ଏହି ବଂଶାବଳୀକୁ ନହୁଷ, ଯୟାତି ଓ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ଅର୍ଜୁନ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରତାପୀ, ତେଜସ୍ୱୀ, ସଦ୍ଚରିତ୍ର ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କର୍ମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ ଶୋଭିତ କରିଥିଲେ । ଏହି ବଂଶର କଥା ଏବେ ମୁଁ କହିବି, ଆପଣମାନେ କାନ୍ଦିଅନ୍ତୁ । ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅତ୍ରି, ଯିଏ ଦେବଦେବ ନାରାୟଣଙ୍କ ନାଭିକୁ ଉଦ୍ଭିଦ ହୋଇଥିବା ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ସେଠାରୁ ସୋମଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା । ତାପରେ, ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମା ସୋମଙ୍କୁ ଉଦ୍ଭିଦ, ଔଷଧ ଓ ତାରାମଣ୍ଡଳର ଅଧିପତି ଭାବେ ଅଭିଷେକ କଲେ । ସୋମ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ । ଏହି ମହାଶକ୍ତି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଓ ଅଧିକାର ଦ୍ୱାରା ସୋମଙ୍କ ମନରେ ଅହଂକାର ଆସିଗଲା । ଏହି ଅହଂକାରରେ ସେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପତ୍ନୀ ତାରାଙ୍କୁ ଅପହରଣ କଲେ । ବୃହସ୍ପତି, ପୂଜ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଦେବ ଋଷିମାନେ ବାରମ୍ବାର ଅନୁରୋଧ କଲେ ମଧ୍ୟ ସୋମ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ । ଏହି ବିରୋଧରେ ଉଶନା (ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟ) ସୋମଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ରହିଲେ । ଅଂଗିରସଙ୍କ ଠାରୁ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିଥିବା ପୂଜ୍ୟ ରୁଦ୍ର ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ସହାୟ ହେଲେ । ଉଶନାଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ, ଯଥା ଜମ୍ଭ ଓ କୁମ୍ଭ ଆଦି, ବଡ଼ ପ୍ରୟାସ ଆରମ୍ଭ କଲେ । ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ଦେବସେନା ସହଯୋଗୀ ହେଲେ । ଏଭଳି ଭାବରେ ତାରାକୁ ନେଇ ଦେବ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା 'ତାରା-ଯୁଦ୍ଧ' ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଲା । ଏଠି, ଦୈତ୍ୟମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଓ ଦେବମାନେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ । ଏପରି ଯୁଦ୍ଧର ଉତ୍ତେଜନାରେ ଦେବ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯିବାରୁ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ । ତାପରେ, ପଦ୍ମଜ ବ୍ରହ୍ମା ଶିବ, ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦେବମାନେ ଉପରେ ଶାନ୍ତି ବିଧାନ କରି, ତାରାଙ୍କୁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦେଲେ । ବୃହସ୍ପତି ଦେଖିଲେ ତାରା ଗର୍ଭବତୀ । ସେ କହିଲେ, "ଏହି ଶିଶୁ ମୋର ଅଞ୍ଚଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ, ଅନ୍ୟ କାହାରି ଅଟୁଟ ସମ୍ପର୍କ ଅଛି । ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କର, ଅତି ଦୃଢ଼ତା ଦେଖାଇ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।" ସ୍ନେହଶୀଳ ତାରା, ପତିଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି, ତୁରନ୍ତ ଗର୍ଭକୁ ତ୍ରଣ ଉପରେ ତ୍ୟାଗ କଲେ । ଶିଶୁ ବାହାରିବା ସହିତ, ତାଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜସ୍ୱୀତା ଦେବମାନଙ୍କ ତେଜକୁ ଆତ୍ମସାତ କଲା । ବୃହସ୍ପତି ଓ ସୋମ, ଏହି ଅପୂର୍ବ ସୁନ୍ଦର ଶିଶୁକୁ ଦେଖି, ଦୁହେଁ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପୁତ୍ର ଭାବେ ଚାହିଲେ । ଦେବମାନେ ସନ୍ଦେହରେ ତାରାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ଏହି ଶିଶୁ ସୋମଙ୍କ ନା ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ?" ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନକୁ ଶୁଣି ଲଜ୍ଜାରେ ତାରା କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ । ଦେବମାନେ ବାରମ୍ବାର ପଚାରିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ କିଛି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ । ତେବେ ଶିଶୁ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବାକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ କହିଲେ, "ହେ ଦୁଷ୍ଟା, କାହିଁକି ମୋ ଜନ୍ମଦାତା କିଏ କହୁନାହଁ? ତୁମ ଅନ୍ୟାୟ ଲଜ୍ଜା ପାଇଁ ଆଜି ତୁମେ ଦଣ୍ଡିତ ହେବ ।" ଏପରି ଦେଖି ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ଶିଶୁକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ତାରାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "କହ, ସୋମ ନା ବୃହସ୍ପତି, କାହାର ପୁତ୍ର ଏ?" ଏପରି ପଚାରିଲେ, ତାରା ଲଜ୍ଜାରେ କହିଲେ, "ସେ ସୋମଙ୍କ ପୁତ୍ର ।" ତାପରେ ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ ତାଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ଶିଶୁକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, "ଶାବାଶ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ପୁତ୍ର," ବୋଲି କହି, ତାଙ୍କ ନାମ ରଖିଲେ 'ବୁଧ' । ଏହି ବୁଧ ଇଳାଙ୍କ ଉପରେ ପୁରୁରବାସ୍ ନାମକ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ । ପୁରୁରବାସ୍ ଅତି ଦାନଶୀଳ, ଯଜ୍ଞପରାୟଣ, ଅସାଧାରଣ ତେଜସ୍ୱୀ, ସତ୍ୟବାନ୍, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ରୂପବାନ୍ ଓ ଗଭୀର ଚିନ୍ତନଶୀଳ ଥିଲେ । ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ଶାପରେ ଉର୍ବଶୀ ଭାବିଲେ, "ମୁଁ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବସିବି," ଓ ପୁରୁରବାସ୍ଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦିବ୍ୟ ଗର୍ବ ଓ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଭୋଗର ଆକାଂକ୍ଷା ତ୍ୟାଗ କରି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପୁରୁରବାସ୍ଙ୍କୁ ଆତ୍ମସାତ କଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଆସିଲେ । ପୁରୁରବାସ୍ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, କୋମଳତା, ଆକର୍ଷଣ, ଖେଳ, ହାସ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଦେଖି, ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ । ଦୁହେଁ ଏକାପରି ଏକା ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କଲେ । ତାପରେ ରାଜା ପୁରୁରବାସ୍ ଆତ୍ମବଳ ପାଇ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ସୁନ୍ଦରଭ୍ରୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଚାହେଁ, ଦୟା କର, ମୋର ପ୍ରେମ ଗ୍ରହଣ କର ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି ଉର୍ବଶୀ ଲଜ୍ଜା ଛାଡ଼ି କହିଲେ, "ଠିକ୍ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଏକ ଶର୍ତ୍ତ ରହିବ ।" ତେବେ ପୁରୁରବାସ୍ ପଚାରିଲେ, "ତୁମ ଶର୍ତ୍ତ କଣ?" ଏପରି ପଚାରିବା ପରେ ଉର୍ବଶୀ ତାଙ୍କ ଶର୍ତ୍ତ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ ।