ମହାମୁନି ପରାଶର ଏହିପରି କଥା କହିଲେ—ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ କାରଣ, ଅନନ୍ତ ଶରୀରୀ, ସେଇ ପରମେଶ୍ୱର ନିଜ ଅବତାର ଧାରଣ କରି ନିଜେ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ପୁରୁଷ ଭାବେ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ରୁଦ୍ର ଭାବେ ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି । ସେ ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତକୁ ଆବୃତ କରିଛନ୍ତି । ସେ ଫଳ ପାକିବା ପାଇଁ ଅଗ୍ନି ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ପୃଥିବୀ ରୂପେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତା ଭାବେ ଜଗତର ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଭାବେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରନ୍ତି । ସେ ପ୍ରାଣ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଜଳ ଓ ଅନ୍ନ ଭାବେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତୃପ୍ତି ଦେନ୍ତି, ଆକାଶ ଭାବେ ସମସ୍ତକୁ ସ୍ଥାନ ଦେନ୍ତି । ସେଇ ନିଜେ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା ଓ ସଂହାରକ ଅଟୁଟ ତତ୍ତ୍ୱ । ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଯାହାର ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଛି, ସେଇ ପ୍ରଭୁ, ସ୍ୱୟଂଭୂ ବ୍ରହ୍ମା ଯାହାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେଇ ପ୍ରଭୁ ଏଠାରେ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଭାବେ ଅବତରଣ କରିଛନ୍ତି, ଏ ଧରାର ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ହେ ରାଜନ୍, ସମସ୍ତ ଜୀବର ମୂଳ କାରଣ ସେଇ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି । ହେ ରାଜନ୍, ତୁମ ଆନନ୍ଦମୟ ସହର କୁଶସ୍ଥଳୀ, ଯାହା ପୂର୍ବେ ଅମରାବତୀ ପରି ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲା, ଏବେ ଦ୍ୱାରକା ନାମେ ପରିଚିତ । ସେଠି କେଶବଙ୍କ ଅଂଶ ଭାବେ ବଳରାମ ବସ କରୁଛନ୍ତି । ଏହିପରି ଉତ୍ତମ ବର୍ଣ୍ଣିତ କୁମାରୀକୁ ତୁମ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଯଶସ୍ବୀ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଅ, ଏହି ମହିଳା ମଣି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ । ପରାଶର ମୁନି କହିଲେ—ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ପାଇ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ପାଳକ ରାଜା ରୈବତ ପୃଥିବୀରେ ଆସି, ଲୋକମାନେ କେମିତି ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି ଦେଖିଲେ । ଦେଖିଲେ, ଲୋକମାନେ ଛୋଟ ଗଠନର, ବିକୃତ ଶରୀର, ଅଳ୍ପ ଶକ୍ତି ଓ ଅବିବେକୀ, ଶୂରତା ହୀନ । ସେ କୁଶସ୍ଥଳୀ ସହରକୁ ଯାଇ, ଦେଖିଲେ ଏହା ବଦଳିଯାଇଛି । ଏଉଁଠି ରାଜା ତାଙ୍କ ଅତି ଦୀର୍ଘକାୟା କନ୍ୟାକୁ ଶୀରାୟୁଧଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଦେଲେ । ତାଙ୍କ କନ୍ୟା ରୂପ ଦେଖି, ତାଳକେତୁ ନିଜ ହଳର ଟିପ୍ ପଡ଼ିଲେ, ଏହି କନ୍ୟା ସାଧାରଣ ଶରୀର ଧାରଣ କଲେ । ଶୀରାୟୁଧ ଏପରି ଭାବେ ରାଜା ରୈବତଙ୍କ କନ୍ୟା ରେବତୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ । ତାଙ୍କୁ ଦେଇ, ସଂଯମୀ ରାଜା ହେମାଳୟକୁ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ । ଏହି ସମୟରେ, କକୁଦ୍ମୀ ରୈବତ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରୁ ଫେରିନଥିବାବେଳେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ କୁଶସ୍ଥଳୀ ସହର ତାମସୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ । ଏହି ଭୟରେ ତାଙ୍କ ଶତ ଭାଇ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପଳାଇଗଲେ । ସେମାନଙ୍କ ବଂଶଜମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ହେଲେ । ବୃଷ୍ଟଙ୍କୁ ଠାରୁ ବାର୍ଷ୍ଟକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ପ୍ରସୂତି ହେଲା । ନାଭାଗଙ୍କ ପୁତ୍ର ନାଭାଗସଂତ୍ର, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅମ୍ବରୀଷ, ତାଙ୍କୁ ଠାରୁ ବିରୂପ, ବିରୂପଙ୍କୁ ଠାରୁ ପୃଷଦଶ୍ୱ, ତାଙ୍କୁ ଠାରୁ ରଥୀତର ଜନ୍ମ ନେଲେ । ଏହି ରଥୀତରମାନେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ହେଲେ କିନ୍ତୁ ଅଙ୍ଗିରାସ ବଂଶର ଦ୍ୱିଜମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ । ମନୁଙ୍କୁ ଭୋକ ଲାଗିଥିଲା, ତାଙ୍କ ନାକୁ ଠାରୁ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ । ତାଙ୍କ ତିନି ପ୍ରଧାନ ପୁତ୍ର—ବିକୁକ୍ଷି, ନିମି, ଦଣ୍ଡ । ସହିତ ଶକୁନି ଆଦି ପଚାସି ପୁତ୍ର ଉତ୍ତର ଦେଶର ରକ୍ଷା କଲେ, ଏବଂ ଅଠଚଳିଶି ପୁତ୍ର ଦକ୍ଷିଣ ଦେଶର ରାଜା ହେଲେ । ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ପିତୃ ତର୍ପଣ ପାଇଁ ବିକୁକ୍ଷିଙ୍କୁ ଆଦେଶ କଲେ—"ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ମାଂସ ଆଣ ।" ବିକୁକ୍ଷି ଧନୁ ନେଇ ଅନେକ ପଶୁ ମାରିଲେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଳାନ୍ତ ଓ ଭୋକା, ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ଶଶକ ଖାଇଦେଲେ । ଶେଷରେ ଶଶକ ମାଂସ ନେଇ ଘରେ ଆଣିଲେ । ଗୁରୁ ବସିଷ୍ଠ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ପବିତ୍ର କରିବାକୁ କହିଲେ, କିନ୍ତୁ ଗୁରୁ କହିଲେ—"ତୁମ ଦୁଷ୍ଟ ପୁତ୍ର ଏହି ମାଂସ ଖାଇ ଦେଇଛି, ଏହା ଅପବିତ୍ର ।" ଏହିପରି କଥାରେ ବିକୁକ୍ଷିଙ୍କୁ "ଶଶାଦ" ନାମ ମିଳିଲା ଓ ପିତା ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ । ପରେ, ପିତା ଚଳିଗଲେ, ଶଶାଦ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ଧର୍ମପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟ କଲେ । ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ପୁରଞ୍ଜୟ । ଏହି ପୁରଞ୍ଜୟଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଏକ ଅନ୍ୟ କଥା ମଧ୍ୟ ଅଛି । ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା । ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କ ଠାରେ ପରାଜିତ ହେଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ । ସମସ୍ତ ଜଗତର ଶରଣ୍ୟ ନାରାୟଣ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ—"ମୁଁ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଜାଣିଛି, ସେଥିପାଇଁ କରିବାକୁ ଯାହା ଉଚିତ ତାହା ଶୁଣ । ଶଶାଦଙ୍କ ପୁତ୍ର, ରାଜର୍ଷି ପୁରଞ୍ଜୟ, ମୋ ଅଂଶ ଭାବେ ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବି, ଏବଂ ଦାନବମାନେ ସଂହାର କରିବି । ତେଣୁ ଦାନବ ନାଶ ପାଇଁ ପୁରଞ୍ଜୟ ସହ କାର୍ଯ୍ୟ କର ।" ଦେବତାମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପୁରଞ୍ଜୟଙ୍କଠାରେ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ—"ହେ କ୍ଷତ୍ରିୟଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ ତୁମ ନିକଟକୁ ଆସିଛୁ, ଆମର ଶତ୍ରୁ ନାଶ ପାଇଁ ସାହାଯ୍ୟ କର ।" ପୁରଞ୍ଜୟ କହିଲେ—"ଯଦି ଇନ୍ଦ୍ର, ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ମୋତେ ଶତକ୍ରତୁ ଭାବେ ତାଙ୍କ କନ୍ଧରେ ଉଠାଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ, ତେବେ ମୁଁ ତୁମ ସାଙ୍ଗରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି ।" ଏପରି ଭାବେ ଦେବତା, ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କୃପା ଓ ପୁରଞ୍ଜୟଙ୍କ ଶୂରତା ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ ।