ସାଗର ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ଅସମଞ୍ଜସଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲା, "ଏହି ଶିଶୁ ଯେତେବେଳେ ବୟସ ହେବ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଜ୍ଞାନୀ ହେବେ।" କିନ୍ତୁ ଅସମଞ୍ଜସ ବୟସ ହେଲାପରେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ଖରାପ ଚରିତ୍ର ଦେଖି ତାଙ୍କ ବାପା ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲେ। ଅସମଞ୍ଜସଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣକୁ ଦେଖି ସାଗରଙ୍କ ସଠି ହଜାର ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ଚରିତ୍ର ଅନୁସରଣ କରିଲେ। ଏହିପରି ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣରେ ସାଗରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ବଳିଦାନ ଭଙ୍ଗ କରିଦେବାରୁ, ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଦୋଷରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେମାନେ ଭଗବାନ୍ କପିଳଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ନମ୍ରତା ସହ ଏହି କଥା କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ସାଗରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଅସମଞ୍ଜସଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଅନୁସରଣ କରୁଛନ୍ତି। ଏମିତି ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣ ଅନୁସରଣ କରିଲେ, ଏହି ସଂସାର କେମିତି ଚାଲିବ?" ପ୍ରଭୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦୁଃଖିତ ସଂସାରକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବା ପାଇଁ ନିଜ ଅବତାର ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି କହିଲେ, "କିଛି ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ସବୁ ନଶ୍ଟ ହେଇଯିବେ।" ଏହି ସମୟରେ, ସାଗର ରାଜା ଅଶ୍ୱମେଧ ବଳି ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଘୋଡ଼ାକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବାବେଳେ କେହି ଘୋଡ଼ାଟିକୁ ଚୋରି କରି ଭୂମିର ଏକ ଗହ୍ୱର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିଠାରେ, ସାଗରଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୁଅ ଘୋଡ଼ାର ପଦଚିହ୍ନ ଅନୁସରି ଏକ ଯୋଜନ ଭୂମି ଖୋଦିଲେ। ପୃଥିବୀ ତଳ ଲୋକରେ ସେମାନେ ଘୋଡ଼ାକୁ ଚଳିତା ଦେଖିଲେ। ସେଠାରୁ ଦୂରେ ନୁହେଁ, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିବା, ଶରତ୍କାଳୀନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଥିବା ଏବଂ ଘୋଡ଼ା ଚୋରି କରିଥିବା ମହାମୁନି କପିଳଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ, ସେଇ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ ଚିତ୍କାର କଲେ, "ଏହି ଶତ୍ରୁ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିଛି, ବଳି ଅଟକାଇଛି, ଏହି ଘୋଡ଼ା ଚୋରକୁ ମାରିଦିଅ!" ବୋଲି ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ତେବେ, ପ୍ରଭୁ କପିଳ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନିରେ ସେମାନେ ସବୁ ଦହିଗଲେ। ସାଗର ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଜାଣିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଘୋଡ଼ା ଅନୁସରଣ କରିବା ସମୟରେ କପିଳ ମୁନିଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେ ତାଙ୍କ ନାତି ଅଂଶୁମାନଙ୍କୁ ଘୋଡ଼ା ଆଣିବାକୁ ପଠାଇଲେ। ସାଗରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଖୋଦିଥିବା ପଥ ଅନୁସରି, ଅଂଶୁମାନ ଭକ୍ତି ଓ ନମ୍ରତା ସହ କପିଳଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ତାପରେ, ପ୍ରଭୁ କପିଳ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଘୋଡ଼ା ନେଇ ତୁମ ଠକୁରଦାଙ୍କୁ ଦିଅ, ଏବଂ ଏକ ବର ମାଗ। ତୁମ ଉତ୍ତରସଂତାନ ଶ୍ୱର୍ଗରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଗଙ୍ଗା ଆଣିବେ।" ଅଂଶୁମାନ କହିଲେ, "ମୋ ପୂର୍ବଜମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତୁ—ଏହି ବର ଦିଅ।" ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ କହିଛି—ତୁମ ନାତି ଶ୍ୱର୍ଗରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଗଙ୍ଗା ଆଣିବ। ତାଙ୍କ ଅସ୍ଥି ଓ ଚାମ ଏହି ଜଳ ସପର୍ଶ କଲେ, ସେମାନେ ଶ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବେ। ଏହି ହେଉଛି ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦ ଅଙ୍ଗୁଠିରୁ ନିଷ୍ପନ୍ନ ଜଳର ମହିମା। ଏହି ଜଳରେ ସଚେତନ ସ୍ନାନ କିମ୍ବା ଉପଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ଅସବଧାନ ଭାବେ ମୃତ ଦେହର ଅସ୍ଥି, ଚର୍ମ, ସିରା, କେଶ ଯା କିଛି ଏହି ଜଳ ସପର୍ଶ କଲେ ମଧ୍ୟ ଆତ୍ମା ଶିଘ୍ର ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରୟାଣ କରେ।" ଅଂଶୁମାନ ପ୍ରଣାମ କରି ଘୋଡ଼ା ନେଇ ଠକୁରଦାଙ୍କ ବଳିକୁ ଫେରିଲେ। ସାଗର ଘୋଡ଼ା ପୁନଃ ପାଇ ବଳିଦାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ସେ ପୁଅ ପ୍ରେମରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ନିଜ ସନ୍ତାନ ବୋଲି ଭାବିଲେ। ଏହି ସାଗରଙ୍କ ବଂଶରେ ଅଂଶୁମାନଙ୍କ ପୁଅ ଦିଲୀପ, ଦିଲୀପଙ୍କ ପୁଅ ଭାଗୀରଥ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ଶ୍ୱର୍ଗରୁ ଗଙ୍ଗାକୁ ପୃଥିବୀକୁ ଆଣି, ତାଙ୍କ ନାମ ଭାଗୀରଥୀ ରଖିଲେ। ଭାଗୀରଥଙ୍କୁ ସୁହୋତ୍ର, ସୁହୋତ୍ରଙ୍କୁ ଶ୍ରୁତ, ଶ୍ରୁତଙ୍କୁ ନାଭାଗ, ନାଭାଗଙ୍କୁ ଅମ୍ବରୀଷ, ଅମ୍ବରୀଷଙ୍କୁ ସିନ୍ଧୁଦ୍ୱୀପ, ସିନ୍ଧୁଦ୍ୱୀପଙ୍କୁ ଅୟୁତାୟୁ, ଅୟୁତାୟୁଙ୍କୁ ଋତୁପର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଋତୁପର୍ଣ୍ଣ ନଳଙ୍କ ସହଚର ଓ ଅଶ୍ୱମେଧ ବଳିରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ସର୍ବକାମ, ସର୍ବକାମଙ୍କୁ ସୁଦାସ, ସୁଦାସଙ୍କୁ ସୌଦାସ (ମିତ୍ରସାହ) ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏକଥର ସୌଦାସ ଶିକାର କରିବାକୁ ଜଙ୍ଗଲ କୁ ଘୁଞ୍ଚିବା ସମୟରେ ଦୁଇଟି ବାଘ ଦେଖିଲେ। ସେ ଭାବିଲେ ଏହି ବାଘମାନେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଶୂନ୍ୟ କରିଛନ୍ତି, ଏହି ଭାବରେ ଗୋଟିଏ ବାଘକୁ ତୀର ମାଡ଼ିଲେ। ବାଘଟି ମୃତ୍ୟୁଶୟ୍ୟାରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ରୂପ ଧାରଣ କଲା। ଦ୍ୱିତୀୟ ବାଘ କହିଲା, "ମୁଁ ତୁମର ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବି," ବୋଲି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା। କିଛି ସମୟ ପରେ, ସୌଦାସ ବଳିଦାନ କଲେ। ବଳି ସମାପ୍ତି ପରେ ପୂଜାରି ବଶିଷ୍ଠ ଚାଲିଗଲେ, ସେଇ ରାକ୍ଷସ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରି ବଳି ଶେଷରେ କହିଲେ, "ମୋତେ ମାନବ ମାଂସ ଦିଅ," ଏବଂ କହି ଚାଲିଗଲା। ପୁନି, ସେଇ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ରନ୍ଧନା ରୂପେ ମାନବ ମାଂସ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ସୌଦାସଙ୍କୁ ଦେଲେ। ସୌଦାସ ଏହି ମାଂସଟିକୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ରରେ ରଖି, ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଆସିବା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ବଶିଷ୍ଠ ଆସିଲେ, ସୌଦାସ ସେଉଁଠି ସବୁ କଥା ଜଣାଇଲେ।