ଏକ ଦିନ ବିଶ୍ରୁତ ରାଜାଙ୍କୁ ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଉଥିଲା। ଏହି ଉପଦେଶରେ କହାଯାଇଛି—ଜଣେ ଜନ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବାବେଳେ ଦୋଷରହିତ ଖାଦ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ନିର୍ବିକାର ଭାବେ ଓ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ମନରେ ଖାଇବା ଉଚିତ, ଏବଂ ପଞ୍ଚ ମୁଖ ଭରି ଖାଇବା ସମୟରେ ଚୁପ ରହିବା ଉଚିତ। ଏହି ଭଳି ଖାଦ୍ୟ ଜୀବନ ଶକ୍ତିକୁ ପୋଷଣ କରେ। ଖାଇ ସାରିବା ପରେ ମୁଁହ ଧୋଇବା ଦରକାର, ଯେଉଁଠି ଉପଯୁକ୍ତ ରହିବା, ପୂର୍ବ କିମ୍ବା ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ମୁଁହ ଧୋଇବା ଉଚିତ; ଏହି ଶୁଦ୍ଧି ପରେ ହାତ ଭଲ ଭାବେ ଧୋଇବା ଦରକାର। ଏହା ପରେ ଜଣେ ଜନ ଶାନ୍ତ ମନରେ, ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ, ନିଜ ଆସନକୁ ଠିକ କରି ଇଚ୍ଛିତ ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସମୟରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଉଛି—"ଅଗ୍ନି, ବାୟୁର ଚଳାଯାଇ ପୃଥିବୀ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତୁ; ଆକାଶ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଉପଲବ୍ଧ ହେଉ, ଏବଂ ଏହି ଖାଦ୍ୟ ମୋର ଶରୀରରେ ଉପୟୋଗ ହେଉ, ମୋତେ ସୁଖ ଦିଅ।" ଏହି ଖାଦ୍ୟ ମୋତେ ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁରୁ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ; ଏହା ପଚିବା ସମୟରେ ସୁଖ ଅବିରୋଧ ଭାବେ ମୋତେ ମିଳୁ। ଏହି ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରାଣ, ଅପାନ, ସମାନ, ଉଦାନ, ବ୍ୟାନ ପ୍ରାଣକୁ ପୋଷଣ କରୁ, ଏବଂ ଅବିରୋଧ ସୁଖ ମୋତେ ମିଳୁ। ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ଏବଂ ସାଗର ଅଗ୍ନି ଏହି ଖାଦ୍ୟ ପଚାନ୍ତୁ; ଏହା ପଚିବାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସୁଖ ମୋର ଶରୀରକୁ ରୋଗମୁକ୍ତ କରୁ। ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଶରୀରରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, କ୍ଷୁଦ୍ର ନୁହେଁ; ଏହି ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୋର ଖାଦ୍ୟ ଶୁଭ ଭାବେ ପଚିବା ଓ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଦେଉ। ବିଷ୍ଣୁ ଖାଦ୍ୟ ଭୋକ୍ତା, ଖାଦ୍ୟ ଏବଂ ତାହାର ପରିବର୍ତ୍ତନ—ଏହି ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଖାଦ୍ୟ ପଚିଯାଏ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପଠିବା ପରେ ନିଜ ହାତରେ ଉଦର ଚମଡ଼କୁ ପୋଛିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଆଳସ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଶାନ୍ତି ଦେଇବା କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦରକାର। ସଠିକ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଉଚିତ ବିନୋଦ ଦ୍ୱାରା ଦିନଟି ଅତିତ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଏହି ଶୁଭ ମାର୍ଗରୁ ଅପସ୍ଥାନ ନ କରି ଦିନ କାଟିବା ପରେ ସନ୍ଧ୍ୟାକାଳରେ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ସନ୍ଧ୍ୟା ଉପାସନା କରିବା ଦରକାର। ଦିନ ଶେଷରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବ ତାରାଗୁଡିକ ସହିତ ଥିଲେ, ଭଲ ଭାବେ ମୁଁହ ଧୋଇ ସନ୍ଧ୍ୟା ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ରାଜାଙ୍କୁ କହାଯାଉଛି—ସମସ୍ତ କାଳରେ ଦୁଇ ସନ୍ଧ୍ୟା ଉପାସନା ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ନିୟମିତ; ଯଦି ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ, ଅସ୍ଥିରତା, ରୋଗ କିମ୍ବା ଭୟ ନଥାଏ, ତେବେ ଏହି ଉପାସନା କରିବା ଦରକାର; ଯଦି ଏକ ସୁସ୍ଥ ବ୍ୟକ୍ତି ସନ୍ଧ୍ୟା ଉପାସନା କରେନି, ତେବେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବା ଦରକାର। ସେହିପାଇଁ, ରାଜା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ପୂର୍ବରୁ ଉଠି ସକାଳ ସନ୍ଧ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ସନ୍ଧ୍ୟା ମେଳାବେଳେ ଘୁମ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ, ଜାଗି ସନ୍ଧ୍ୟା କରିବା ଦରକାର। ଯେଉଁମାନେ ଦୁଇ ସନ୍ଧ୍ୟା ଉପାସନା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଅଧମ ଓ ଅନ୍ଧକୁପ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି। ଏହିଠାରେ, ସନ୍ଧ୍ୟା କାଳରେ ନିବେଦନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ବୈଶ୍ୱଦେବ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ପତ୍ନୀଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ବଳି