ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟର ପୁଅ, ନାତି ଓ ପ୍ରପୌତ୍ରମାନେ ସତ୍ୟଙ୍କୁ ଘେରି ଥିଲେ—କେହି ତାଙ୍କ ପଛରେ, କେହି ସାମ୍ନାରେ, କେହି ପାଖରେ, ଅନ୍ୟେ ତାଙ୍କର ପାଖି, ପୁଛ, ଓ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ। ସେମାନେ ସତ୍ୟଙ୍କ ସହ ଦିନ ଓ ରାତି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଖେଳରେ ଲିନ ହୋଇ ଅନନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ ସତ୍ୟଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ୁଥିଲା, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଋଷି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହ ଦିନକୁ ଦିନ ଅଧିକ ଖୁସି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି ଦିନ ଚାଲିଥିବା ବେଳେ, ସୌଭରି ନାମକ ଋଷି ଜଳରେ ବସି ଧ୍ୟାନରତ ଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ଛାଡ଼ି, ପ୍ରତିଦିନ ସତ୍ୟଙ୍କ ଏହି ପରମ ଆନନ୍ଦ ଦେଖି ଚିନ୍ତା କରିଲେ—"ହାଁ! କି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଏହି ପୁରୁଷ, ଯିଏ ଅଚାହିଁ ନୂତନ ଜନ୍ମ ଲାଭ କରି, ପୁଅ, ନାତି, ପ୍ରପୌତ୍ର ସହ ଆନନ୍ଦରେ ବଞ୍ଚୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆମ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଆଶା ଜାଗି ଉଠିଛି। ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।" ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି ସୌଭରି ଜଳରୁ ବାହାରିଲେ, ପ୍ରଜା ନିର୍ମାଣ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରି ରାଜା ମାନ୍ଧାତାଙ୍କ ପାଖକୁ ବିବାହ ପାଇଁ ଗଲେ। ତାଙ୍କ ଆଗମନ ସୁନି, ରାଜା ତୁରନ୍ତ ଉଠି ତାଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଅପ୍ୟାୟନ କଲେ। ବସିବା ପରେ, ସୌଭରି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ—"ମୁଁ ଗୃହସ୍ଥ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ମୋତେ ଏକ ଝିଅ ଦିଅନ୍ତୁ; ମୋ ଅଭିଲାଷା ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଆପଣଙ୍କ କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶ କେବେ ମାଗିଥିବାକୁ ଖାଲିହାତ ଫେରାଇ ନାହିଁ।" "ମାନ୍ଧାତା, ପୃଥିବୀରେ ଅନେକ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ଅଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କ ବଂଶର ପ୍ରଥା ଦାନରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ଏହି ଉତ୍ତମ ପରମ୍ପରା ଅପୂର୍ବ। ଆପଣଙ୍କ ପଖରେ ଏକ ଶତ ପଞ୍ଚାଶି ଝିଅ ଅଛନ୍ତି, ଏଠାରୁ ମୋତେ ଏକ ଦିଅନ୍ତୁ; ଅସ୍ୱୀକାର ଦୁଃଖର ଭୟ ମୋତେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରିଛି।" ପରାଶର ମୁନି କହିଲେ—ଋଷିଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ତାଙ୍କ ବୟସ୍କ ଓ ଅଶକ୍ତ ଶରୀର ଦେଖି, ଅସ୍ୱୀକାର କିମ୍ବା ଶାପ ଦୁହିଁର ଭୟରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଚିନ୍ତା କଲେ। ସୌଭରି କହିଲେ—"ହେ ରାଜା, ଏତେ ଅସହ୍ୟ ଚିନ୍ତା କାହିଁକି? ମୁଁ କିଛି ଅସମ୍ମାନ କଥା କହିନାହିଁ। ଯଦି କୌଣସି ଝିଅ ଦେବେ, ତେବେ ସେ ମୋ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁନ୍; ନହିଁଲେ ମୁଁ କିପରି ତାଙ୍କୁ ପାଇପାରିବି?" ତାପରେ, ଋଷିଙ୍କ ଶାପ ଭୟରେ ନମ୍ରତା ସହିତ ରାଜା କହିଲେ—"ମୁଁ କ’ଣ କରିବି, କ’ଣ କହିବି, ଏହି ପରିସ୍ଥିତି କିପରି ହେଲା, ମୁଁ ବୁଝିପାରୁନାହିଁ। ଆମ ପରିବାରର ଏହି ପ୍ରଥା—ଯେଉଁ ଝିଅ ଯୋଗ୍ୟ ବରକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ତାକୁ ଦିଆଯାଏ। ଆପଣଙ୍କ ଅଭିଲାଷା ଆମ ଇଚ୍ଛାର ପାରେ।" ଋଷି ଚିନ୍ତା କଲେ—"ଏହା ଅସ୍ୱୀକାର ରୋକିବାର ଏକ ଉପାୟ; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ବୟସ୍କ ଓ ଅପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଥିବାରୁ ଝିଅମାନେ କିପରି ମୋତେ ଚୟନ କରିବେ?" ଏପରି ଭାବି, ସେ କହିଲେ—"ଠିକ୍ ଅଛି, ମୋତେ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ନେଇଯିଅ; ଯଦି କୌଣସି କନ୍ୟା ମୋତେ ଚୟନ କରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପତ୍ନୀ କରିବି; ନହିଁଲେ, ଏହି କଥା ଏଠାରେ ଶେଷ ହେଉ।" ତାପରେ, ରାଜା ମାନ୍ଧାତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଋଷିଙ୍କ ଶାପ ଭୟରେ ଅନ୍ତଃପୁରର ଦାସୀକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ଦାସୀ ଋଷିଙ୍କୁ ନେଇ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ସୌଭରି ଏହି ସମୟରେ ନିଜକୁ ଏପରି ସୁନ୍ଦର ରୂପ ଦେଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧ୍ୟ ହରିଯିବେ। ଦାସୀ ଅନ୍ତଃପୁରରେ କନ୍ୟାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ—"ତୁମ ପିତା ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ଏହିପରି; ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷି ବିବାହ ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି। ଯିଏ ଏହି ମହାନ୍ ମୁନିକୁ ଚୟନ କରିବେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରିବି ନାହିଁ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ କନ୍ୟାମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ସ୍ନେହରେ, ମାନେ ଯେପରି ମହିଳା ହାତୀମାନେ ନାୟକ ହାତୀକୁ ଚୟନ କରନ୍ତି, ସେପରି ଏହି ମୁନିଙ୍କୁ ଚୟନ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ—"ବସ୍, ଭଉଣୀ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଚୟନ କରିଛି! ସେ ତୁମ ପାଇଁ ନୁହଁନ୍ତି, ମୋ ପତି, ଦେବତା ମୋତେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ତୁମେ ଶାନ୍ତ ହେଉ।" ଅନ୍ୟେ କହିଲେ—"ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ଚୟନ କରିଛି, ମୋ ପାଇଁ, ମୁଁ ପାଇଁ!" ଏହିପରି କଥାରେ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ତର୍କ ଓ ବିବାଦ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏପରି ଭାବେ, ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ କନ୍ୟା ଏହି ମୁନିଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ଚୟନ କଲେ, ସୌଭରି ତାଙ୍କର ଅଧିକାର ଅନୁସାରେ ରାଜାଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ। ପରାଶର କହିଲେ—ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ତଥାପି ଅନିଚ୍ଛା ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମତି ଦେଲେ। ମହାମୁନି ସୌଭରି ସମସ୍ତ କନ୍ୟାଙ୍କ ସହ ବିଧିପୂର୍ବକ ବିବାହ କରି, ସେମାନେ ମାନେକୁ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ନେଇଗଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଏକ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ଡାକି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଝିଅ ପାଇଁ ଅତି ଶୋଭାମୟ ମହଳ, କୋମଳ ଶୟନ, ମନୋହର ପଦ୍ମସର, ହଂସ, କୂଳୀ, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପକ୍ଷୀମାନେ, ସୁନ୍ଦର ଉଦ୍ୟାନ ଓ ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ସହ ନିର୍ମାଣ କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ଟ୍ୱଷ୍ଟା ନାମକ ଶିଳ୍ପୀ ତାଙ୍କ ଦକ୍ଷତା ଦେଖାଇଲେ, ଏବଂ ସୌଭରିଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେଠାରେ ଅନନ୍ତ ଆନନ୍ଦର ଧାନ ନିର୍ମିତ ହେଲା। ଏହି ମହଳଗୁଡ଼ିକରେ ସଦା ଖାଦ୍ୟ, ମିଠା, ମଧୁର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭୋଗସମ୍ପଦା ଅବିରତ ଉପଲବ୍ଧ ଥିଲା; ରାଜାଙ୍କ ଝିଅମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ଦାସୀମାନେ ଦିନ ରାତି ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦରେ ରହୁଥିଲେ। ଏକଦିନ, ରାଜା ମାନ୍ଧାତା ତାଙ୍କ ଝିଅମାନେ ସୁଖୀ କି ଦୁଃଖୀ, ଜାଣିବାକୁ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ତିନି ପଙ୍କ୍ତିର ମଣିମୟ ମହଳ, ଚମକୁଥିବା ମାଳା, ମନୋହର ଉଦ୍ୟାନ ଓ ପଦ୍ମସର ଦେଖିଲେ। ଏକ ମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଝିଅକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ବସିଗଲେ, ଚୋକୁ ଜଳରେ ପୂରିଗଲା। ସେ ପଚାରିଲେ—"ମୁଁ ଝିଅ, ତୁମେ ଏଠାରେ ସୁଖୀ କି ଦୁଃଖୀ? ଋଷି ସ୍ନେହଶୀଳ କି? ବାଡ଼ିର ସ୍ମୃତି ହୁଏ କି?" ଝିଅ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ପିତା, ଏହି ମହଳ ଅତି ମନୋହର, ଉଦ୍ୟାନ ଅତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ପଦ୍ମସର ମନୋହର, ଖାଦ୍ୟ, ମିଠା, ଗନ୍ଧ, ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ, ଶୟନ ଓ ଆସନ ସବୁ କୋମଳ; ମୋ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ।" "ତଥାପି, କିଏ ନିଜ ଜନ୍ମସ୍ଥଳକୁ ଭୁଲିପାରିବ? ଏହି ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀ ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ।