ଏହିପରି ଘଟଣା ଘଟିଲା—ଯେପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଥିଲା, ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ପୁରୁରବାସଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା ଇଲାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ। ପୁରୁରବାସ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦାନଶୀଳ, ବଡ଼ ଯଜ୍ଞକାରୀ, ଅସାଧାରଣ ତେଜସ୍ୱୀ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ସୁନ୍ଦର ଓ ଗମ୍ଭୀର ଚିନ୍ତନଶୀଳ ଥିଲେ। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ଶାପରେ, ଉର୍ବଶୀ ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ନେଲେ—“ମୁଁ ମାନବ ଲୋକରେ ବାସ କରିବି।” ଏହିଭଳି ଚିନ୍ତା କରି ସେ ପୁରୁରବାସଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ପୁରୁରବାସଙ୍କୁ ଦେଖି, ଉର୍ବଶୀ ନିଜ ଗର୍ବ ଓ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଭୋଗର ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ଛାଡ଼ି, ସେଠାରେ ଆସି ପୁରୁରବାସଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରିଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ପୁରୁରବାସ ମଧ୍ୟ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ମହିଳାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, କମଳତା, ଆକର୍ଷଣ, ଖେଳ, ହାସ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଦେଖି, ସେଠି ମନ ହରାଇଲେ। ଦୁହେଁ ପ୍ରେମରେ ଏମିତି ଲୀନ ହେଲେ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଚିନ୍ତା କଲେ ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ବିସ୍ମୃତ କରିଦେଲେ। ତା’ପରେ, ରାଜା ପ୍ରେମରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ କହିଲେ—“ହେ ସୁନ୍ଦର ଭ୍ରୂଧାରିଣୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଚାହେଁ; ଦୟା କର, କାରଣ ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରତି ପ୍ରେମ ବୋଝେଇଛି।” ଏପରି ଉପସ୍ଥାପନାରେ, ଉର୍ବଶୀ ଲଜ୍ଜା ହରାଇ, ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ଠିକ୍ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ମୋ ଶର୍ତ୍ତମାନେ ରହିବା ଉଚିତ୍।” ରାଜା ପୁଣି ପଚାରିଲେ—“ତୁମ ଶର୍ତ୍ତମାନେ କ’ଣ?” ଏପରି ପଚାରିବା ପରେ, ଉର୍ବଶୀ କହିଲେ—“ମୋ ଶୋଇବା ଶଯ୍ୟା ପାଖରେ ଥିବା ମୋ ଦୁଇଟି ମେମେଁ, ଯେଉଁମାନେ ମୋ ପୁଅ ପରି, ସେମାନେ ଅପହୃତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତୁମେ ମୋକୁ ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏବଂ ମୋ ଖାଦ୍ୟ କେବଳ ଘିଅ ହେବା ଦରକାର।” ରାଜା ଏହି ସମସ୍ତ ଶର୍ତ୍ତକୁ ମନୋପୂର୍ଣ୍ଣ କରି କହିଲେ—“ଏହିପରି ହେଉ।” ଏହିପରି ଶର୍ତ୍ତରେ, ରାଜା ଉର୍ବଶୀ ସହିତ ଅଳକା ନଗରରେ, ଚୈତ୍ରରଥ ଓ ଅନ୍ୟ ଅରଣ୍ୟରେ, ପବିତ୍ର ପଦ୍ମବନ ଓ ମନସା ଦିଗର ଆକର୍ଷକ ହ୍ରଦଗୁଡ଼ିକୁ ଉପଭୋଗ କରି, ଦିନକୁ ଦିନ ପ୍ରେମ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ସାଠି ବର୍ଷ ବ୍ୟତୀତ କଲେ। ଉର୍ବଶୀ ଏପରି ପ୍ରେମରେ ଦିନକୁ ଦିନ ଅଧିକ ଆସକ୍ତ ହେଲେ, ଏବଂ ଅମରଲୋକରେ ଥିବା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ମଧ୍ୟ ମନେ ପକାଇଲେ ନାହିଁ। ଉର୍ବଶୀ ବିନା ଦେବଲୋକ ଅପ୍ସରା, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ରହିଲା ନାହିଁ। ଏହିପରି, ଏକ ରାତିରେ, ଉର୍ବଶୀ ନିଜ ଶର୍ତ୍ତକୁ ଅଲକ୍ଷ୍ୟ କରି, ବିଶ୍ୱବାସୁ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସହିତ ଏକ ମେମେଁକୁ ଶଯ୍ୟା ପାଖରୁ ନେଇଗଲେ। ଯେତେବେଳେ ଏହା ନେଇଯାଉଥିଲା, ଉର୍ବଶୀ ଏକ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ। ସେ କହିଲେ—“ମୋ ଦୁଃଖୀ ପୁଅକୁ କେହି ନେଉଛନ୍ତି; ମୁଁ କାହାଠାରେ ଶରଣ ନେବି?” ଏହା ଶୁଣି, ରାଜା ଚିନ୍ତା କଲେ—“ମହାରାଣୀ ମୋତେ ନଗ୍ନ ଦେଖିପାରିବେ,” ଏହି ଭୟରେ ସେ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ନାହିଁ। ତା’ପରେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଆଉ ଏକ ମେମେଁକୁ ନେଇଯିବାକୁ ଆସିଲେ। ଏହା ନେଇଯିବା ସମୟରେ, ଉର୍ବଶୀ ପୁଣି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି—“ମୁଁ ଦୁଃଖୀ, ପତି ନାହିଁ, ଅପୁରୁଷଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶରଣ ନେଉଛି।” ଏହି ମୃଦୁ ଦୁଃଖ ଏବେ ଅଧିକ ଦୟନୀୟ ହେଲା। ରାଜା କ୍ରୋଧରେ ଆନ୍ଧା ହୋଇ, ଚିନ୍ତା କଲେ—“ଏହା ଅନ୍ଧକାର!” ତଳୱାର ଉଠାଇ, “ଦୁଷ୍ଟ! ଦୁଷ୍ଟ! ତୁମେ ମୃତ!” ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରି ଦୌଡ଼ିଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ର ଦ୍ୟୁତିରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ତେଜରେ, ଉର୍ବଶୀ ରାଜାଙ୍କୁ ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ସମୟ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି ବୋଲି ଅନୁଭବ କରି, ସେ ତୁରନ୍ତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଦୁଇଟି ମେମେଁକୁ ଛାଡ଼ି, ଦେବଲୋକକୁ ଚଲିଗଲେ। ରାଜା ଦୁଇଟି ମେମେଁକୁ ନେଇ, ଆନନ୍ଦରେ ଶଯ୍ୟାକୁ ଫେରିଲେ, କିନ୍ତୁ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ସେ ମଧ୍ୟ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଥିଲେ, ଏବଂ ମନସିକ ଭ୍ରମରେ ଏଠାଠୁ ସେଠା ଭ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରର ପଦ୍ମସ୍ନିଗ୍ଧ ହ୍ରଦରେ, ସେ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଚାରି ଅନ୍ୟ ଅପ୍ସରା ସହ ଦେଖିଲେ। ତେବେ, ଭ୍ରମରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ରାଜା ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଶ୍ଲୋକ କହିଲେ—“ହେ ପତ୍ନୀ, ରୁହ! ତୁମ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ମନରେ ରୁହ! ତୁମ ଚତୁର୍ ଭାଷାରେ ରୁହ!” ଏପରି ଅବିବେକୀ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମୁଗ୍ଧ ଥିଲେ ରାଜା। ଉର୍ବଶୀ କହିଲେ—“ଏକ ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ତୁମେ ମୋ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଆସିବ; ତୁମର ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେବ। ଏବଂ ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଏକ ରାତି ବ୍ୟତୀତ କରିବି।” ଏପରି ଉତ୍ତର ପାଇ ରାଜା ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଉର୍ବଶୀ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟରେ କହିଲେ—“ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ଯାହାଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରେମରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇ ଏତେ ଦିନ ରହିଛି।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି ଅପ୍ସରାମାନେ କହିଲେ—“ଏହି ଧର୍ମ ଓ ନିର୍ଭୟତାର ରୂପ ଆମ ସହିତ ମଧ୍ୟ, ସେ ସହିତ ଏବଂ ସବୁ ସମୟ ରହୁ।” ଏକ ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ସେ ରାଜା ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ଉର୍ବଶୀ ତାଙ୍କୁ ଏକ ପୁଅ ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦେଲେ। ଏକ ରାତି ରାଜା ସହ ରହି, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଞ୍ଚ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେବା ପାଇଁ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ।