ରାଇବତଙ୍କର ଏକ କନ୍ୟା ଥିଲା, ଯାହାର ନାମ ଥିଲା ରେବତୀ। ଏହି କନ୍ୟାକୁ ନେଇ, ରାଇବତ ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ରୀପଦମ-ଜାତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ – କେଉଁ ଯୁବକ ଏହି କନ୍ୟା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହେବେ? ସେଉଁଠି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ହାହା ଏବଂ ହୁହୁ ନାମକ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବ ଗୀତ ‘ଅତିତାନ’ ଗାଇଲେ। ଏହି ଗୀତ ଗାଇବା ସମୟରେ ଅନେକ ଯୁଗ ଚଳିଗଲା, ତିନି ପଥ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ରାଇବତ ଏହାକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଭାବି ନିଜେ ଶୁଣିଲେ। ଗୀତ ଶେଷ ହେଲାପରେ, ରାଇବତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ନିଜ କନ୍ୟା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ବର ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ତୁମେ କେଉଁ ବରକୁ ଚାହୁଁଛ, ସେ କହ।" ରାଇବତ ପୁନି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ନିଜ ଚିନ୍ତିତ ବରମାନଙ୍କ ନାମ କହିଲେ, "ଏହିମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କେଉଁଜଣ, ହେ ଭଗବନ୍, ତୁମେ ଅନୁମୋଦନ କରିଛ, ତାଙ୍କୁ କିଏଁ ଦେଇବି?" ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଅଳ୍ପ ଝୁକାଇ ହସି କହିଲେ, "ତୁମେ ଯେଉଁ ବରମାନଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛ, ସେମାନଙ୍କର ପୁଅ, ପୌତ୍ର କୌଣସି ଏପରି ଭୂମିରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ନାହିଁ। ତୁମେ ଏଠାରେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଗୀତ ଶୁଣିବା ସମୟରେ ଅନେକ ଯୁଗ ଚଳିଗଲା। ଭୂମିରେ ଏବେ ଅଠାଇଁଥ ମନୁ ଚକ୍ରର ଚାରି ଯୁଗ ପ୍ରାୟ ଶେଷ ହେବାକୁ ଚାଲିଛି। ଏବେ କଳି ଯୁଗ ଆସିବାକୁ ନିକଟ। ଏହି ମହାନାରୀକୁ ତୁମେ ଏକ ନବ ଯୋଗ୍ୟ ବରକୁ ଦିଅ। ତୁମର ସମସ୍ତ ପୁଅ, ସମ୍ବାନ୍ଧୀ, ମନ୍ତ୍ରୀ, ସେବକ, ଶକ୍ତି, ଧନ, ଏବଂ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସମୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।" ଏହା ଶୁଣି ରାଇବତ ଭୟରେ ବାରମ୍ବାର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ଏହି ପରିସ୍ଥିତିରେ, ଏହି କନ୍ୟାକୁ କେଉଁଜଣଙ୍କୁ ଦେଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ?" ବ୍ରହ୍ମା, ଜଗତ ଗୁରୁ, ମୁଣ୍ଡ ଅଳ୍ପ ଝୁକାଇ ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, "ଅଜନ୍ମା, ସମସ୍ତର ଉତ୍ପତ୍ତିସ୍ଥାନ, ସମସ୍ତର ଆଦି, ମଧ୍ୟ, ଶେଷ ଆମେ ଜାଣିନାହିଁ; ତାଙ୍କର ନିଜ ରୂପ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତତ୍ତ୍ୱ, ଏବଂ ସ୍ୱରୂପ ଆମେ ଜାଣିନାହିଁ। ସମୟ ତାଙ୍କର ମହିମାକୁ ବଦଳାଇପାରେନାହିଁ; ତିନି ଅଜନ୍ମା, ଅମର, ଏକ ରୂପ, ନାମ ଓ ରୂପ ହୀନ, ନିତ୍ୟ। ତାଙ୍କର କୃପାରେ ଆମେ ଏକ୍ୟୁତ ରୂପ ହୋଇ ସୃଷ୍ଟି ଓ ବିନାଶ କରିଥାଉ; ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧରୁ ରୁଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ବିନାଶ କରେ; ଏବଂ ମଧ୍ୟରେ ପୁରୁଷ ଅଲଗା ରୂପରେ ରହିଥାଉ। ସେ ଏହି ରୂପ ଧାରଣ କରି ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି; ପୁରୁଷ ରୂପରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରନ୍ତି; ରୁଦ୍ର ରୂପରେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ଏହି ଅନନ୍ତ ଶରୀରୀ ସମସ୍ତକୁ ଆବୃତ କରିଛନ୍ତି। ପକ୍ବତା ପାଇଁ ଅଗ୍ନି ହୋଇଯାନ୍ତି; ପୃଥିବୀ ରୂପରେ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତା ରୂପରେ ସଂରକ୍ଷଣ କରନ୍ତି; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ରୂପରେ ଅନ୍ଧାରକୁ ଦୂର କରନ୍ତି। ପ୍ରାଣ ରୂପରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି; ଜଳ ଓ ଖାଦ୍ୟ ରୂପରେ ଜଗତକୁ ତୃପ୍ତି କରନ୍ତି; ଆକାଶ ରୂପରେ ସମସ୍ତକୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେନ୍ତି। ସେ ନିଜେ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ସଂରକ୍ଷଣ କରନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ରକ୍ଷକ ଅଟୁଟ ତତ୍ତ୍ୱର ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଏହି ବିଶ୍ୱ, ସମସ୍ତ ଜଗତ, ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛି; ଆତ୍ମଜ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛି; ହେ ଭୂମି, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଉତ୍ପତ୍ତିସ୍ଥାନ ତାଙ୍କର ଏକ ଅଂଶ ଏଠାରେ ଅବତରଣ କରିଛନ୍ତି, ହେ ରାଜା, ତୁମକୁ ପୋଷଣ କରିବାକୁ। ହେ ରାଜା, ତୁମର ସୁନ୍ଦର କୁଶସ୍ଥଳୀ ନଗର, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ଅମରାବତୀ ପରି ଥିଲା, ଏବେ ଦ୍ୱାରକା ଭାବରେ ଅଛି; ସେଠାରେ କେଶବଙ୍କର ଏକ ଅଂଶ ବଳଦେବ ଅବସ୍ଥିତ। ତାଙ୍କୁ, ହେ ରାଜା, ତୁମର ଶତ୍ରୁଙ୍କର ପୁଅ, ଯାହା ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ଏହି କନ୍ୟା ଦିଅ; ଏହି ମହାନାରୀ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ପରାଶର ମୁନି କହିଲେ: ଏପରି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ରାଇବତ ଭୂମିକୁ ଫେରିଲେ; ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଏଠିର ଲୋକମାନେ ଅତି ଛୋଟ, ବିକୃତ, ଅଳ୍ପ ଶକ୍ତି, ଅବିବେକ ଓ ଅଭୟର ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ସେ କୁଶସ୍ଥଳୀ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚି ଏହାକୁ ଅନ୍ୟ ରୂପରେ ଦେଖି, ନିଜ କନ୍ୟା, ଯାହାର ଷଣ୍ଡ ହିମପାହାଡ଼ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା, ତାକୁ ଶୀରାୟୁଧଙ୍କୁ ଦେଇଲେ। ତାଳକେତୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କର ଲମ୍ବା ଆକୃତିରେ ତାଙ୍କର ହଳ ଦ୍ୱାରା ଛୁଇଁଲେ, ତୁରନ୍ତ ରେବତୀ ସାଧାରଣ ଆକୃତିର ନାରୀ ହେଲେ। ଶୀରାୟୁଧ ରାଇବତଙ୍କର କନ୍ୟା ରେବତୀଙ୍କୁ ବିଧିମତ ଭାବରେ ବିବାହ କଲେ; ତାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ଦେଇ ରାଇବତ ନିଜେ ହେମାଳୟକୁ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ। ପରାଶର କହିଲେ: ରାଇବତ ବ୍ରହ୍ମଲୋକରୁ ଫେରିନଥିବାବେଳେ, କୁଶସ୍ଥଳୀ ନଗର, ଯାହା ତାଙ୍କର ଧର୍ମିକ ଜନମାନେ ଦ୍ୱାରା ଉପନାମ ଥିଲା, ତାମସୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ଭୟରେ ତାଙ୍କର ଶତ ଭାଇ ଦିଗଦିଗାନ୍ତରେ ଚିଉଁ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଉତ୍ତରଧିକାରୀମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ହେଇଯାଇଥିଲେ। ବୃଷ୍ଟାଠୁ ବାର୍ଷ୍ଟକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ନାଭାଗଙ୍କର ପୁଅ ନାଭାଗସଂତ୍ର; ତାଙ୍କର ପୁଅ ଅମ୍ବରୀଷ; ଅମ୍ବରୀଷଙ୍କର ପୁଅ ବିରୂପ; ବିରୂପଠୁ ପୃଷଦଶ୍ୱ; ତାପରେ ରଥୀତର ଜନ୍ମ ହେଲା।