ପୃଥିବୀରେ ମନୁଙ୍କର ଅଠାଇଶତମ ଚକ୍ରର ଚାରିଯୁଗ ପ୍ରାୟ ସମାପ୍ତ ହେବାକୁ ଯାଉଛି । ଏହି ସମୟରେ କଳିଯୁଗ ଆସିବାକୁ ଏକେବାରେ ସମୀପରେ ଅଛି । ଏହି ପରିସ୍ଥିତିରେ, ଏହି ଅପୂର୍ବ ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟାକୁ ତୁମେ ଏକ ଯୋଗ୍ୟ ଓ ଇଚ୍ଛିତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେଇଦିଅ । ସମୟର କ୍ରମେ ତୁମର ସମସ୍ତ ପୁଅ, ବନ୍ଧୁ, ପତ୍ନୀ, ମନ୍ତ୍ରୀ, ଦାସ, ଆତ୍ମୀୟ, ସେନା, ଧନ-ଅର୍ଥ ଆଦି ସବୁ କ୍ଷୟ ହୋଇଯାଇଛି । ଏହିପରେ ଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ରାଜା, ପବିତ୍ର ଭଗବାନଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ଭଗବନ୍, ଏହି ପରିସ୍ଥିତିରେ କାହାକୁ ଏହି କନ୍ୟାକୁ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ?” ତେବେ, ପଦ୍ମଯୋନି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୁରୁ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ହାତ ଜୋଡି ଭକ୍ତିଭାବରେ କହିଲେ: “ଆମେ ଏହି ଅଜନ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କର ମୂଳ, ସବୁକିଛି ଯିଏ, ତାଙ୍କର ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ, କିମ୍ବା ଶେଷ କିଛି ଜାଣିନାହୁଁ; ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ, ପରମ ସ୍ୱଭାବ କିମ୍ବା ତାତ୍ତ୍ୱିକ ରୂପ ଆମେ ଜାଣିପାରିନାହୁଁ । ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଓ ଘଣ୍ଟାର ଯୋଗୁଁ ଗଠିତ କାଳ, ତାଙ୍କର ମହିମାର କୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନର କାରଣ ନୁହେଁ, କାରଣ ସେ ଅଜନ୍ମା, ଅମର, ଏକାକାର ରୂପରେ ଅଚଳ, ନାମ ଓ ରୂପ ରହିତ, ନିତ୍ୟ । ଯାହାଙ୍କର କୃପାରେ ମୁଁ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରି ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟ କରେ, ଯାହାଙ୍କ ରୋଷରୁ ରୁଦ୍ର ସୃଷ୍ଟି ଓ ବିନାଶ କରେ, ଏବଂ ମଧ୍ୟରେ ପୁରୁଷ ଅଲଗା ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ । ସେ ଏହି ରୂପ ଧାରଣ କରି ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ପୁରୁଷ ଭାବେ ସଂରକ୍ଷଣ କରନ୍ତି, ରୁଦ୍ର ଭାବେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏହିପରି ଅନନ୍ତ ଦେହୀ ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି । ସେ ପକାଇବା ପାଇଁ ଅଗ୍ନି ହୁଅନ୍ତି, ପୃଥିବୀ ରୂପେ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଭାବରେ ସଂରକ୍ଷଣ କରନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଭାବରେ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରନ୍ତି । ସେ ପ୍ରାଣବାୟୁ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଜଳ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଭାବେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କରନ୍ତି, ଆକାଶ ଭାବରେ ସମସ୍ତକୁ ସ୍ଥାନ ଦେଇଥାନ୍ତି । ସେ ନିଜେ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ସଂରକ୍ଷଣ କରନ୍ତି, ଦେବତା ଭାବରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା ଭାବରେ ନିର୍ମାଳ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱ ଅଟୁଟ ରହିଛନ୍ତି । ଯାହାଠାରେ ଏହି ପ୍ରଥମ ବିଶ୍ୱ ବିଦ୍ୟମାନ, ଯାହାକୁ ଶ୍ୱୟଂଭୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛନ୍ତି, ଏହି ଭୂମିରେ ସେ ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କର ମୂଳ ଭାଗ୍ୟରେ ଅଂଶ ଭାବରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି, ରାଜା, ତୁମେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୋଷିତ ହେଉଛ । ରାଜା, ତୁମର ଆନନ୍ଦମୟ ନଗରୀ କୁଶସ୍ଥଳୀ, ପୂର୍ବେ ଅମରାବତୀ ପରି ଥିଲା, ବର୍ତ୍ତମାନ ଡ୍ୱାରକା ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ; ସେଠାରେ କେଶବଙ୍କ ଅଂଶ ବଳଦେବ ବସୁଛନ୍ତି । ତେଣୁ, ରାଜା, ଏହି ଦୁଷ୍ମନଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଯିଏ ପ୍ରଶଂସାର ଯୋଗ୍ୟ, ସେଠିକୁ ଏହି ରତ୍ନସ୍ୱରୂପା କନ୍ୟାକୁ ବିବାହ କରାଇଦିଅ । ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ପଦ୍ମଯୋନିଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ରାଜା ପୃଥିବୀକୁ ଆସିଲେ ଏବଂ ମଣିଷମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ଛୋଟ ଦେହ, ବିକୃତ ଆକୃତି, ଅଳ୍ପ ଶକ୍ତି, ଓ ବିବେକ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମ ବିହୀନ ଥିଲେ । ଏହାପରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାଜା କୁଶସ୍ଥଳୀ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ଏବଂ ଦେଖିଲେ ଏହା ପୂର୍ବ ରୂପରୁ ବଦଳିଯାଇଛି । ତାଙ୍କ କନ୍ୟା, ଯାହାର ଉଦର କ୍ରିଷ୍ଟଳ ପାହାଡ଼ ପରି ଥିଲା, ସେଉଁଠି ଶୀରାୟୁଧଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଦେଲେ । ତାଙ୍କ ଦେହ ଅତି ବିଶାଳ ଦେଖି, ତାଳକେତୁ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ହଳର ଟିପ୍ ପ୍ରସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ଏବଂ ସେ ଏକ ସାଧାରଣ ନାରୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ । ପରେ ଶୀରାୟୁଧ ରାଜା ରୈବତଙ୍କ ଜୟା ରେବତୀଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ବିବାହ କଲେ । ତାଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ଦେଇ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିଥିବା ରାଜା ହେମାଳୟକୁ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଚଲିଗଲେ । ଏହି ସମୟରେ, କକୁଦ୍ମୀ ରୈବତ ବ୍ରହ୍ମଲୋକରୁ ଫେରିନଥିଲେ, ସେହି ଧର୍ମିକ କୁଶସ୍ଥଳୀ ନଗରୀ, ଯାହା ତାଙ୍କର ନାଗରିକମାନଙ୍କ ନିମିତ୍ତେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲା, ତମସ ଶ୍ରେଣୀର ରାକ୍ଷସମାନେ ଧ୍ଵଂସ କରିଦେଲେ । ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଭୟରେ ତାଙ୍କ ଶତଭାଇ ଚାରିଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ । ସେମାନଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ । ବୃଷ୍ଟରୁ ବାର୍ଷ୍ଟକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା । ନାଭାଗଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ନାଭାଗସଂତ୍ର । ତାଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଅମ୍ବରୀଷ । ଅମ୍ବରୀଷଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ବିରୂପ । ବିରୂପଙ୍କୁ ପୃଷଦଶ୍ୱ ଜନ୍ମ ଦେଲେ । ପରେ ରଥୀତର ଜନ୍ମ ହେଲେ । ଏଠି ଏକ ଶ୍ଲୋକ ଅଛି: ଏହିମାନେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଏବଂ ରଥୀତରମାନେ ଦ୍ୱିଜ ହୋଇ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମ ଅଂଗୀକାର କରିଥିଲେ । ମନୁ, ଯେଉଁମାନେ ଭୁଖରେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାକରୁ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ । ତାଙ୍କ ତିନି ମୁଖ୍ୟ ପୁଅ ହେଲେ ବିକୁକ୍ଷି, ନିମି ଓ ଦଣ୍ଡ । ପଚାଶିଜଣ ପୁଅ, ଶକୁନିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଉତ୍ତର ଦିଗର ସୁରକ୍ଷା କରିଥିଲେ । ଏବଂ ଅଠଚାଳିଶିଜଣ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗର ରାଜା ହେଲେ । ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ, ପିତୃମାନ୍ୟ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି, ବିକୁକ୍ଷିଙ୍କୁ ଆଦେଶ କଲେ: “ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ମାଂସ ଆଣ ।” ବିକୁକ୍ଷି ଆଦେଶ ମାନି, ଧନୁଷ ନେଇ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ, ଅନେକ ପଶୁ ମାରିଲେ; ଏହି ଅତିଶୟ ଭୁଖା ଓ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ଏକ ଶଶକୁ ଖାଇଲେ ଓ ଶଶ ମାଂସ ନେଇ ପିତାଙ୍କୁ ଦେଲେ । ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ପୂରୋହିତ ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ତାହା ପବିତ୍ର କରିବାକୁ କହିଲେ, କିନ୍ତୁ ବସିଷ୍ଠ କହିଲେ: “ତୁମର ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅ ଏହି ମାଂସ ଖାଇଛି, ଏହିପରି ଏହା ଅପବିତ୍ର ।” ଗୁରୁଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ବିକୁକ୍ଷି ‘ଶଶାଦ’ ନାମ ପାଇଲେ ଓ ପିତା ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ । ପରେ ପିତା ଚଳିଗଲେ, ଶଶାଦ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀରେ ଧର୍ମରେ ରାଜ୍ୟ କଲେ ।