ଉଶନାଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ, ଜମ୍ଭ ଓ କୁମ୍ଭ ଆଦି ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବ ଗୋଷ୍ଠୀ ଏକ ବିଶାଳ ଉଦ୍ୟମ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏଉଁପରି, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ଦେବସେନା ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ହେଲେ। ଏଭଳି, ତାରାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହାକୁ "ତାରାର ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ" ବୋଲି ଜଣାଗଲା। ଏହି ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଦାନବମାନେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ପ୍ରତିଏକ ଦଳ ନିଜ-ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ। ଯୁଦ୍ଧର ହଳଚଳରେ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ମନେ ଅଶାନ୍ତି ଚାଲିଗଲା, ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱ ଅସ୍ଥିର ହେଇପଡ଼ିଲା। ଏହି ବିପଦରେ ସମସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ। ତାପରେ, କମଳ-ଉତ୍ପନ୍ନ ବ୍ରହ୍ମା ଭଗବାନ ଶିବ, ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସମାଧାନ କରି, ତାରାଙ୍କୁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଫେରାଇଦେଲେ। ବୃହସ୍ପତି ଦେଖିଲେ ତାରା ଗର୍ଭବତୀ; ସେ କହିଲେ: "ଏହି ଶିଶୁ ମୋ ଅଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ନୁହେଁ, ଅନ୍ୟ କାହାରି ସନ୍ତାନ। ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କର, ଅତି ଧୃଷ୍ଟ ହେଇ ରଖିବାଠାରୁ ବଞ୍ଚ।" ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ସ୍ତ୍ରୀଧର୍ମପରାୟଣ ତାରା, ସହସ୍ରେ ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁକୁ ଏକ କୁଶ ଉପରେ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ଶିଶୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ସହିତ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ୱୀ ହେଇ ଦେବମାନଙ୍କ ତେଜକୁ ଅପସାରଣ କଲେ। ବୃହସ୍ପତି ଓ ସୋମ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଶିଶୁର ଶୋଭା ଦେଖି, ଦୁହେଁ ତାଙ୍କୁ ଅପନାଇବାକୁ ଚାହିଲେ। ଦେବମାନେ ସନ୍ଦେହରେ ପଡ଼ି, ତାରାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: "ଏହି ଶିଶୁ ସୋମଙ୍କ କି ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ?" ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନରେ ଲଜ୍ଜିତ ତାରା କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। ଦେବତାମାନେ ଆବାରେ ଆବାରେ ପଚାରିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ। ତେବେ, ଶିଶୁ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବାକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ କହିଲେ: "ଅପବିତ୍ର ନାରୀ, ତୁମେ କାହିଁକି ମୋ ପିତା କିଏ କହୁନାହାଁ? ତୁମ ଅନ୍ୟାୟ ଲଜ୍ଜା ପାଇଁ ଏହି ଦଣ୍ଡ ଦେଉଛି, ଆଉ କେବେ ଏପରି ଅତି ଆଲସ୍ୟରେ ଚୁପ ରହିବ ନାହିଁ।" ଏବେ, ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ଶିଶୁକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ନିଜେ ତାରାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: "ବତ୍ସେ, ଏହି ଶିଶୁ ସୋମଙ୍କ କି ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ?" ତାରା ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କହିଲେ, "ଏହି ସୋମଙ୍କ ପୁତ୍ର।" ତାପରେ, ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ ଅତି ଖୁସିରେ ଶିଶୁକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ, "ଶାବାଶ, ତୁମେ ବୁଦ୍ଧିମାନ।" ସେ ତାଙ୍କୁ 'ବୁଧ' ନାମ ଦେଲେ। ବୁଧ, ତାଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ଇଳାଙ୍କ ଉପରେ ପୁରୁରବା ନାମକ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ପୁରୁରବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦାନଶୀଳ, ବଳିଦାନୀ, ତେଜସ୍ୱୀ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ରୂପବାନ୍ ଓ ବିଚକ୍ଷଣ ଥିଲେ। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ଶାପରେ, ଉର୍ବଶୀ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, "ମୁଁ ମାନବ ଲୋକରେ ବସିବି।" ଏବଂ ସେ ପୁରୁରବାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଗର୍ବ ଥିଲା, ତାହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପୁରୁରବାଙ୍କୁ ଭଲପାଇଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସମୀପକୁ ଯାଇଲେ। ପୁରୁରବା ମଧ୍ୟ ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସୌନ୍ଦର୍ୟ, କୌମୁଦୀ, ଲାଳିତ୍ୟ, ଚଞ୍ଚଳତା, ହାସ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣ ଦେଖି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମନୋମୁଗ୍ଧ ହେଲେ। ଦୁହେଁ ଏକାପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କିଛି ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଭୁଲିଗଲେ। ରାଜା ସାହସି ହୋଇ କହିଲେ, "ସୁନ୍ଦରି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଚାହେଁ, ଦୟାକରି ମୋ ଅନୁଗ୍ରହ କର।" ଏପରି କଥାରେ, ଉର୍ବଶୀ ଲଜ୍ଜା ପରିତ୍ୟାଗ କରି କହିଲେ, "ଠିକ୍ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ମୋ ଶର୍ତ୍ତ ରଖିବାକୁ ହେବ।" ରାଜା ପଚାରିଲେ, "ତୁମ ଶର୍ତ୍ତ କ'ଣ?" ଉର୍ବଶୀ କହିଲେ, "ମୋ ଶୟନାଗ୍ରେ ଯେଉଁ ଦୁଇଟି ମେମଣା ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମୋ ନିକଟରୁ ନେଇଯିବାଠାରୁ ବଞ୍ଚିବା; ତୁମେ ମୋତେ ନଗ୍ନ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏବଂ ମୋ ଭୋଜନ କେବଳ ଘୃତ ହେବ।" ରାଜା ଏହି ସମସ୍ତ ଶର୍ତ୍ତ ମାନିଲେ। ଏଭଳି, ରାଜା ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ସହିତ ଅଳକା, ଚୈତ୍ରରଥ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅରଣ୍ୟ, ପବିତ୍ର ପଦ୍ମବନ, ମାନସା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଚମତ୍କାରୀ ହ୍ରଦରେ ଦିନକୁ ଦିନ ଆନନ୍ଦରେ ସାଠି ବର୍ଷ ବ୍ୟତୀତ କଲେ। ଉର୍ବଶୀ ଦିନକୁ ଦିନ ଅଧିକ ଭାବେ ପୁରୁରବାଙ୍କୁ ଆସକ୍ତ ହେଲେ, ଦେବଲୋକରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେଠାର ଆକାଂକ୍ଷା ଅନୁଭବ କଲେ ନାହିଁ। ଉର୍ବଶୀ ବିନା ଦେବଲୋକ ଅପ୍ସରା, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ରହିଲା ନାହିଁ। ତାପରେ ଉର୍ବଶୀ, ପୁରୁରବାଙ୍କ ସହିତ ଦିଆ ଚୁକ୍ତିକୁ ଅନଦେଖା କରି, ବିଶ୍ୱାବାସୁ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସହିତ ଏକ ମେମଣାକୁ ରାତିରେ ଶୟନାଗ୍ରୁ ନେଇଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେଠିବେଳେ ମେମଣାକୁ ନେଇଯିବା ସମୟରେ ଉର୍ବଶୀ ଏକ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ, "ମୋ ସନ୍ତାନ, ଯିଏ ଅସହାୟ, ତାଙ୍କୁ କେହି ନେଇଯାଉଛନ୍ତି; ମୁଁ କାହାଠାରେ ଶରଣ ନେବି?"—ଏହିପରି ଦୁଃଖ ଭରା କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।