ଦେବା ଉଚିତ। ଏଠି, ଖାଦ୍ୟ ଉଚିତ ଭାବରେ ଚଣ୍ଡାଳ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦେବା ଦରକାର। ଯଦି ଏହି ସମୟରେ ଅତିଥି ଆସନ୍ତି, ତେବେ ଜ୍ଞାନୀ ଅପନ ଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ ତାଙ୍କୁ ଆଦର କରିବା ଉଚିତ—ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ, ଆସନ, ଶୁଭ ଶ୍ଲୋକ, ତା'ପରେ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଶୟନ ଦେବା ଉଚିତ। ଯଦି ଅତିଥି ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ଅପନ ଗୃହରୁ ଅପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଯାନ୍ତି, ଏହା ଏକ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ; ସନ୍ଧ୍ୟାକାଳରେ ଯାଇଯିବାରେ ଏହି ପାପ ଅଠ ଗୁଣ ଅଧିକ ହେଉଛି। ସେହିପାଇଁ, ରାଜାଙ୍କୁ କହାଯାଉଛି—ସନ୍ଧ୍ୟା ମେଳାବେଳେ ଅତିଥିଙ୍କୁ ଅପନ ଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ ଆଦର କରିବା ଉଚିତ; ଅତିଥି ଆଦରିତ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆଦରିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପାଇଁ, ଅପନ ଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ ଖାଦ୍ୟ, ଶାକ, ଜଳ, ଶୟନ, ଚଟାଇ କିମ୍ବା ଜମି ଦେଇ ଅତିଥିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ପାଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଂଗ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଖାଇ ସାରି ଗୃହସ୍ଥ ଜନ ଶୟନ କରିବା ଉଚିତ, ଯଦି ଏହି ଶୟନ ଏକ ସାଧାରଣ କଠିଆ ଶୟନ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ। ବିଶାଳ, ଭଙ୍ଗା, ଅସମ, ଅପବିତ୍ର, ଜୀବ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ, କିମ୍ବା ଶୟନ ଅନୁପସ୍ଥିତ ଶୟନରେ ଶୁଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସର୍ବୋତ୍ତମ ହେଉଛି ଶିର ଦକ୍ଷିଣ କିମ୍ବା ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ରଖି ଶୁଇବା; ଅନ୍ୟଥା ଶୁଇଲେ ରୋଗ ହୁଏ। ଯଥା ଋତୁ, ଶୁଭ ସମୟ, ପୁରୁଷ ତାରା ତଳେ, ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଓ ଯୁଗଳ ତାରା ରାତିରେ, ମନ୍ତ୍ରାନୁସାରେ ଗୃହସ୍ଥ ଜନ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ସମ୍ମିଳନ ଉପଯୁକ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଅତି କମ୍ବୟସ୍କ, ରୋଗାଗ୍ରସ୍ତ, ରଜସ୍ବଳା, ଅଶୁଭ, କ୍ରୋଧିତ, ଭୟଭୀତ, ଗର୍ଭିଣୀ ନାରୀଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କ ଚାହିଁଥିବା, ଅସ୍ଥିର, ଅତି କ୍ଷୁଦ୍ର, ଅତି ଖାଇଥିବା, ଏହି ଦୋଷ ନିଜରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଦୋଷ ନାରୀଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସ୍ନାନ କରି, ମାଳା ଓ ଗନ୍ଧରେ ଶୋଭିତ, ମନ ଆନନ୍ଦିତ, ଅତି ଖାଇ ନାହିଁ, ଭୁକ୍ତ ନୁହେଁ, ଇଚ୍ଛା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ—ଏହି ଭଳି ସମ୍ମିଳନ ଉପଯୁକ୍ତ। ଚୌଦଶୀ, ଅଷ୍ଟମୀ, ଅମାବାସ୍ୟା, ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନବ ରାଶିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ—ଏହି ଦିନଗୁଡିକ ପବିତ୍ର। ଏହି ଦିନଗୁଡିକରେ ତେଲ, ମାଂସ, ସମ୍ମିଳନ କରିବା ଅନ୍ତେ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ବିଣ୍ମୂତ୍ର ଭୋଜନ ନରକକୁ ଯିବା ନିଶ୍ଚିତ। ସେହିପାଇଁ, ଏହି ପବିତ୍ର ଦିନରେ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ନିୟତିଶୀଳ ଜନ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ, ଦେବତା ପୂଜା, ଧ୍ୟାନ, ଜପ କରିବା ଉଚିତ। ଅନ୍ୟ ପ୍ରଜାତି ନାରୀ, ଅନୁଚିତ ସ୍ଥାନ, ଔଷଧ ନେଇଯିବା ପରେ, ଦ୍ୱିଜ, ଦେବତା, ଗୁରୁଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ତପସ୍ଥଳୀରେ ସମ୍ମିଳନ ଉଚିତ ନୁହେଁ। ମନ୍ଦିର, ଚଉକ, ଗୋଶାଳା, ଶ୍ମଶାନ, ଉଦ୍ୟାନ, ଜଳରେ ସମ୍ମିଳନ ନ କରିବା ଉଚିତ। ଅନ୍ୟ ପବିତ୍ର ଦିନ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାକାଳରେ ସମ୍ମିଳନ ନ କରିବା ଉଚିତ; ମୁତ୍ର ଓ ମଳ ଦବାବ ଥିଲେ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଚିନ୍ତା ନ କରିବା ଉଚିତ। ପବିତ୍ର ଦିନରେ ସମ୍ମିଳନ ଅଶୁଭ ଦିଏ; ଦିନରେ ଏହା ପାପ ଦିଏ; ଭୂମିରେ ଏହା ରୋଗ ଦିଏ; ଜଳରେ ଏହା ଦୋଷ ଦିଏ। ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରିବା ମଧ୍ୟ ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଶବ୍ଦ କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟରେ ତ ଅତି ଅନୁଚିତ। ଏହି ଦୋଷ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଧର୍ମର ବନ୍ଧନ ନାହିଁ।