ସୌଭରି ଋଷି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ଏତେ ଚିନ୍ତା କାହିଁକି କରୁଛନ୍ତି? ମୁଁ କିଛି ଅପ୍ରିୟ କଥା କହିନାହିଁ। ଯଦି ଆପଣଙ୍କ କୌଣସି କନ୍ୟା ମୋ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତୁ; ନହେଲେ, ମୁଁ କାହିଁକି ତାଙ୍କୁ ପାଇପାରିବି ନାହିଁ?” ପରାଶର ଋଷି କହିଲେ, ଏହିପରେ ଋଷିଙ୍କ ଶାପ ଭୟରେ ଏବଂ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ରାଜା ନମ୍ରତା ସହିତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ରାଜା କହିଲେ, “ହେ ମହାମୁନି, ଆମ ପରିବାରର ଏହି ପ୍ରଥା: ଯେଉଁ କନ୍ୟା ଯୋଗ୍ୟ ବର କୁ ଚାହେଁ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଯାଏ। ଆପଣଙ୍କ ଆବଦ୍ଧନ ଆମ ଇଚ୍ଛାର ସୀମାକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଛି; ଏହିପରି ଅବସ୍ଥା କିପରି ହେଲା, ମୁଁ ବୁଝିପାରୁନି, କଣ କରିବି, କଣ କହିବି—ଏହି ଭାବରେ ମୁଁ ଭାବିଲି।” ଏପରି ରାଜା କହିଲେ, ଋଷି ମନେମନେ ଭାବିଲେ, “ଏହି ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ଅଛି: ମୁଁ ବୃଦ୍ଧ ଏବଂ ଅନାକର୍ଷକ, ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ କୌଣସି କନ୍ୟା ମୋତେ ବାଛିବେ କିପରି?” ଏହିପରି ଭାବି ତିନି କହିଲେ, “ଯଥାସ୍ଥିତି ହେଉ, ମୁଁ ଏହିପରି କରିବି,” ଏବଂ ରାଜା ମାଣ୍ଡହାତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯଦି ଏହିପରି, ତେବେ ମୋତେ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଯିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ। ଯଦି କୌଣସି କନ୍ୟା ମୋତେ ବାଛିବେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବି; ନହେଲେ, ଏହି କଥା ଏଠିରେ ସମାପ୍ତ ହେଉ, ପଛର କଥାକୁ ଆମେ ଆଉ ଚାଲିବା ଦରକାର ନାହିଁ।” ତାପରେ ମାଣ୍ଡହାତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଋଷିଙ୍କ ଶାପ ଭୟରେ, ଅନ୍ତଃପୁର ରକ୍ଷକୀକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଗଲା। ଋଷି ତାଙ୍କ ସହ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ତାଙ୍କ ରୂପକୁ ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ମନୋହର କଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ସମସ୍ତ ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଗଲେ। ଅନ୍ତଃପୁର ରକ୍ଷକୀ ଋଷିଙ୍କୁ ନେଇ ମହଳକୁ ଯାଇ, ସମସ୍ତ କନ୍ୟାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭାର ପିତା ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ଏହିପରି: ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷି ବିବାହ ନିମିତ୍ତେ ଆସିଛନ୍ତି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦେଇଛି: ଯେଉଁ କନ୍ୟା ଏହି ମହାନୁଭାବଙ୍କୁ ବାଛିବେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରିବିନାହିଁ।” ଏହା ଶୁଣି ସମସ୍ତ କନ୍ୟା, ହର୍ଷ ଓ ଆନନ୍ଦରେ, ମାନେ ମାନେ ଅଗ୍ରଗାମି ହାତୀଣୀମାନେ ଯେପରି ନେତୃତ୍ୱ ହାତୀ ପାଇଁ ଆକୁଳ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଋଷିଙ୍କୁ ବାଛିବାକୁ ଆଗେଇ ଆସିଲେ ଓ କହିଲେ, “ବସ, ଭଉଣୀ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବାଛିଲି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବାଛିଲି! ସେ ତୁମ ପାଇଁ ଉପଯୋଗୀ ନୁହଁନ୍ତି, ସେ ମୋର ପତି, ଦୈବତାଳିକ ଭାବେ ମୋ ପାଇଁ ନିର୍ମିତ। ତୁମେ ଶାନ୍ତି ମିଳାଅ। ମୁଁ ଆଗରୁ ବାଛିଛି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବାଛିଛି! ତୁମେ କାହିଁକି ମୋ ଘରକୁ ତାଙ୍କୁ ନେଇଯିବାକୁ ବାଧା ଦେଉଛ? ମୋ ପାଇଁ, ମୋ ପାଇଁ!” ଏହିଭଳି ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବଡ଼ ଖଣ୍ଡଗଳି ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏଭଳି ଋଷି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାଛାଯାଇ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଧିକାର ଥିବାରୁ, ଭଦ୍ର ଭାବରେ ଏହି କଥା ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ରାଜା ଚିନ୍ତା ଏବଂ ଅସୁନ୍ଦରତାରେ ପଡ଼ି, “ଏହି କଣ ହେଲା? କିପରି ହେଲା? କଣ କରିବି? କଣ କହିବି?” ଭାବି, ଅସ୍ୱଚ୍ଛନ୍ଦ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମନେମନେ ଅନୁମତି ଦେଲେ। ମହାମୁନି