ଏକ ସମୟର କଥା, ରାଜାଙ୍କୁ ଧର୍ମ ଓ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ ବିଷୟରେ ଶିଖାଇବା ପାଇଁ ମୁନିଜନ ବିଶେଷ ଉପଦେଶ ଦେଉଥିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ—"ଏ ରାଜନ, ଗୃହସ୍ଥ ଲୋକେ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ଅତିଥିକୁ ଭୋଜନ, ଶାକ-ସବ୍ଜି, ପାନୀୟ ଜଳ, ବା ଶୟନ ପାଇଁ ଚଉକି, ଚଟାଇ କିମ୍ବା ଜମି ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଅତିଥିଙ୍କ ପାଦ ଶୁଧ୍ଧ କରି, ସେ ବ୍ୟଞ୍ଜନ ଭୋଜନ କରି ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଗୃହସ୍ଥ ନିଜ ଶୟନକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍, ଯଦିଓ ଶୟନକଟି କଠର ହୁଏ। ଏହି ଶୟନ ଅତ୍ୟଧିକ ବଡ଼, ଭଙ୍ଗୁର, ଅସମ, ଅପବିତ୍ର, ଜୀବସ୍ପର୍ଶୀ କିମ୍ବା ବିଛାନା ବିନା ନ ହେଉ। ଶିର ଦକ୍ଷିଣ ବା ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ରଖି ଶୁଅ, ଏହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଅନ୍ୟ ଦିଗକୁ ଶୁଇଲେ ରୋଗ ହୁଏ। ଏହିପରି ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନରେ, ନିଜ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ଯଥାଚିତ୍ର ସମୟରେ, ଶୁଭ ଲଗ୍ନରେ, ପୁରୁଷ ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ଯୁଗ୍ମ ତାରା ଥିବା ରାତିରେ ସମ୍ମିଳନ କରିବା ଉଚିତ୍। ବୟସ ଅତ୍ୟଧିକ କମ୍, ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ, ରଜସ୍ୱଳା, ଅଶୁଭ, କ୍ରୁଧ୍ଧ, ଭୟଭୀତ କିମ୍ବା ଗର୍ଭବତୀ ନାରୀଙ୍କୁ ସମ୍ମିଳନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ନିଜ ଭାର୍ଯ୍ୟା ନୁହେଁ, ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛିତ, ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ଚାହାଁତି, ଅସ୍ୱସ୍ଥ, ଅତି ଭୋଜନ କରିଥିବା କିମ୍ବା ଏହି ଦୋଷ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ ସେମାନେ ସହିତ ସମ୍ମିଳନ ନ କରିବା ଉଚିତ୍। ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ମାଳ୍ୟ ଓ ଗନ୍ଧ ଧାରଣ କରି, ମନରେ ପ୍ରସନ୍ନତା ଓ ଇଚ୍ଛା ସହ ଭୋକା ବା ଅତି ତୃପ୍ତ ନ ହୋଇ, ସ୍ନେହ ଓ କାମନା ସହିତ ଏହି କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ୍। ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ, ଅଷ୍ଟମୀ, ଅମାବାସ୍ୟା, ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ନବ ରାଶି ପ୍ରବେଶ ଏହି ସବୁ ପବିତ୍ର ଦିନ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦିନରେ ତେଲ ମାସ୍, ମାଂସ, କିମ୍ବା ସମ୍ମିଳନ କରିଥିଲେ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ‘ବିଣ୍ମୂତ୍ରଭୋଜନ’ ନାମକ ନରକକୁ ଯାଏ। ତେଣୁ, ଏହି ପବିତ୍ର ଦିନରେ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ନିୟମିତ ଲୋକେ ଶାସ୍ତ୍ର ପାଠ, ଦେବତାର ପୂଜା, ଧ୍ୟାନ ଓ ଜପ କରିବା ଉଚିତ୍। ଅନ୍ୟ ଜାତିର ନାରୀ, ଅଯୋଗ୍ୟ ସ୍ଥାନ, ଔଷଧ ଖାଇଥିବାବେଳେ, ଦ୍ୱିଜ, ଦେବତା, ଗୁରୁଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ତପୋବନ, ମନ୍ଦିର, ଚଉମୁଖା, ଗୋଶାଳା, ଶ୍ମଶାନ, ଉଦ୍ୟାନ କିମ୍ବା ଜଳରେ ସମ୍ମିଳନ କରିବା ନିଷିଦ୍ଧ। ଅନ୍ୟ ପବିତ୍ର ଦିନ, ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ, ମୁତ୍ର/ପୁରୀଷ ପ୍ରବଳ ଆବେଗରେ, ଏବଂ ମନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କାମନା ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ସମୟରେ କିମ୍ବା ଦିନେ ସମ୍ମିଳନ କଲେ ଅପଶୁଭ ଓ ପାପ ଲାଗେ; ଭୂମିରେ କଲେ ରୋଗ, ଜଳରେ କଲେ ନିନ୍ଦା ମିଳେ। ଅନ୍ୟର ଭାର୍ଯ୍ୟା ପ୍ରତି ମନେ ମଧ୍ୟ କାମନା ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହା କଥା କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟରେ କଲେ ଧର୍ମବନ୍ଧନ ନାଷ୍ଟ ହୁଏ। ଏପରି ଲୋକେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ନରକକୁ ଯାଏ, ଏବଂ ଏହି ଜନ୍ମରେ ଏହାର ଆୟୁ ହ୍ରାସ ପାଏ; ଅନ୍ୟର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହ ମିଳନେ ଏ ଲୋକ ଓ ପରଲୋକରେ ଭୟ ହୁଏ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଧାରଣ କରି, ଜ୍ଞାନୀ ନିଜ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ଶୁଭ ସମୟରେ, ଉପରୋକ୍ତ ଦୋଷ ନ ଥିବାବେଳେ, ଇଚ୍ଛା ସହିତ ସମ୍ମିଳନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହିପରି ଧର୍ମ ଉପଦେଶ ପରେ, ଔର୍ବ ଋଷି କହିଲେ—"ଦେବତା, ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସିଦ୍ଧପୁରୁଷ, ବୃଦ୍ଧ ଓ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦିଅ। ପ୍ରତିଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ନମସ୍କାର କର, ଅଗ୍ନିକୁ ବିଧିମତ ପୂଜା କର। ସଦା ପବିତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧ, ଉତ୍ତମ ଔଷଧ ବ୍ୟବହାର କର, ଭକ୍ତି ସହିତ ଗରୁଡ଼ ଶ୍ରେଣୀର ମଣି ପିନ୍ଧ। କେଶ ସୁନ୍ଦର ଓ ଶୁଭ୍ର ରଖ, ଶୁଭ ଗନ୍ଧ ଧାରଣ କର, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ଧଳା ଫୁଲ ପିନ୍ଧ। ଅନ୍ୟର ସମ୍ପତି ଏକ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ନ ନିଅ, କିମ୍ବା କୌଣସି ଅପ୍ରିୟ କଥା ନ କହ; ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦୋଷ ଦେଖାଇ ଦେବା କିମ୍ବା ମିଥ୍ୟା କଥା କହି ଖୁସି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅନ୍ୟଙ୍କ ଧନ ଓ ଦ୍ୱେଷ ଚାହିଁବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ତ୍ରୁଟିପୂର୍ଣ୍ଣ ଯାନ ଚଢ଼ିବା କିମ୍ବା ନଦୀ କୂଳର ଛାୟାରେ ବସିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଦୁଷ୍ଟ, ପତିତ, ପ୍ରମାଦୀ, ଶତ୍ରୁ, କିମ୍ବା କୀଟାକ୍ରାନ୍ତ, ବେଶ୍ୟା, ତାଙ୍କ ଗ୍ରାହକ ଓ ମିଥ୍ୟାବାଦୀଙ୍କ ସହ ସଂଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅତି ଅପବ୍ୟୟୀ, ଚୁଗଲିଖୋର, କପଟୀଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏକା ଯାତ୍ରା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତିବ୍ର ଧାରା ନଦୀରେ ପ୍ରବେଶ, ଜଳନ୍ତି ଘରକୁ ଯିବା, କିମ୍ବା ଗଛ ଶିରେ ଚଢ଼ିବା ଦୂରେଇ ରଖ। ଦାନ୍ତ କଟିବା, ନାକ ଖୋଟିବା, ଝାଉଁ ଦେବାବେଳେ ମୁଁହ ଖୋଲି ରଖିବା, ଅନ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଶ୍ୱାସ ବା କାଶି ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଉଚ୍ଚ ହସି, ଶବ୍ଦ କରିବା, ଶବ୍ଦ ସହ ଗ୍ରାସ ତ୍ୟାଗ କରିବା, ନଖ ସହ ଭୋଜନ, ଘାସ କଟିବା, ମାଟି ଖୋଟିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଦାଢି, ମାଟି ଖାଇବା, ଚାପିବା, ଅଗ୍ନି, ଅପବିତ୍ର ବସ୍ତୁ, ନିଷିଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିବା ଦୂରେଇ ରଖ। ନିଜ ଭାର୍ଯ୍ୟା ନୁହେଁ ଏମିତି ନାଙ୍କ ନଗ୍ନତା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ-ଅସ୍ତୟରେ ଦେଖିବା, ମୃତଦେହ ସୁଘାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ମୃତଦେହର ଗନ୍ଧ ସୋମର ଅଂଶ। ଚଉମୁଖା, ପବିତ୍ର ବୃକ୍ଷ, ଶ୍ମଶାନ, ଉଦ୍ୟାନ, ଦୁଷ୍ଟ ନାରୀଙ୍କ ସଂଗ ରାତିରେ ଦୂରେଇ ରଖ। ପୂଜ୍ୟ ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦୀପର ଛାୟା ଉପରେ ପାଦ ଦେଇ ଚାଲିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏକା ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯିବା ବା ଖାଲି ଘରେ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। କେଶ, ଅସ୍ଥି, କାଠି, ଅପବିତ୍ର ଦ୍ରବ୍ୟ, ହୋମାବଶେଷ, ଖୋଲ, ଅଙ୍ଗୁଳି ଓ ଅସ୍ନାନ ପରେ ଭିଜା ମାଟି ଦୂରେଇ ରଖ। ଅନାର୍ୟଙ୍କ ସହ ସଂଗ, ଟେଡ଼ା ପଥ ଚାହିବା, ସାପ ନିକଟକୁ ଯିବା, ଅତି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦଣ୍ଡାୟମାନ କିମ୍ବା ବସିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅତି ଜାଗ୍ରଣ, ଅତି ଘୁମ, ଅତି ସ୍ନାନ, ଅତି ବସିବା, ଅତି ଶୋଇବା, ଅତି ବ୍ୟାୟାମ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଦାଁତ, ସିଂଗ, କୁହୁଡ଼ି, ପ୍ରତିବାହ ଓ ତୀବ୍ର ଧୂପରୁ ଦୂରେଇ ରହିବା ଉଚିତ୍। ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ସ୍ନାନ, ଶୟନ କିମ୍ବା ଶୁଧ୍ଧି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଖୋଲା କେଶରେ ଭୋଜନ କିମ୍ବା ଦେବପୂଜା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏକ ବସ୍ତ୍ରରେ ହୋମ, ଦେବପୂଜା, ଆଚମନ କିମ୍ବା ପାଠ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଲୋକଙ୍କ ସହ ସଂଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ସଜ୍ଜନ ସଂଗ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କିମ୍ବା ଅଧମଙ୍କ ସହ ବିବାଦ କିମ୍ବା ବିବାହ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ସମ ଚରିତ୍ର ସହ ବିବାଦ ବା ବିବାହ ଉଚିତ୍।