟେ ସେପଟେ ଘୁରିବା ଲାଗିଲେ। କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ, ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିବା ହ୍ରଦକୁ, ସେ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଚାରି ଅନ୍ୟ ଅପ୍ସରା ସହିତ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ, ରାଜା ତାଙ୍କର ଭ୍ରାନ୍ତିରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଶ୍ଲୋକ କହିଲେ—"ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ରୁହ! ତୁମର ଭୟଙ୍କର ମନରେ ରୁହ! ତୁମର ଚତୁର ଭାଷାରେ ରୁହ!" ରାଜା ଅବିବେକପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବିମୂଢ ହେଇଗଲେ। ଉର୍ବଶୀ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—"ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ତୁମେ ମୋ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଆସ; ତୁମର ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେବେ। ଏକ ରାତି ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ରହିବି।" ଏଭଳି ଉକ୍ତି ଶୁଣି ରାଜା ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଲେ। ଉର୍ବଶୀ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟରେ କହିଲେ—"ଏହି ଗୁଣବତୀ ପୁରୁଷ, ଯାହା ସହିତ ସ୍ନେହରେ ମୁଁ ଏତେ ଦିନ ରହିଛି।" ଏହି ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ଅପ୍ସରାମାନେ କହିଲେ—"ଏହି ଧର୍ମ ଓ ନିର୍ଭୟତା ଆମ ସବୁଠାରେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ସହିତ, ସମୟ ସବୁରେ ରହୁ।" ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ, ରାଜା ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବାକୁ ଯାଇଲେ। ଉର୍ବଶୀ ତାଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦେଲେ। ଏକ ରାତି ଦେଇ, ରାଜା ସହିତ ରହି, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପାଞ୍ଚ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ପାଇଁ ଗର୍ଭଧାରଣ କଲେ। ଉର୍ବଶୀ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ—"ମୋ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରେ, ସମସ୍ତ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଚାହୁଛନ୍ତି; ବର ଚୟନ କର।" ରାଜା କହିଲେ—"ମୁଁ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିଛି, ଅନ୍ୟ କିଛି ଚାହୁଁନାହିଁ; ମୁଁ ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ଲୋକରେ ତାଙ୍କ ସହିତ ସମୟ କାଟିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।" ଏହି ଉତ୍ତର ଦେଇ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଏକ ଅଗ୍ନିପାତ୍ର ଦେଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ—"ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଏହି ଅଗ୍ନିପାତ୍ରକୁ ତିନି ଭାଗ କରି, ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ଲୋକରେ ଏକତ୍ୱ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କର; ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମ ଚାହିଦା ପୂରଣ ହେବ।" ଏଭଳି ଶିକ୍ଷା ଦେଇ, ରାଜା ଅଗ୍ନିପାତ୍ର ନେଇ ଚାଲିଗଲେ। ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ଭାବିଲେ—"ହାଁ, କେତେ ଅବିବେକ କରିଛି! କଣ କରିଛି?" "ମୁଁ ଉର୍ବଶୀକୁ ନେଇ ଆସିନାହିଁ, ଅଗ୍ନିପାତ୍ର ନେଇ ଆସିଛି।" ତାପରେ, ସେ ଏହି ଅଗ୍ନିପାତ୍ରକୁ ତାହାରେ ଛାଡି ଦେଇ, ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଲେ। ମଧ୍ୟରାତି ଉତିତ ହେଲାପରେ, ଉନ୍ମିଳିତ ରାଜା ଚିନ୍ତା କରିଲେ—"ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମୋତେ ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ଲୋକ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିପାତ୍ର ଦେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତାହା ଜଙ୍ଗଲରେ ଛାଡି ଦେଇଛି।" "ଏହିପାଇଁ, ଏଠାକୁ ଫେରି ତାହା ନେଇବି।" ଉଠି, ସେଠାକୁ ଗଲେ, କିନ୍ତୁ ଅଗ୍ନିପାତ୍ର ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ଅଗ୍ନିପାତ୍ର ପ୍ରତି ଦେଖିବା ସ୍ଥାନରେ, ସେ ଏକ ସାମୀ ଗଛ ଓ ଏକ ଡୁମ୍ବ ଗଛ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଭାବିଲେ—"ଏଠି ମୁଁ ଅଗ୍ନିପାତ୍ର ରଖିଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଏବେ ଡୁମ୍ବ ଗଛ ସାମୀ ଗଛର ଗଭରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି।" "ଏହିପାଇଁ, ଏହି ଅଗ୍ନିର ରୂପକୁ ନେଇ, ନିଜ ସହରକୁ ଯାଇ, ଏହାକୁ ଅରଣି (ଅଗ୍ନିକାଣ୍ଡ) କରି, ଏହି ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନିକୁ ପୂଜିବି।" ଏଭଳି ଭାବି, ସେ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରି, ଅରଣି ତିଆରି କଲେ। ଆଙ୍ଗୁଳି ଦ୍ୱାରା ମାପି, ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ମନ୍ତ୍ରର ଅକ୍ଷର ଗଣନ କରିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ଆଙ୍ଗୁଳି ଜଙ୍ଗଲର ରୂପ ନେଇଗଲା। ସେଠାରେ, ଘଷଣା ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ତିନି ଅଗ୍ନିର ଚଳନା ଅନୁସାରେ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଲାଗିଥିଲା। ଏହି ଅଗ୍ନି-କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଯଜ୍ଞ କରି, ସେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଲୋକକୁ ପାଇଲେ, ଉର୍ବଶୀ ସହିତ ଏକତ୍ୱରେ ଅଲଗା ହେବାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ଆରମ୍ଭରେ ଏକ ଅଗ୍ନି ଥିଲା; ଏହି ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ତିନି ରୂପରେ ଏହା ସ୍ଥାପିତ ହେଲା। ରାଜାଙ୍କର ପୁତ୍ରମାନେ ଥିଲେ—ଧୀମାନ୍, ଆବସୁ, ବିଶ୍ୱାବସୁ, ଶତାୟୁ, ଶ୍ରୁତାୟୁ (କିମ୍ବା ଅୟୁତାୟୁ)।