ମୈତ୍ରେୟଙ୍କୁ ଶ୍ରୀ ପରାଶର ଋଷି ଏହିପରି କହିଲେ— “ହେ ମୈତ୍ରେୟ, ଅତି ପାପୀ, ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଅସ୍ତିକ-ନାଷକ ଲୋକମାନଙ୍କ ସହ ସଙ୍ଗ, କଥାବାର୍ତ୍ତା କିମ୍ବା ମାତ୍ର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏମିତି ଅନାଚାରୀ, ମୃଗନୟନ ମାଉସା ଚଳିତ୍ର, କପଟ, ବିତଣ୍ଡା, ପ୍ରତାରକ ଓ ଅଭିନୟକୁସଳ ଲୋକଙ୍କୁ କେବେ କଥା ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏମାନଙ୍କ ସହ ସମ୍ପର୍କ ଓ ସଙ୍ଗ ଦୂରରୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏମାନେ ନଗ୍ନ ତପସ୍ବୀ, ପାଖଣ୍ଡୀ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ ନାଶକ—ଏମାନଙ୍କ ସହ କଥା ହେଲେ ଦିନର ପୁଣ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ପାପୀ ପାଖଣ୍ଡୀଙ୍କ ସହ କଥା କରିବା ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଇଁ ନିଷିଦ୍ଧ; ଏହି କଥାବାର୍ତ୍ତା ଦିନର ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦିଏ। ଯେଉଁମାନେ ଜଟାଧାରୀ, ମୁଣ୍ଡମୁଣ୍ଡିଆ, ଅପବିତ୍ର ଭୋଜନକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଶୁଦ୍ଧତାକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ଜଳ ଓ ପିତୃକ୍ରିୟାରୁ ବଞ୍ଚିତ—ସେମାନଙ୍କ ସହ କଥା ହେଲେ ମନୁଷ୍ୟ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏହିପରେ ମୈତ୍ରେୟ ନମ୍ରତା ସହ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— “ହେ ପୂଜ୍ୟ, ଆପଣ ମୋତେ ନିୟମିତ ଓ ନୈମିତ୍ତିକ କର୍ମ, ଏବଂ ଚାରି ଆଶ୍ରମ ଓ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବିଷୟରେ ଖୁବ ଭଲଭାବେ ଜଣାଇଛନ୍ତି। ଏବେ ମୁଁ ରାଜାମାନଙ୍କ ବଂଶ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ଦୟାକରି ମୋତେ ସେଥିରେ ଅବଗତ କରାନ୍ତୁ।” ପରାଶର ଋଷି କହିଲେ— “ମୈତ୍ରେୟ, ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଯେଉଁ ମନୁବଂଶ ଅନେକ ଯଜ୍ଞଶୀଳ, ପରାକ୍ରମୀ, ଧୀମାନ୍ ରାଜାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ତାହାର ବିସ୍ତୃତ କଥା ଶୁଣ। ଏହି ବଂଶର ପାପ ନାଶ ପାଇଁ ଏହି କଥା ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମରେ ଶୁଣ। ଯେପରି ବିଶ୍ୱର ମୂଳ ଓ ଆଧାର, ଅବିନାଶୀ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ, ଋକ୍, ଯଜୁଷ୍, ସାମ ଏବଂ ଅଥର୍ବ ସମସ୍ତ ବେଦ ରୂପେ ପ୍ରକଟ, ସେଉଁଠାରୁ ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ବ୍ରହ୍ମା ମାନବ ଦେହରେ ପ୍ରକଟିତ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଡାହାଣ ଅଙ୍ଗୁଠିଠାରୁ ଡକ୍ଷ ପ୍ରଜାପତି, ଡକ୍ଷଠାରୁ ଅଦିତି, ଅଦିତିଠାରୁ ବିବସ୍ୱାନ୍, ବିବସ୍ୱାନ୍ଠାରୁ ମନୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ମନୁଙ୍କ ଦଶ ପୁଆ ଥିଲେ— ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ, ନୃଗ, ଧୃଷ୍ଟ, ଶର୍ୟାତି, ନରିଷ୍ୟନ୍ତ, ପ୍ରାଞ୍ଶୁ, ନାଭାଗ, ଦିଷ୍ଟ, କରୂଷ, ପ୍ରିଷଧ୍ର। ପୁଅ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ମନୁ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ନିକଟେ ଏକ ଜ୍ଞ କଲେ। ଏଠି, ହୋତାର ଏକ ତ୍ରୁଟି ଦ୍ୱାରା ଏକ କନ୍ୟା ଇଳା ଜନ୍ମ ନେଲେ। ପରେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ କୃପାରେ ଏହି ଇଳା, ମନୁଙ୍କ ପୁଅ ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନ ରୂପେ ପରିଣତ ହେଲେ। ପୁନଃ, ଏକ ଦିନ ଭଗବାନ୍ଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ସେ କନ୍ୟା ହୋଇ ପୁନି ବୁଧ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଚାରିପାଖରେ ଘୁଞ୍ଚିଲେ। ବୁଧଙ୍କ ସ୍ନେହବଶତଃ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ପୁଅ ପୁରୁରବାସଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା। ପୁରୁରବାସଙ୍କ ଜନ୍ମ ପରେ, ମହାର୍ଷିମାନେ ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ପୁନଃ ପୁରୁଷ ହେବା ପାଇଁ ଚାରି ବେଦ ଏବଂ ମନ, ଜ୍ଞାନ, ଅନ୍ନ ଆଦି ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ କଲେ; ଏହି କୃପାରେ ଇଳା ପୁନି ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନ ହେଲେ। ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ତିନି ପୁଅ ହେଲେ— ଉତ୍କଳ, ଗୟା ଓ ବିନତ। କିନ୍ତୁ ପୂର୍ବେ କନ୍ୟା ରୂପ ହେବାରୁ ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନ ରାଜ୍ୟର ଅଂଶ ନ ପାଇଲେ। ପରେ, ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଓ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ପରାମର୍ଶରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠାନା ନାମକ ନଗର ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇ, ସେହି ନଗର ପୁରୁରବାସଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଏହି ବଂଶରୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତି ହେଲେ; କିନ୍ତୁ ପ୍ରିଷଧ୍ର, ମନୁଙ୍କ ପୁଅ, ଗୁରୁଙ୍କ ଗାଈ ହତ୍ୟା କରିବାରୁ ଶୂଦ୍ର ହେଲେ। କରୂଷଙ୍କୁ ଥିଲେ କରୂଷ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରବଳ ଓ ପରାକ୍ରମଶାଳୀ ଥିଲେ। ଦିଷ୍ଟଙ୍କ ପୁଅ ନାଭାଗ ବୈଶ୍ୟ ହେଲେ; ତାଙ୍କୁ ଥିଲେ ବଳଂଧନ। ବଳଂଧନଠାରୁ ଭଲପ୍ରିତି ଓ ଉଦାରକୀର୍ତ୍ତି ଜନ୍ମିଲେ। ଭଲପ୍ରିତିଠାରୁ ପ୍ରାଞ୍ଶୁ, ପ୍ରାଞ୍ଶୁଠାରୁ ପ୍ରଜାପତି, ପ୍ରଜାପତିଠାରୁ ଖନିତ୍ର, ଖନିତ୍ରଠାରୁ ଚକ୍ଷୁଷ, ଚକ୍ଷୁଷଠାରୁ ବିଂଶ, ବିଂଶଠାରୁ ବିବିଂଶକ, ବିବିଂଶକଠାରୁ ଖନିନେତ୍ର, ଖନିନେତ୍ରଠାରୁ ଅତିବିଭୂତି, ଅତିବିଭୂତିଠାରୁ କରଂଧମ, କରଂଧମଠାରୁ ଅବିକ୍ଷିତ, ଅବିକ୍ଷିତଠାରୁ ପରାକ୍ରମୀ ମରୁତ୍ତ ଜନ୍ମିଲେ, ଯାହା ବିଷୟରେ ଏଉଁ ଦୁଇଟି ଶ୍ଲୋକ ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ମରୁତ୍ତଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ପୃଥିବୀରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଥିଲା; ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ସାମଗ୍ରୀ ସୁନ୍ଦର ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର ଅନାମନ୍ତ୍ରିତ ଅତିଥି ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସୋମ ଓ ଦକ୍ଷିଣା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ମାରୁତ୍ ଦେବମାନେ ସେବକ ଭାବେ ଥିଲେ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗର ଦେବତାମାନେ ସଭାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥିଲେ। ସେହି ବିଶ୍ୱଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ମରୁତ୍ତଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ନରିଷ୍ୟନ୍ତ।