ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଏକ ବିଶେଷ ଯଜ୍ଞ ସମାପ୍ତି ପରେ, ଯଜ୍ଞରେ ଅଂଶ ନେବାକୁ ଆସିଥିବା ଦେବତାମାନେ ପୂଜାରିମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ।” ଏହା ଶୁଣି ଦେବତାମାନେ ନିମିଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ କ’ଣ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛ?” ତେବେ ନିମି କହିଲେ, “ହେ ଦେବମାନେ, ଦେହ ଓ ଆତ୍ମାର ବିୟୋଗ ଦୁଃଖରୁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଏହି ସଂସାରରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ଏହିଥିରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ମୁଁ ଚାହୁଁଛି ଯେ, ଆଉ କେବେ ଦେହ ଧାରଣ କରିବିନି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆଖିରେ ବାସ କରିବି।” ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଏହି ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ନିମିଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆଖିରେ ବସାଇଦେଲେ, ଏହିପରି ହେଲା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଚମକିବା (ପାଳକ ମରିବା) ଆରମ୍ଭ କଲେ। ନିମି ରାଜା ସନ୍ତାନ ଛାଡ଼ି ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ। ଏହା ଦେଖି ଋଷିମାନେ ଭୟଭିତ ହେଲେ ଯେ ଦେଶ ରାଜାହୀନ ହେଇଯିବ। ତେଣୁ ସେମାନେ ଅରଣ୍ୟରେ ନିମିଙ୍କ ଦେହକୁ ମଥନ କରି, ତାହାରୁ ଏକ ଶିଶୁକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଯେହেতୁ ସେ ମଥନ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଜନକ ନାମ ଦିଆଯାଇଲା। ତାଙ୍କୁ ଏକ ପୁଅ ହେଲେ, ତାହାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ବିଦେହ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ବୈଦେହ କୁହାଯାଉଥିଲା। ମଥନରୁ ମିଥି ଜନ୍ମିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଉଦାବସୁ, ତାଙ୍କୁ ନନ୍ଦିବର୍ଧନ, ତାଙ୍କୁ ସୁକେତୁ, ତାଙ୍କୁ ଦେବରାତ, ଏବଂ ଏହିପରି ଉତ୍ତରୋତ୍ତର ଶ୍ରେଣୀରେ ବୃହଦୁକୂଥ, ମହାବୀର୍ୟ, ସତ୍ୟଧୃତି, ଧୃଷ୍ଟକେତୁ, ହର୍ୟଶ୍ୱ, ମରୁ, ପ୍ରତିବନ୍ଧକ, କୃତରଥ, କୃତି, ବିବୁଧ, ମହାଧୃତି, କୃତିରାତ, ମହାରୋମ, ସୁବର୍ଣ୍ଣରୋମ, ହ୍ରସ୍ୱରୋମ ଏବଂ ଶୀରଧ୍ୱଜ ଜନ୍ମିଲେ। ଶୀରଧ୍ୱଜ ଏକ ପୁଅ ପାଇବା ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ବେଳେ, ତାହାର କୃଷି କ୍ଷେତ୍ରର ମାଟିର ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଝିଅ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଜନକ ନନ୍ଦିନୀ ଶ୍ରୀ ସୀତା। ଶୀରଧ୍ୱଜଙ୍କ ଭାଇ ଥିଲେ କୁଶଧ୍ୱଜ, ସାଙ୍କାଶ୍ୟର ରାଜା। ଶୀରଧ୍ୱଜଙ୍କ ରାଣୀ ଥିଲେ ଭାନୁମତୀ। ଭାନୁମତୀଙ୍କୁ ଶତଦ୍ୟୁମ୍ନ ଜନ୍ମିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଶୁଚି, ତାଙ୍କୁ ଊର୍ଜ୍ଜଚବହ, ତାଙ୍କୁ ସତ୍ୟଧ୍ୱଜ, କୁନି (କିମ୍ବା କୃଣି), ତାଙ୍କୁ ଅଞ୍ଜନ, ତାଙ୍କୁ ଋତୁଜିତ୍, ତାଙ୍କୁ ଅରିଷ୍ଟନେମି, ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରତାୟୁ, ତାଙ୍କୁ ସୂର୍ୟାଶ୍ୱ, ତାଙ୍କୁ ସଞ୍ଜୟ, ତାଙ୍କୁ କ୍ଷେମାରି, ତାଙ୍କୁ ଦାନେନ, ତାଙ୍କୁ ମୀନରଥ (କିମ୍ବା ମାନରଥ), ତାଙ୍କୁ ସତ୍ୟରଥ, ତାଙ୍କୁ ସାତ୍ୟରଥି, ତାଙ୍କୁ ସାତ୍ୟରଥରୂପଗୁ, ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରୁତ, ତାଙ୍କୁ ଶାପ, ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠୀ ସୁବର୍ଜ୍ଜା, ତାଙ୍କୁ ସୁଭାସ, ତାଙ୍କୁ ସୁଶ୍ରୁତ, ତାଙ୍କୁ ଜୟ, ତାଙ୍କୁ ବିଜୟ, ତାଙ୍କୁ ଋତ, ତାଙ୍କୁ ସୁନୟ, ତାଙ୍କୁ ବୀତହବ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ସଞ୍ଜୟ, ତାଙ୍କୁ ଧୃତି, ତାଙ୍କୁ ବହୁଲାଶ୍ୱ, ତାଙ୍କୁ କୃତି—ଏହିପରି ଜନକବଂଶ ଚାଲିଆସିଛି। ଏହି ସମସ୍ତେ ମିଥିଲାର ରାଜାମାନେ। ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବହୁତେ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନରେ ନିଷ୍ଠାଶୀଳ ରାଜା ଥିଲେ। ଏଠାରେ ମୈତ୍ରେୟ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ପୂଜ୍ୟ, ଆପଣ ସୂର୍ୟବଂଶୀ ରାଜାମାନଙ୍କ ବିବରଣୀ ଦେଲେ, ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଁ ଚାହୁଁଛି ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀ ରାଜାମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ। ଦୟାକରି ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କୁହନ୍ତୁ, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ବଂଶ ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।” ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ, “ହେ ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶର ଏହି ଶ୍ରେଣୀ ଶୁଣ, ଯେଉଁଠାରେ ନହୁଷ, ଯୟାତି, କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ଅର୍ଜୁନ ପରି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ପ୍ରାକ୍ରମୀ, ଚରିତ୍ରବାନ୍, ଶୂରବୀର ରାଜାମାନେ ଜନ୍ମିଥିଲେ। ଏହି ବଂଶର ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ଅତ୍ରି ରୁ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ନାରାୟଣଙ୍କ ନାଭିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କମଳରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ। ଅତ୍ରିଙ୍କୁ ଚନ୍ଦ୍ର (ସୋମ) ଜନ୍ମିଲେ। ଦିବ୍ୟ କମଳଜ ବ୍ରହ୍ମା ସୋମକୁ ଉଦ୍ଭିଦ, ଔଷଧି ଓ ତାରାମାନଙ୍କ ଅଧିପତି କରି ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ସୋମ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ଏହି ଶକ୍ତି, ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଓ ଅଧିକାର ଦ୍ୱାରା ସେ ଅହଂକାରୀ ହେଲେ। ଏହି ଅହଂକାରରେ, ସେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ତାରାଙ୍କୁ ଅପହରଣ କଲେ। ବୃହସ୍ପତି, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଦେବୃଷିମାନେ ପୁନିପୁନି ଅନୁରୋଧ କଲେ ଯେ, ତାରାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ, କିନ୍ତୁ ସୋମ ଛାଡ଼ିଲେନି। ଏହି ଦ୍ୱେଷରେ ଉଶନା (ଶୁକ୍ର) ସୋମଙ୍କ ସାଥି ହେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ରୁଦ୍ର ଅଙ୍ଗିରାସଙ୍କଠାରୁ ଶିକ୍ଷା ପାଇ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ କଲେ। ଉଶନାଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ, ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ—ଜମ୍ଭ, କୁମ୍ଭ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ବିପୁଳ ପ୍ରୟାସ କଲେ। ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବସେନା ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଏହିପରି, ତାରାକୁ କେନ୍ଦ୍ର କରି ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା “ତାରା-ଯୁଦ୍ଧ” ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏଠାରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ତାହା କଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟ ଅଶାନ୍ତ ହେଲା, ସଂସାର ଅସ୍ଥିର ହେଲା ଏବଂ ସମସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶରଣାଗତ ହେଲେ। ତେବେ ଦିବ୍ୟ କମଳଜ ବ୍ରହ୍ମା ଶଂକର, ଦାନବ ଓ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶାନ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରି, ତାରାକୁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଫେରାଇଦେଲେ। ବୃହସ୍ପତି ତାଙ୍କୁ ଗର୍ଭବତୀ ଦେଖି, କହିଲେ, “ଏହି ଶିଶୁ ମୋର ନୁହେଁ, ଅନ୍ୟ କାହାରି। ଅତି ଦୃଢ଼ତା କରି ଏହାକୁ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ତୁମେ ଏହାକୁ ବାହାର କର।” ଏହା ଶୁଣି, ପତିପ୍ରତିବ୍ରତା ତାରା ତୁରନ୍ତ ଶିଶୁଟିକୁ ଗବାର ଉପରେ ଦେଇ ଦେଲେ। ଏହି ଶିଶୁ, ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ, ଦେବମାନଙ୍କ ତେଜକୁ ଆତ୍ମସାତ କଲେ। ବୃହସ୍ପତି ଓ ସୋମ, ଏହି ଶିଶୁର ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଦେଖି, ଦୁଇଜଣେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଶିଶୁ ବୋଲି ଚାହିଲେ। ଦେବମାନେ ତାରାକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏହି ଶିଶୁ ସୋମଙ୍କ, କିମ୍ବା ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ?” ତାରା ଲଜ୍ଜାରେ କିଛି କହିଲେନି। ପୁନିପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେନି। ଶିଶୁଟି ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବାକୁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ କହିଲେ, “ମୋ ପିତା କିଏ, କହିବାରେ ଏତେ ଲଜ୍ଜା କାହିଁକି? ଆଜି ତୁମେ ଏହାର ଫଳ ପାଇବେ।” ତେବେ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ଶିଶୁଟିକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ତାରାକୁ ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏହି ଶିଶୁ କାହାର, ସୋମଙ୍କ କି ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ?” ତାରା ଲଜ୍ଜାରେ କହିଲେ, “ଏହି ଶିଶୁ ସୋମଙ୍କ।