ବୃହସ୍ପତି ଓ ସୋମ, ଏହି ଅସାଧାରଣ ସୌନ୍ଦର୍ୟମୟ ଶିଶୁକୁ ଦେଖି, ଦୁହେଁ ତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷିତ ହେଲେ । ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଦ୍ୱନ୍ଦରେ ପଡ଼ିଗଲେ ଓ ତାରାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— “ଓ ଧନ୍ୟବାନ୍ୟେ, ସତ୍ୟ କହ, ଏହି ଶିଶୁ ସୋମଙ୍କର କିମ୍ବା ବୃହସ୍ପତିଙ୍କର ପୁତ୍ର?” ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ତାରା ଲଜ୍ଜା ଅନୁଭବ କରି କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ । ଦେବତାମାନେ ପୁନିପୁନି ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ, ତଥାପି ସେ କୌଣସି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ । ଏହାଦେଖି, ଶିଶୁଟି ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲା ଓ କହିଲା— “ଅପବିତ୍ର ନାରୀ, କାହିଁକି ମୋତେ କହୁନାହଁ, କିଏ ମୋର ପିତା? ତୁମ ଅନ୍ୟାୟ ଲଜ୍ଜା ପାଇଁ ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ଯଥାଯଥ ଦଣ୍ଡ ଦେବି, ଯେଉଁଠାରେ ଆଉ କେବେ ଏପରି ଅତିରିକ୍ତ ଲଜ୍ଜାରେ ଚୁପ୍ ରହିବାକୁ ପଡିବ ନାହିଁ ।” ଏହି ସମୟରେ ପୂଜ୍ୟ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ଶିଶୁଟିକୁ ଶାନ୍ତ କରି ନିଜେ ତାରାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— “ମୋ ଶିଶୁ, କହ, ଏହି ପୁଅ ସୋମଙ୍କର କି ବୃହସ୍ପତିଙ୍କର?” ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନରେ ତାରା ଲଜ୍ଜା ଅନୁଭବ କରି କହିଲେ— “ଏହି ପୁଅ ସୋମଙ୍କର ।” ତାପରେ ସୋମଦେବ, ମୁଖ ଆଲୋକିତ ଓ ଶ୍ୱାସ ତୀବ୍ର ହୋଇ, ଏହି ଶିଶୁକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, “ଶାଭାଶ, ଶାଭାଶ, ଶିଶୁ, ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀ,” ବୋଲି କହିଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ “ବୁଧ” ନାମ ଦେଲେ । ଏହି ବୁଧ, ଇଲାଙ୍କୁ ଏକ ପୁଅ ପ୍ରଦାନ କଲେ, ଯାହା ନାମ ପୁରୁରବାସ । ପୁରୁରବାସ ବହୁତ ଦାନଶୀଳ, ବଡ଼ ଯଜ୍ଞକାରୀ, ଅସାଧାରଣ ତେଜସ୍ୱୀ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ମେଧାବୀ, ସୁନ୍ଦର ଓ ଚିନ୍ତନଶୀଳ ଥିଲେ । ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ଶାପରେ ଉର୍ବଶୀ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ— “ମୁଁ ମାନବ ଲୋକରେ ବାସ କରିବି,” ଓ ସେ ପୁରୁରବାସଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ମହିମା ଓ ଅଭିମାନ ଛାଡ଼ି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପୁରୁରବାସଙ୍କୁ ଭଲପାଇ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇଲେ । ଅପର ପକ୍ଷରେ, ପୁରୁରବାସ ମଧ୍ୟ ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟ, କମଳତା, ମାୟା, ଖେଳ, ହାସ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ ହେଲେ । ଦୁହେଁ ଏକାଉଁଠି ଏପରି ଲଗିଗଲେ ଯେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି କଥା ଚିନ୍ତା କଲେ ନାହିଁ । ତାପରେ ରାଜା ସାହସ କରି ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ କହିଲେ— “ଓ ସୁନ୍ଦରଭ୍ରୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଚାହେଁ, ଦୟାକର, ମୋତେ ଅନୁଗ୍ରହ କର, ମୁଁ ତୁମପାଇଁ ଆସକ୍ତ ଅଛି ।” ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ଉର୍ବଶୀ ଲଜ୍ଜା ହରାଇ କହିଲେ— “ଯଦି ତୁମେ ମୋର ଶର୍ତ୍ତଗୁଡ଼ିକୁ ମାନ, ତେବେ ଏହା ହେବ ।” ପୁରୁରବାସ ପଚାରିଲେ— “ତୁମ ଶର୍ତ୍ତ କ’ଣ?” ଉର୍ବଶୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ— “ମୋ ଶଯ୍ୟା ପାଖରେ ଥିବା ମୋର ଦୁଇଟି ମେମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ମୋ ପୁଅ ପରି, ସେମାନେ ନେଯିବାଯିବ ନାହିଁ । ତୁମେ ମୋତେ କେବେ ନଗ୍ନ ଦେଖିବା ନାହିଁ, ଓ ମୋର ଖାଦ୍ୟ କେବଳ ଘିଅ ହେବା ଉଚିତ ।” ରାଜା ସହମତି ଦେଲେ— “ଏହିପରି ହେଉ ।” ଏପରି, ରାଜା ଏହି ଶର୍ତ୍ତ ମାନି ଉର୍ବଶୀ ସହିତ ଅଳକାପୁରୀରେ, ଚୈତ୍ରରଥ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନରେ, ପବିତ୍ର ପଦ୍ମବନ ଓ ମନସା ସରୋବରରେ, ରୋଜ ଆନନ୍ଦ ଭରିତ ଜୀବନର ସାଠିଏ ବର୍ଷ କାଟିଲେ । ଉର୍ବଶୀ ପ୍ରତିଦିନ ତାଙ୍କ ସହିତ ଆସକ୍ତିରେ ବଢ଼ିଲେ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗର ଅମରଲୋକରେ ଥିବା ସୁଖକୁ ମଧ୍ୟ ଭୁଲିଗଲେ । ଉର୍ବଶୀ ବିନା, ଦେବଲୋକ ଏପରି ନିରାନନ୍ଦ ହେଇଗଲା ଯେ, ଅପ୍ସରା, ସିଦ୍ଧ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ରହିପାରିଲେ ନାହିଁ । ଏହିପରି ଏକ ରାତିରେ, ଉର୍ବଶୀ ପୁରୁରବାସଙ୍କ ସହ କରାଯାଇଥିବା ଏକତାକୁ ଅବହେଳା କରି, ବିଶ୍ୱବାସୁ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମିଶି ଶଯ୍ୟା ପାଖରୁ ଏକ ମେମ୍ବାକୁ ଚୁରି କରିନେଲେ । ଏହି ମେମ୍ବା ନେଯାଯିବା ବେଳେ ଉର୍ବଶୀ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି କହିଲେ— “ମୋର ଶିଶୁ, ଯିଏ ଅସହାୟ, ସେ କାହାର ଦ୍ୱାରା ନିଯାଉଛି? ମୁଁ କାହା ପାଖରେ ଆଶ୍ରୟ ନେବି?” ଏହା ଶୁଣି ରାଜା ଚିନ୍ତା କଲେ— “ମହିଳା ମୋତେ ନଗ୍ନ ଦେଖିଦେବେ,” ତେଣୁ ସେ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ନାହିଁ । ତାପରେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଆଉ ଏକ ଢୋଲ ନେଇ ଚଲିଗଲେ । ଏହି ମେମ୍ବାକୁ ନେଯାଯିବା ସମୟରେ ଉର୍ବଶୀ ପୁଣି ଦୁଃଖରେ କହିଲେ— “ମୁଁ ଅସହାୟ, ସ୍ୱାମୀ ବିହୀନ, ଅପୁରୁଷ ମଧ୍ୟରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି,” ଓ ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଆଉ ଅଧିକ ହେଲା । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରାଜା କ୍ରୋଧିତ ହେଇ, “ଏହା ଅନ୍ଧାର!” ବୋଲି ଭାବି, ତଳଵାର ଉଠାଇ, “ଦୁଷ୍ଟ! ଦୁଷ୍ଟ! ତୁମେ ମୃତ!” ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରି ଆଗକୁ ଝପଟିଲେ । ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସଦୃଶ ଉଜ୍ୱଳ ହେଲେ । ତାଙ୍କର ତେଜରେ ଉର୍ବଶୀ ରାଜାଙ୍କୁ ନଗ୍ନ ଦେଖିଲେ, ଓ ସମୟ ଅତିତ ହୋଇଯିବାକୁ ବୁଝି, ସେ ତୁରନ୍ତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ । ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଦୁଇ ଢୋଲ ଛାଡ଼ି ଦେବଲୋକକୁ ଚଲିଗଲେ । ରାଜା ସେଇ ଦୁଇଟି ମେମ୍ବାକୁ ନେଇ ଶଯ୍ୟାକୁ ଫେରିଲେ, ମନ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଉର୍ବଶୀକୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ । ସେ ଉର୍ବଶୀକୁ ନଗ୍ନ ଦେଖିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ମନେପକାଇ ମାତ୍ତାଳ ହେଇ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଘୁରୁଥିଲେ । କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରର ପଦ୍ମପୂର୍ଣ୍ଣ ହ୍ରଦରେ ଶେଷରେ ସେ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଚାରି ଅନ୍ୟ ଅପ୍ସରା ସହିତ ଦେଖିଲେ ।