ଏକ ଦିନ, ରାଜା, ତାଙ୍କର କନ୍ୟାମାନେ କେମିତି ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସଂତୁଷ୍ଟ କି ଦୁଃଖିତ, ଏହି ଭାବନାରେ ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଆକର୍ଷିତ ହେଲା। ଏହି ଉଦ୍ବେଗ ନିଏ ରାଜା ଏକ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇଲେ। ସେଠି ରାଜା ଦେଖିଲେ ଏକ ଶ୍ରେଣୀ ରୂପା ମହଳ ଚମକୁଥିବା ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୁଭିତ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ପଦ୍ମପୋକରୀ ଭରି ରହିଛି। ରାଜା ଏକ ମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ତାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ଏକାସନେ ବସିଲେ। ତାଙ୍କର ନୟନ ଆସୁନ୍ତି ପ୍ରେମର ଅଶ୍ରୁରେ ଭରିଗଲା। ତେଣୁ ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ଜଣାଇବାକୁ ଚାହେଁ—ତୁମେ ଏଠି ସଂତୁଷ୍ଟ କି ଅସଂତୁଷ୍ଟ? ଋଷି ତୁମପ୍ରତି କିପରି ଆଶ୍ରୟ ଦେଉଛନ୍ତି? ତୁମେ ଆମ ଘର ଜୀବନକୁ ଭୁଲି ଯାଇଛ କି?” ଏହି ପ୍ରଶ୍ନରେ କନ୍ୟା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ପିତା, ଏହି ମହଳ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ, ଉଦ୍ୟାନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ପଦ୍ମପୋକରୀ ଫୁଲି ରହିଛି। ଖାଦ୍ୟ, ମିଠା, ଉଙ୍ଗା, ପୋଷାକ, ଆଭୂଷଣ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସୁବିଧା ଆନନ୍ଦଦାୟକ; ଶୟନ ଓ ଆସନ ମୃଦୁ। ମୋର ଘର ଜୀବନ ପୂର୍ଣ୍ଣତାରେ ଅଛି।” “ତଥାପି, କିଏ ନିଜ ଜନ୍ମଭୂମିକୁ ଭୁଲିପାରିବ?” “ଏହି ସମସ୍ତ ମହିମା ତୁମର ଦୟାର ଫଳ।” “କିନ୍ତୁ ମୋର ଏକ ଦୁଃଖ ଅଛି—ଏହି ମହା ଋଷି, ମୋର ପତି, କେବଳ ମୋ ପ୍ରତି ବିଶେଷ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇ ଘର ଛାଡ଼ି ନାହାନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟ ଭାଇନୀମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଯାଇ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି।” ଏପରି ଉପଶ୍ରୟ ଦେଉଥିବା ଦୁଃଖର କାରଣ ବ୍ୟକ୍ତ କରି, ରାଜା ଦ୍ୱିତୀୟ ମହଳକୁ ଗଲେ, ସେଠି ଅପନ କନ୍ୟାକୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ଏକାସନେ ବସି, ପୂର୍ବ ଭଳି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସେ କନ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଏହି ମହଳର ସମସ୍ତ ସୁବିଧା ବିବରଣ କରି, କହିଲେ, “କେବଳ ମୋ ପ୍ରତି ଅତି ଆଶ୍ରୟ ଦେଇ, ସେ ମୋ ପାଖରେ ରହନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ଭାଇନୀମାନେ ସହ ନୁହେଁ।” ଏପରି ଏକ ଏକ କନ୍ୟା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ରାଜା ସମସ୍ତ ମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ କନ୍ୟାକୁ ଏହି ଭଳି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସମସ୍ତେ ଏହି ଭଳି ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ରାଜାର ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ହେଲା। ସେ ଏକା ଅବସ୍ଥାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଗୁରୁ ସୌଭରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ: “ଏ ମହାନୁଭାବ, ମୁଁ ତୁମର ଅସୀମ କୃତ୍ୟ ଦେଖିଛି; ଏପରି ମହିମା କେଉଁଠି ଦେଖିନାହିଁ। ଏହା ତୁମର ତପସ୍ୟାର ଫଳ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଦର କରି, କିଛି ଦିନ ତୁମ ସହ ଆନନ୍ଦ ଭୋଗ କରି, ତାପରେ ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଗଲି।” କାଳ କ୍ରମେ, ତିନି ରାଜକନ୍ୟାମାନେ ସହ ରାଜାଙ୍କର ଏକ ଶତ ପୁଅ ହେଲା। ପ୍ରତିଦିନ ପ୍ରେମ ଅଧିକ ଗଭୀର ହେଉଥିଲା, ରାଜାଙ୍କ ହୃଦୟ ଆଶ୍ରୟରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ହେଉଥିଲା। ସେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ—“ମୋର ଏହି ପୁଅମାନେ, ଏଉଁ ଛୋଟ ଛୋଟ ଗାଁ ଭଳି କୁହୁଁ କୁହୁଁ କରୁଛନ୍ତି, କେବେ ନିଜ ପାଦରେ ଚଲିବେ? କେବେ ତାଙ୍କର ଯୁବାବସ୍ଥା ଆସିବ? କେବେ ମୁଁ ତାଙ୍କର ବିବାହ ଦେଖିପାରିବି? କେବେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ହେବ? କେବେ ମୁଁ ମୋର ପୁଅମାନେ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ସହ ଦେଖିପାରିବି?” ଏହି ଭାବନା ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ୁଥିଲା, ରାଜା ସମସ୍ତ କାମକୁ ଅପେକ୍ଷା କରି ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଉଥିଲେ। ତାପରେ ରାଜା ଅନ୍ତରେ ଚିନ୍ତା କଲେ—“ହା, କେତେ ବିଶାଳ ମୋର ମୋହ!” “ଚାହିଦାର ଶେଷ ନାହିଁ, ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ କି ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷରେ ମଧ୍ୟ; କିଛି ପୂରଣ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ନୂତନ ଚାହିଦା ଆଉ ଆଉ ଆସେ।” “ଯେତେବେଳେ ପୁଅମାନେ ନିଜ ପାଦରେ ଚଲିବେ, ଯୁବା ହେବେ, ବିବାହ କରିବେ, ପିଲା ହେବେ, ମୁଁ ଦେଖିବି; ତଥାପି ମୋର ଅନ୍ତର ଆଉ ଚାହିବ—ତାଙ୍କର ପୁଅ ଦେଖିବାକୁ।” “ଯଦି ଚିନ୍ତା କରିବି, ‘ମୁଁ ତାଙ୍କର ପିଲା ଦେଖିବି’, ତେବେ ଆଉ ଚାହିଦା ଆସିବ; ଏହା ପୂରଣ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନୂତନ ଚାହିଦା ଜନ୍ମ ନେଇବ—କିଏ ଏହି ଚାହିଦା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବାକୁ ବାରଣ କରିପାରିବ?” “ମୁଁ ବୁଝିପାରିଛି, ଚାହିଦା ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ; ଚାହିଦାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ମନ ଏକାନ୍ତ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବ ନାହିଁ।” “ମୋର ଧ୍ୟାନ, ମାଛମାନେ ସହ ସାଙ୍ଗତି ଦ୍ୱାରା ଲଭିଥିଲି, ସେହି ହଠାତ ହରାଇଗଲା; ଏହି ଆଶ୍ରୟ ମୁଁ ନିଜେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛି, ଏହି ଆଶ୍ରୟରୁ ମୋର ଅତିକ୍ରମ ଚାହିଦା ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛି।” “ଏକ ଦେହ ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଦୁଃଖ, ଏବେ ଏକ ଶତ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦ୍ୱାରା, ରାଜକନ୍ୟାମାନେ ଓ ପୁଅମାନେ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ଦ୍ୱାରା ବଢି ଯାଇଛି।” “ପୁଅ, ପୁତ୍ର, ତାଙ୍କର ପୁଅ, ଏବଂ ତାଙ୍କପରି ଆଶ୍ରୟ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ଆଶ୍ରୟ, ଅନ୍ୟତ୍ୱ ଭାବ, ଆଉ ବଢି ଯାଇ, ଏକ ମହା ଦୁଃଖର କାରଣ ହେବ।” “ମୁଁ ଜଳରେ କରିଥିବା ତପସ୍ୟା ଅଧା ଶେଷ ହୋଇଛି; ଏହି ଆଶ୍ରୟ ମୋର ତପସ୍ୟାର ବାଧା ହୋଇଛି। ମାଛମାନେ ସହ ସାଙ୍ଗତି ଦ୍ୱାରା ପୁତ୍ର ଓ ତାଙ୍କପରି ଭାବ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛି, ଏହି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ହରାଇଗଲି।” “ତ୍ୟାଗୀମାନେ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ରହିତତା ମୁକ୍ତିର ପଥ; ଆଶ୍ରୟରୁ ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଉପଜେ। ଯୋଗରେ ନିଷ୍ଠ ଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ ଦ୍ୱାରା ପତିତ ହୋଇଯାନ୍ତି—ତେବେ ଅବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକ କିପରି ରହିପାରିବେ?” “ମୁଁ ଏବେ ନିଜ ଆତ୍ମା ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି, ଆଶ୍ରୟ ଓ ଅର୍ଜନ ଉପରେ ଆସକ୍ତି ରହିତ ବୁଦ୍ଧି ସହ। ଯେତେବେଳେ ଲୋକ ଦୋଷରେ ବିନା ରହିଥାଏ, ସେ ଦୁଃଖରେ ଦୁଃଖିତ ହେବେ ନାହିଁ।” “ମୁଁ ଏକାମାତ୍ର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ରଚନାକର୍ତ୍ତା, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ରୂପ, ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଅପରିମାପ୍ୟ, ଶ୍ୱେତ ଓ କୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ନାୟକ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜିବି।” “ମୋର ମନ, ଦୋଷ ରହିତ, ସଦା ବିଷ୍ଣୁରେ ନିଷ୍ଠ ରହୁ—ଯେଉଁ ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତ ରୂପରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ, ଅପ୍ରକାଶ ଓ ପ୍ରକାଶ ଦେହ ଅନନ୍ତ। ମୁଁ ଆଉ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି।” “ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି, ଶିକ୍ଷକମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିକ୍ଷକ, ଯାଁଠାରୁ କିଛି ଅଲଗା ନାହିଁ—ଅପରିମିତ, ଶୁଦ୍ଧ, ସମସ୍ତର ନାୟକ, ଆରମ୍ଭ ଓ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।” ପରାଶର ମୁନି କହିଲେ: ଏପରି ନିଜେ କହି, ସୌଭରୀ ନିଜର ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି—ପୁଅ, ଘର, ଆସନ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।