ସଉଭରି ସମସ୍ତ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ବିବାହ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ନେଇଗଲେ। ସେଠାରେ ତିନି ଅନ୍ୟ ଏକ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ଡାକି, ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ, “ପ୍ରତ୍ୟେକ କନ୍ୟା ପାଇଁ ଅତି ଶୋଭାମୟ ମହଳ ତିଆରି କର, କୋମଳ ଶଯ୍ୟା, ମଧୁର କୁହୁକା କୁହୁକୁ କୁହୁକୁ କୁହୁଁଥିବା ହଂସ, ମାଦାର, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପକ୍ଷୀ ଥିବା ଶୋଭାମୟ ପଦ୍ମପୁଷ୍କରିଣୀ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ପରିବେଶ ଓ ଉତ୍ତମ ସୁବିଧା ଦିଅ।” ତ୍ୱଷ୍ଟା, ବିଶେଷ କଳାର ମହାନ ଅଧିପତି, ସେହିପରି କୌଶଳ ଦେଖାଇଲେ। ସଉଭରିଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେଠାରେ ଅକ୍ଷୟ ଆନନ୍ଦର ଧନ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ସେଠାରେ ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟାମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ସଖୀମାନେ, ଦିନ ରାତି ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ, ମିଠା, ମଧୁର ଭୋଜନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ସେବିତ ହେଉଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ରାଜା ନିଜ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଭଲପାଇବାରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇ ଭାବିଲେ, “ସେମାନେ ଖୁସି କି ଅଖୁସି?” ଏହି ଭାବରେ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ରତ୍ନମୟ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ମହଳର ଶ୍ରେଣୀ, ଚମକୁଥିବା ମାଳା, ଶୋଭାମୟ ବାଗିଚା ଓ ପଦ୍ମପୁଷ୍କରିଣୀ ଦେଖିଲେ। ଏକ ମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଜଣେ କନ୍ୟାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ବସି, ଆଖିରେ ଆନନ୍ଦ ଲୁହ ଆଣି, କହିଲେ, “ମୋ ଜନନୀ, ଏଠାରେ ତୁମେ ଖୁସି କି ଅସୁବିଧା ଅଛି? ଋଷି ତୁମେ ପ୍ରତି ସ୍ନେହଶୀଳ କି? ତୁମେ ଆମ ଘରକୁ ମନେ ପକାଉଛ କି?” ଏହାର ଉତ୍ତରରେ କନ୍ୟା କହିଲେ, “ପିତା, ଏହି ମହଳ ବହୁତ ଶୋଭାମୟ, ବାଗିଚା ବହୁତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ପଦ୍ମପୁଷ୍କରିଣୀ ଫୁଲିଯାଇଛି, ଖାଦ୍ୟ, ମିଠା, ଚନ୍ଦନ, ପୋଷାକ, ଅଳଙ୍କାର, ସମସ୍ତ ସୁବିଧା ଆକର୍ଷକ, ଶଯ୍ୟା ଓ ଆସନ କୋମଳ, ମୋ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ। ତଥାପି, କିଏ ନିଜ ଜନ୍ମସ୍ଥଳୀକୁ ମନେ ପକାଏ ନାହିଁ? ଏ ସମସ୍ତ ଶୋଭା ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ। କିନ୍ତୁ ଏକ ଦୁଃଖ ଅଛି: ଏହି ମହାମୁନି, ମୋ ପତି, ମୋତେ ବିଶେଷ ସ୍ନେହରେ ଏଠାରେ ରହନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ସଉଭାଗ୍ୟବତୀମାନେଙ୍କ ଘରକୁ ଯାନ୍ତି ନାହିଁ।” ଏଭଳି ତାଙ୍କ ଦୁଃଖର କାରଣ କହି, ରାଜା ଦ୍ୱିତୀୟ ମହଳକୁ ଗଲେ, ଆଉ ଏକ କନ୍ୟାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ସେମିତି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମହଳର ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଓ ସୁବିଧା ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି କହିଲେ, “ମୋତେ ବିଶେଷ ସ୍ନେହରେ ମୋ ଘରେ ରହନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ଘରକୁ ଯାନ୍ତି ନାହିଁ।” ଏଭଳି ପ୍ରତ୍ୟେକ ମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଏକେ ଭଳି ପ୍ରଶ୍ନ କରି, ସେମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଏକେ ଉତ୍ତର ଶୁଣିଲେ। ଏହି ଦେଖି ରାଜାର ହୃଦୟ ସନ୍ତୋଷ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସଉଭରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ହେ ମହାନୁଭାବ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଅପୂର୍ବ କୌଶଳ ଦେଖିଛି; ଏପରି ଶ୍ରୀ, ଏପରି ଶକ୍ତି ମୁଁ କାହା ପାଖରେ ଦେଖିନାହିଁ। ଏହା ଆପଣଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ଫଳ। ଏହିପରି ମହାନ ମୁନିଙ୍କ ସହ ରହି, ରାଜା କିଛିଦିନ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ ତିନି ସେହି ରାଜକୁମାରୀମାନେ ସହ ଏକ ଶତ ପୁଅ ପାଇଲେ।