ତ୍ରିଣବିନ୍ଦୁଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା। ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର କନ୍ୟା ଥିଲେ ଇଳାବିଳା। ପରେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅପ୍ସରା ଆଲମ୍ବୁସା ତ୍ରିଣବିନ୍ଦୁଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କଠାରୁ ଜନ୍ମିଲେ ବିଶାଳ, ଯିଏ ବିଶାଳା ନାମକ ନଗରୀ ନିର୍ମାଣ କଲେ। ବିଶାଳଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ହେମଚନ୍ଦ୍ର। ତାଙ୍କ ପରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଜନ୍ମିଲେ। ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଧୂମ୍ରାକ୍ଷ। ଧୂମ୍ରାକ୍ଷଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶୃଞ୍ଜୟ। ଶୃଞ୍ଜୟଙ୍କଠାରୁ ସହଦେବ ଜନ୍ମିଲେ। ତାଙ୍କ ପରେ କୃଶାଶ୍ୱ ନାମକ ପୁତ୍ର ହେଲେ। କୃଶାଶ୍ୱଙ୍କଠାରୁ ଜନ୍ମିଲେ ସୋମଦତ୍ତ, ଯିଏ ଶତ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ। ସୋମଦତ୍ତଙ୍କ ପୁତ୍ର ଜନମେଜୟ। ତାଙ୍କଠାରୁ ସୁମତି ଜନ୍ମିଲେ। ଏହିମାନେ ବୈଶାଳୀର ରାଜାମାନେ। ଏଠାରେ ଏକ ଶ୍ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଗାଯାଯାଏ—ତ୍ରିଣବିନ୍ଦୁଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ବୈଶାଳୀର ସମସ୍ତ ରାଜା ଦୀର୍ଘାୟୁ, ମହାତ୍ମା, ପ୍ରବଳ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ। ଶର୍ୟାତିଙ୍କ ଏକ କନ୍ୟା ଥିଲେ ସୁକନ୍ୟା, ଯାହାଙ୍କ ସହ ବିବାହ କଲେ ଚ୍ୟବନ ଋଷି। ଶର୍ୟାତିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଆନର୍ତ୍ତ ଥିଲେ, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ। ଆନର୍ତ୍ତଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ରେବତ, ଯିଏ ଆନର୍ତ୍ତ ଦେଶରେ ରାଜ୍ୟ କରି କୁଶସ୍ଥଳୀ ନଗରରେ ବସବାସ କରୁଥିଲେ। ରେବତଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ରୈବତ, ଯିଏ କକୁଦ୍ମିନ୍ ନାମରେ ମଧ୍ୟ ପରିଚିତ ଏବଂ ଶତ ଭାଇମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବଡ଼ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଏକ କନ୍ୟା ଥିଲେ ରେବତୀ। ଏହି କନ୍ୟାଙ୍କୁ ନେଇ ରୈବତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପଦ୍ମଯୋନିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—"ମୋ ଜଣେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ କନ୍ୟା ପାଇଁ କିଏ ଯୋଗ୍ୟ ବର?" ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଗାନ୍ଧର୍ବ ହାହା ଓ ହୂହୂ ନାମକ ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ଦିବ୍ୟ ଗୀତ 'ଅତୀତାନ' ଗାଉଥିଲେ। ଏହି ଗୀତ ଶୁଣିବା ସମୟରେ ବହୁ ்ଯୁଗ ବିତିଗଲା, ତଥାପି ରୈବତଙ୍କୁ ଲାଗିଲା ଯେ କେବଳ କ୍ଷଣମାତ୍ର ହେଲା। ଗୀତ ଶେଷରେ, ରୈବତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ମୋ କନ୍ୟା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ବର କିଏ?" ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ତୁମେ ଯାହାକୁ ଚାହୁଁଛ, ସେମାନଙ୍କର ପୁଅ କିମ୍ବା ପଉତା କେହି ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀରେ ଅଛନ୍ତି ନାହିଁ। ତୁମେ ଏଠାରେ ଗାନ୍ଧର୍ବ ଗୀତ ଶୁଣିବା ସମୟରେ ବହୁ ்ଯୁଗ ବିତିଯାଇଛି। ପୃଥିବୀରେ ଏବେ ୨୮ତମ ମନୁବନ୍ତରର ଚତୁର୍ଯ୍ୟୁଗ ପ୍ରାୟ ଶେଷ ହେବାକୁ ଯାଉଛି, କଳିଯୁଗ ଆସିବାକୁ ଯାଉଛି। ଏହି ରତ୍ନସ୍ୱରୂପା କନ୍ୟାକୁ ତୁମେ ଏକାକି ଅନ୍ୟ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେଉ।" "ତୁମର ସମସ୍ତ ପୁଅ, ବନ୍ଧୁ, ପତ୍ନୀ, ମନ୍ତ୍ରୀ, ଦାସ, ଆତ୍ମୀୟ, ସେନା ଓ ଧନ-ସମ୍ପଦ ସମୟରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି।" ଏହା ଶୁଣି ରୈବତ ଭୟାକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ପୁଣି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ପଚାରିଲେ—"ଭଗବନ, ଏହି ସ୍ଥିତିରେ କାହାକୁ ଏହି କନ୍ୟାକୁ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ?" ତେବେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଶିକ୍ଷକ, ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମା ମଣିଷା ହେଉଛନ୍ତି, ହାତ ଯୋଡି ମୃଦୁ ହସକୁ ନେଇ କହିଲେ—"ଯିଏ ଅଜନ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଉତ୍ସ, ସମସ୍ତ ରୂପରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ତାଙ୍କର ଆଦି, ମଧ୍ୟ, ଅନ୍ତ କେହି ଜାଣିନାହାନ୍ତି। ତାଙ୍କର ସତ୍ୟରୂପ, ପରମସ୍ୱଭାବ କିମ୍ବା ସାର ଆମେ ଜାଣିନାହାଁ। କ୍ଷଣ ଓ ଘଣ୍ଟା ମିଶିଥିବା କାଳ ତାଙ୍କର ମହିମାର କୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନର କାରଣ ନୁହେଁ; ସେ ଅଜନ୍ମା, ଅମର, ଏକ ରୂପରେ ଅବିଚଳ, ନାମ-ରୂପ ଶୂନ୍ୟ, ଚିରଅବିନାଶୀ। ତାଙ୍କର କୃପାରେ ମୁଁ, ଅଚ୍ୟୁତର ଆକୃତି ହୋଇ, ସୃଷ୍ଟି କରେ, ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧରୁ ରୁଦ୍ର ଭଉତିକ ସଂହାର କରନ୍ତି, ଏବଂ ମଧ୍ୟରେ ପୁରୁଷ ତାଙ୍କଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଯିଏ ପରମରୁ ଭିନ୍ନ।" ଏଭଳି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଗଭୀର ଉପଦେଶ ଦେଇ ବ୍ରହ୍ମା ରୈବତଙ୍କୁ ଜଗତର ଅନିତ୍ୟତା ଓ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କର ଅବିନାଶୀ ସ୍ୱରୂପ ବୁଝାଇଲେ।