ଏହି ଉତ୍କଳ ରେ ଏକ କଥା ଆଛି, ଯେଉଁଥିରେ ରାଜାଙ୍କର ଅନେକ କନ୍ୟାମାନେ ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ଋଷି ସଉଭରିଙ୍କୁ ବାମ୍ଧିବାକୁ ଚାହିଁଲେ। ରାଜା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲେ – ଯେଉଁ କନ୍ୟା ଏହି ମହାନ ଋଷିଙ୍କୁ ଚୟନ କରିବେ, ସେହି ଚୟନକୁ ତାଙ୍କର ବିରୋଧ କରିବେ ନାହିଁ। ଏହି କଥା ଶୁଣି ଏହି କନ୍ୟାମାନେ ଅନେକ ପ୍ରେମ ଓ ଉତ୍ସାହରେ, ମାନେ ହାତୀମାନେ ମୁଖ୍ୟ ହାତୀକୁ ଚୟନ କରିବାପରି, ଏହି ଋଷିଙ୍କୁ ଚୟନ କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହ କରି ଚିତ୍କାର କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏକ କନ୍ୟା ଅନ୍ୟ କନ୍ୟାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଠିକ୍ ଅଛି, ଭଉଣୀ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଚୟନ କରିଛି, ମୁଁ ଚୟନ କରିଛି! ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ଚୟନ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ସେ ମୋ ପତି, ଭାଗ୍ୟରେ ଲିଖାଯାଇଛି, ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ହିଁ ତିଆରି। ତୁମେ ଶାନ୍ତି ପାଉ।” ଅନ୍ୟ କନ୍ୟା କହିଲେ, “ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ଚୟନ କରିଛି; ମୁଁ ଚୟନ କରିଛି! ସେ ମୋ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ତୁମେ ବାଧା ଦେଉଛ? ଏହି କାରଣରୁ ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଝଗଡ଼ ହେଲା।” ଯେତେବେଳେ ଏହି ମହାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଉଭରି ଅନେକ ପ୍ରେମରେ କନ୍ୟାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚୟନ କଲେ, ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଧିକାର ରଖି ବିନୟପୂର୍ବକ ରାଜାଙ୍କୁ ଏହି କଥା ଜଣାଇଲେ। ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ – ଏହି ଘଟଣା ବୁଝି ରାଜା ଚିନ୍ତା ଓ ଅସନ୍ତୋଷରେ, “ଏହି କଣ? କିପରି ଘଟିଲା? ମୁଁ କଣ କରିବି? କଣ କହିବି?” ଭାବି, ଅନିଚ୍ଛାରେ ମଧ୍ୟ ଅନୁମତି ଦେଲେ। ଏହି ଋଷି ସଉଭରି ଏହି କନ୍ୟାମାନେ ସହିତ ବିଧିବତ ବିବାହ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ନେଇଗଲେ। ଏଠାରେ, ଅନ୍ୟ ଏକ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ଡାକି, ତାଙ୍କୁ ଦେଶାଲେ – “ପ୍ରତ୍ୟେକ କନ୍ୟା ପାଇଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରାଜପ୍ରାସାଦ, ମୃଦୁ ଶଯ୍ୟା, ମନୋହର ପଦ୍ମପୋଖରୀ, ଗାନ କରୁଥିବା ହଂସ, ସାରସ ଓ ଅନ୍ୟ ଚିଡ଼ିଆ, ଲାଗି ଉତ୍ତମ ବ୍ୟବସ୍ଥା ତିଆରି କର।” ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଟ୍ୱଷ୍ଟା, ବିଶେଷ କଳାର ଚାମ୍ପିଅନ୍, ତାଙ୍କ କଳା ଦେଖାଇ ନିଜ କୌଶଳ ଦେଖାଇଲେ। ସଉଭରି ଋଷିଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସେଠି ଅନ୍ତହୀନ ଆନନ୍ଦର ଧନ ଏହି ଘରମାନେ ରଖାଯାଇଲା। ସେଠାରେ ଦିନ ରାତି ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟାମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ଦାସୀମାନେ ସ୍ଵାଦିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ, ମିଠା, ଆନନ୍ଦ ଓ ଆରାମରେ ସେବା ହେଉଥିଲେ। କିଛି ଦିନ ପରେ, ରାଜା ନିଜ କନ୍ୟାମାନେ ଖୁସି ଅଛନ୍ତି କି ଦୁଃଖୀ, ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଦେଖିଲେ – ରୂପା ରାଜପ୍ରାସାଦ ଗୋଟିଏ ପଙ୍କ୍ତି, ଚମକୁଥିବା ମାଳା ଓ ମନୋହର ଉଦ୍ୟାନ, ପଦ୍ମପୋଖରୀ। ଏକ ପ୍ରାସାଦରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ଶିଉଁ ଶିଉଁ ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ କହିଲେ – “ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ତୁମେ ଏଠି ଖୁସି ଅଛ, କି ଦୁଃଖ ଅଛ? ଋଷି ତୁମେ ପ୍ରତି ପ୍ରେମ କରନ୍ତି କି? କିମ୍ବା ତୁମେ ଆମ ଘରକୁ ସ୍ମରଣ କରୁନାହିଁ?” କନ୍ୟା ଉତ୍ତର ଦେଲେ – “ପିତା, ଏହି ରାଜପ୍ରାସାଦ ଅତି ଆকর୍ଷଣୀୟ, ଉଦ୍ୟାନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର, ଚିଡ଼ିଆମାନେ ମିଠାଗାନ କରନ୍ତି, ପଦ୍ମପୋଖରୀ ଫୁଲି ରହିଛି, ଖାଦ୍ୟ, ମିଠା, ଉଙ୍ଗା, ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ ଓ ସମସ୍ତ ଆରାମ ମନ ପସନ୍ଦ, ଶଯ୍ୟା ଓ ଆସନ ମୃଦୁ। ଘରେ ଆମେ ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଛି। କିନ୍ତୁ, ଜନ୍ମସ୍ଥାନକୁ କିଏ ନ ସ୍ମରଣ କରିବ?” ଏହି ସମସ୍ତ ଆରାମ ତୁମର ଦୟାର ଫଳ। କିନ୍ତୁ ଏକ ଦୁଃଖ ଅଛି – ଏହି ମହାନ ଋଷି, ମୋ ପତି, ମୋ ପାଇଁ ବିଶେଷ ପ୍ରେମରେ ଘର ଛାଡ଼ନାହିଁ, ଅନ୍ୟ ଭଉଣୀମାନେ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି।” ଏହିପରି କହିଲେ – “ମୋ ସହପତ୍ନୀ ଅତି ଦୁଃଖୀ। ଏହି ଦୁଃଖର କାରଣ ଏହି।” ରାଜା ଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରାସାଦକୁ ଗଲେ, ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ଏହି ଭଳି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଆନନ୍ଦ ଓ ଆରାମ ବିବରଣୀ ଦେଇ, “ମୋ ପାଇଁ ବିଶେଷ ପ୍ରେମରେ ସେ ମୋ ପାଖରେ ରହନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ସହପତ୍ନୀମାନେ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।” ଏହିପରି ସମସ୍ତ କନ୍ୟା ଏହି ଭଳି ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ରାଜା ସମସ୍ତ ପ୍ରାସାଦକୁ ଗଲେ, ସମସ୍ତ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଏହି ଭଳି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସମସ୍ତେ ଏହି ଭଳି କହିଲେ; ରାଜାଙ୍କର ହୃଦୟ ସନ୍ତୋଷ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରିଗଲା। ସେ ଋଷି ସଉଭରିଙ୍କୁ ଏକାକି ଦେଖି, ପୂଜା କରି କହିଲେ – “ଓ ଶ୍ରୀମାନ୍, ମୁଁ ତୁମର ବିଶ୍ୱାସ୍ତ କ୍ଷମତା ଦେଖିଛି; ଏପରି ଧନ ମୁଁ ଅନ୍ୟ କାହାର ଦେଖିନାହିଁ। ଏହି ତୁମର ତପସ୍ୟାର ଫଳ। ଋଷିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, କିଛି ଦିନ ତାଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ତାପରେ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ। ସଉଭରି ଋଷି ସେହି ରାଜକନ୍ୟାମାନେ ସହିତ ଏକ ଶତ ପୁଅ ହୋଇଲେ। ଦିନକୁ ଦିନ ତାଙ୍କର ପ୍ରେମ ଉନ୍ମୁକ୍ତ ହେଉଥିଲା, ହୃଦୟ ଆସକ୍ତିରେ ଗଭୀର ହେଉଥିଲା। “ମୋ ପୁଅମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଏଁ ଛୋଟ ଛୋଟ ଶବ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି, କେବେ ନିଜ ପାଉଁ ଚାଲିବେ? କେବେ ଯୁବକ ହେବେ? କେବେ ମୁଁ ତାଙ୍କର ବିବାହ ଦେଖିବି? କେବେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ହେବେ? କେବେ ମୁଁ ମୋ ପୁଅମାନେ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହିତ ଦେଖିବି?” ଏପରି ଭାବନା ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଲା, ଅନ୍ୟ କିଛି ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଭୁଲିଗଲେ। “ହାଁ, ମୋ ମୋହର ଆକାଶ ଏତେ ବଡ଼! ଚାହିଦାର ଶେଷ ନାହିଁ, ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ବା ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟ। ଏକ କାମ ପୂରଣ ହେଲେ, ଆଉ ଏକ ଉପଜେ। ଏହି ପୁଅମାନେ ଚାଲିବେ, ଯୁବକ ହେବେ, ବିବାହ ହେବେ, ପୁଅ ହେବେ – ମୁଁ ମୋ ପୁଅମାନେ ଦେଖିବି, ମୋ ମନ ଆଉ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିବ। ମୁଁ ଚିନ୍ତା କରିଲି – ‘ମୁଁ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଦେଖିବି’, ତେବେ ଆଉ ଏକ ଚାହିଦା ଉପଜିବ; ଏହି ଚାହିଦା ପୂରଣ ହେଲେ, ଆଉ ଏକ ଉପଜିବ – ଏହି ଉପଜିବାକୁ କିଏ ରୋକିପାରିବ? ମୁଁ ବୁଝିଲି – ଚାହିଦା ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶେଷ ହେଉନାହିଁ; ଚାହିଦାରେ ଆସକ୍ତ ମନ ସତ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି କରିପାରେନାହିଁ। ମୋ ଧ୍ୟାନ, ମୁଁ ଜଳରେ ମାଛ ସହିତ ରହି ଲାଗିଥିଲି, ଏହି ଆସକ୍ତିରେ ହରାଇଗଲା; ଏହି ଆସକ୍ତି ମୁଁ ନିଜେ ତିଆରି କରିଛି, ଏହି ଆସକ୍ତିରୁ ଅତ୍ୟଧିକ ଚାହିଦା ଉପଜିଛି। ଏକ ଦେହରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଦୁଃଖ ଏବେ ଏକ ଶତ ପୁଅ ଓ ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟାମାନେ ସହିତ ଆସକ୍ତିରେ ଅନେକ ଗୁଣା ବଢ଼ିଛି। ପୁଅ, ପୁତ୍ର, ତାଙ୍କ ପୁଅ ଓ ତାଙ୍କ ସହିତ ଆସକ୍ତିରେ ଏହି ଆସକ୍ତି ଏକ ଦୁଃଖର ମହା କାରଣ ହେବ। ମୁଁ ଜଳରେ କରିଥିବା ତପସ୍ୟା ଅଧା ଅଧା ହୋଇଛି; ଏହି ଆସକ୍ତି ମୋ ତପସ୍ୟାର ବାଧା।