ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ଳୋକମାନେର ଅନୁସୃତିରେ, ଏକ ଗଭୀର ଓ ଶିକ୍ଷାଦାୟକ କଥା ଏଭଳି ଭାବେ ଜଣାଯାଏ— ଏହି ପବିତ୍ର ଦିନଗୁଡିକରେ, ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ନିୟମିତ ମନୁଷ୍ୟ ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ, ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜା, ଧ୍ୟାନ ଓ ମନ୍ତ୍ରପାଠରେ ନିବେଶିତ ହେବା ଉଚିତ୍। ଏହି ସମୟରେ ଅନ୍ୟ ଜାତିର ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ, ଅନୁଚିତ ସ୍ଥାନରେ, ଔଷଧ ଶେଷ କରିବା ପରେ କିମ୍ବା ଦ୍ୱିଜ, ଦେବତା, ଗୁରୁଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସହିତ କିମ୍ବା ତପସ୍ୟାସ୍ଥଳୀରେ କେବେ ବି ନିକଟତା ଦେଖାଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମନ୍ଦିର, ଚଉମୁଖୀ, ଗୋଶାଳା, ଶ୍ମଶାନ, ବନ ଓ ଜଳରେ ମଧ୍ୟ ଏପରି କ୍ରିୟା ଅନୁଚିତ। ଅନ୍ୟ ପବିତ୍ର ଦିନ, ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ, କିମ୍ବା ଶୌଚ ଓ ପାୟବ୍ରିତ୍ତିର ଆବଶ୍ୟକତା ବେଳେ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଏପରି କାମନା ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପବିତ୍ର ଦିନରେ ଏପରି କାମ କଲେ ଅଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ, ଦିନରେ କଲେ ପାପ, ଭୂମିରେ କଲେ ରୋଗ, ଜଳରେ କଲେ ନିନ୍ଦା ମିଳେ। ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରିବାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଧର୍ମ; କଥା କି କାମ କରିବା! ଏମିତି କରୁଥିବା ଲୋକ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଏହି ଜନ୍ମରେ ତାଙ୍କର ଆୟୁ ହ୍ରାସ ପାଏ, ଭୟ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ। ଏହି ଜ୍ଞାନକୁ ଜାଣି, ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଯଥାସମୟରେ, ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବରେ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ମନେ ନିକଟ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହିପରି ସତ୍କର୍ମର ଶିକ୍ଷା ଦେଇ, ଔର୍ବ ଋଷି କହିଲେ— ଦେବତା, ଗୋମାତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସିଦ୍ଧପୁରୁଷ, ବୃଦ୍ଧ ଓ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ୍। ପ୍ରତିଦିନ ଦୁଇଥର ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନ କରିବା ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ସେବା କରିବା ଉଚିତ୍। ମଣିଷ ସଦା ସ୍ୱଚ୍ଛ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବା, ଉତ୍ତମ ଔଷଧ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଓ ଭକ୍ତିସହିତ ଗରୁଡ଼ ମଣି ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ୍। ଚୁଲି ସ୍ୱଚ୍ଛ ଓ ସୁନ୍ଦର ରଖିବା, ସୁଗନ୍ଧିତ ହେବା, ମନୋହର ଓ ଧଳା ଫୁଲ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ୍। ଅନ୍ୟର ସମ୍ପତି ଅନ୍ୟାୟରେ ନେବା ନୁହେଁ, ଅପ୍ରିୟ କଥା କହିବା ନୁହେଁ, ମିଥ୍ୟା କଥା କହି ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ନୁହେଁ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦୋଷ ଦେଖାଇବା ନୁହେଁ। ଅନ୍ୟଙ୍କ ଧନ ଓ ଶତ୍ରୁତା ଚାହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ତ୍ରୁଟିପୂର୍ଣ୍ଣ ଯାନ ଚଢ଼ିବା, ନଦୀ ପାରର ଛାୟା ତଳେ ବସିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଦୁଷ୍ଟ, ପତିତ, ପାଗଳ, ଶତ୍ରୁ, କିମ୍ବା ପୋକା ଭରିଥିବା ଲୋକ, ବେଶ୍ୟା, ତାଙ୍କ ଗ୍ରାହକ, ମିଥ୍ୟାବାଦୀଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅତି ଅପବ୍ୟୟୀ, ଅପବାଦ ପ୍ରିୟ, ଚତୁର ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ମିତ୍ରତା ନ କରିବା ଓ ଏକାକି ଯାତ୍ରା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତୀବ୍ର ପ୍ରବାହର ନଦୀରେ ପ୍ରବେଶ, ଜଳୁଥିବା ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କିମ୍ବା ଗଛର ଶିଖରକୁ ଚଢ଼ିବା ଅନୁଚିତ। ଦାନ୍ତ ଘସିବା, ନାକ ଖୋଟିବା, ହେଉଥିବାବେଳେ ମୁହଁ ଖୋଲି ରଖିବା ନୁହେଁ; ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦିଗରେ ଶ୍ୱାସ ବା କାଶି ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ହସିବା, ଅତି ଶବ୍ଦ କରିବା, ଚିହ୍ନ କରି ଖାଇବା, ଘାସ କଟିବା, ମାଟି ଖୋଟିବା ଅନୁଚିତ। ଦାଢ଼ି ବା ମାଟି ଖାଇବା ଓ ଚେପିବା ନୁହେଁ; ଅଗ୍ନି, ଅପବିତ୍ର ବସ୍ତୁ ବା ନିଷିଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ ନୁହେଁ ଏମି ନଗ୍ନା ନାରୀକୁ ଦେଖିବା ଓ ଉଦୟ/ଅସ୍ତ ଶୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିବା ନୁହେଁ; ମୃତଦେହ ଶୁଘିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ତାହା ସୋମର ଗନ୍ଧ। ଚଉମୁଖୀ, ପବିତ୍ର ବୃକ୍ଷ, ଶ୍ମଶାନ, ବନ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ନାରୀଙ୍କ ସହିତ ରାତିରେ ରହିବା ନୁହେଁ। ପୂଜ୍ୟ ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବା ଦୀପର ଛାୟା ଉପରେ ପାଉଁ ଦେବା ନୁହେଁ; ଏକାକି ଶୂନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲ କିମ୍ବା ଖାଲି ଘରକୁ ଯିବା ଅନୁଚିତ। ଚୁଲି, ହାଡ଼, କାଟା, ଅପବିତ୍ର ବସ୍ତୁ, ହବିଷ୍ୟ, ଭସ୍ମ, ଚାଉଳ ଚୋପଡ଼ି, ଓ ନହାଇ ସାରିବା ପରେ ଭିଜା ମାଟିକୁ ଦୂରରୁ ଏଡ଼ାଇ ଚଲିବା ଉଚିତ୍। ଅଜ୍ଞାତ ବ୍ୟକ୍ତି, କୁଟିଲତା ଇଚ୍ଛା କିମ୍ବା ସାପ ନିକଟକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦଣ୍ଡାୟମାନ କିମ୍ବା ବସିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅତି ଜାଗ୍ରଣ, ଅତି ନିଦ୍ରା, ଅତି ସ୍ନାନ, ଅତି ବସିବା, ଅତି ଶୋଇବା କିମ୍ବା ଅତି ବ୍ୟାୟାମ କରିବା ଅନୁଚିତ। ଦାଢି ବା ଶିଙ୍ଗ ଥିବା ପଶୁ, କୁହୁଡ଼ି, ପ୍ରବଳ ପବନ ଓ ତୀବ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦୂରରୁ ଏଡ଼ି ଚଲିବା ଉଚିତ୍। ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ସ୍ନାନ, ଶୋଇବା, ଶୁଦ୍ଧିକ୍ରିୟା କିମ୍ବା ଖୋଲା ଚୁଲିରେ ଖାଇବା, ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଅନୁଚିତ। ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା, ଯଥା ଯଜ୍ଞ, ପୂଜା ବା ଆଚମନ କରିବାବେଳେ ଏକମାତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବା ଓ ମନ୍ତ୍ରପାଠ ସମୟରେ ଏହି ଅବସ୍ଥା ଅନୁଚିତ। ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ରଖିବା ନୁହେଁ; କିଛି କ୍ଷଣ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ସଙ୍ଗ ଉତ୍ତମ। ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କିମ୍ବା ଅଧମଙ୍କ ସହିତ ବିରୋଧ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ବିବାହ ଓ ବିବାଦ ସମାନ ଚରିତ୍ର ଲୋକଙ୍କ ସହିତ କରିବା ଉଚିତ୍। ଅନାବଶ୍ୟକ ବିବାଦ ଆରମ୍ଭ କରିବା, ଦୀର୍ଘ ଦ୍ୱେଷ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ସ୍ୱଲ୍ପ କ୍ଷତି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଲାଭକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଦ୍ୱେଷ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍। ନହାଇ ସାରିବା ପରେ ସ୍ନାନବସ୍ତ୍ର ବା ହାତରେ ଅଙ୍ଗ ପୁଞ୍ଜିବା, ଚୁଲି ଝାଡ଼ିବା କିମ୍ବା ଉଠିବା ସହିତସହିତ ଖାଇବା ଅନୁଚିତ। ଅନ୍ୟଙ୍କ ପାଉଁ ଉପରେ ପାଉଁ ଦେବା, ପୂଜ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଦିଗରେ ପାଉଁ ଦେଖାଇବା, ଅଭିମାନରେ ଶିକ୍ଷକ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଉଚ୍ଚ ଆସନ ରେ ବସିବା ଅନୁଚିତ। ମନ୍ଦିର, ଚଉମୁଖୀ, ଶୁଭ ଓ ପୂଜ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଡାହାଣ ଦିଗରୁ ପରିକ୍ରମା କରିବା ଉଚିତ୍; ବାମ ଦିଗରୁ ଯିବା ଅନୁଚିତ। ଚତୁର୍ବୁଜ୍ଜ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ପବନ ବା ପୂଜ୍ୟ ବସ୍ତୁ ସାମ୍ନାରେ ଥୁକିବା, ପେଶାବ କିମ୍ବା ପାଖାନ କରିବା ଅନୁଚିତ। ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ପେଶାବ କରିବା, ରାସ୍ତାରେ କରିବା ନୁହେଁ; କଫ, ମଳ, ପେଶାବ ବା ରକ୍ତ ଉପରେ ପାଉଁ ଦେବା ଅନୁଚିତ। ଖାଇବାବେଳେ, ଅର୍ପଣ, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ, ପାଠ, ଯଜ୍ଞ ବା ଭିଡ଼ ମଧ୍ୟରେ କଫ ବା ନାକର ମଲ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଅନୁଚିତ। ଜ୍ଞାନୀ ନାରୀଙ୍କୁ ଅବମାନ କରିବା, ତାଙ୍କୁ ଅତିଶୟ ଭରସା କରିବା, ଇର୍ଷ୍ୟା କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଶିଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଲୋକ ଘରୁ ବାହାରିବା ପୂର୍ବରୁ ଶୁଭ ବସ୍ତୁ, ଫୁଲ, ମଣି, ଘିଅ ଦ୍ୱାରା ପୂଜ୍ୟଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ପ୍ରଣାମ କରିବା ଉଚିତ୍।