ଏହି ଉପାଖ୍ୟାନରେ, ପରାଶର ଋଷି ମୈତ୍ରେୟଙ୍କୁ କହିଲେ—ଏହିପରି, ଦେବତାମାନେ ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅନେକ ରୂପକୁ ବନ୍ଦନା କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଆଗ୍ରହପୂର୍ବକ ଅନୁସ୍ମରଣ କଲେ: “ଓ ବିଷ୍ଣୁ, ଆପଣଙ୍କର ସେ ଜାଗୃତ, ଶାନ୍ତ, ନିର୍ମଳ ଓ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଦୃଷ୍ଟାରୂପକୁ ଆମେ ବନ୍ଦନା କରୁଛୁ। ଓ ପଦ୍ମନୟନ, ସେ ରୂପକୁ ଆମେ ବନ୍ଦନା କରୁଛୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ଯୁଗର ଅନ୍ତେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଗ୍ରସି ନେଇଥାନ୍ତି। ରୁଦ୍ରରୂପକୁ ବନ୍ଦନା, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀକୁ ଗ୍ରସି ନେଇ, ଏହି ରୂପରେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି। ଓ ଜନାର୍ଦନ, ଆପଣଙ୍କର ମନୁଷ୍ୟର ଆତ୍ମାରୂପ, ଯାହା ରଜୋଗୁଣରେ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ, ତାହାକୁ ବନ୍ଦନା। ଓ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଆପଣଙ୍କର ସେ ତମସିକ ରୂପ, ଯାହା ଅଟ୍ଟାଇସ୍ଟି ରୂପ ସହିତ ଜନ୍ତୁର ଆତ୍ମା, ବ୍ୟତିକ୍ରମ ମାର୍ଗରେ ଚଳିଥାଏ, ତାହାକୁ ବନ୍ଦନା। ଏହି ବିଶ୍ୱର ଉପକରଣ ଓ ବିଶ୍ୱକୁ ପୂରଣ କରିବା ଯଜ୍ଞଙ୍କର ଅଂଗରୂପକୁ ବନ୍ଦନା। ଏହି ବିଶ୍ୱର ଆରମ୍ଭ—ପଶୁ, ମନୁଷ୍ୟ, ଦେବ, ଆକାଶ, ଶବ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟର ରୂପକୁ ବନ୍ଦନା। ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, ମୂଳରୂପ, ଯାହା ପ୍ରକୃତି, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣରୁ ବିଭିନ୍ନ, ତାହାକୁ ବନ୍ଦନା। ଓ ପ୍ରଭୁ, ଅତିଶୁଦ୍ଧ ଓ ଶୁଦ୍ଧତମ ରୂପ, ଯାହା ଉତ୍ତମ ଦୃଷ୍ଟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ, ଗୁଣରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ, ତାହାକୁ ବନ୍ଦନା। ବ୍ରହ୍ମର ତତ୍ତ୍ୱରୂପ, ଅଜନ୍ମା ଓ ଅବିନାଶୀ, ସମସ୍ତ ଶରୀର ଓ ପ୍ରାଣୀରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ତାହାକୁ ବନ୍ଦନା। ଅବିନାଶୀ, ନିର୍ମଳ ଓ ବିଶ୍ୱର ମୂଳ, ଯାହା ବସୁଦେବ, ତାହାକୁ ବନ୍ଦନା। ଏହି ବନ୍ଦନା ପରେ, ଦେବତାମାନେ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ତିନି କଂଠ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଧରି, ଗରୁଡାରେ ଉଭା ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ପ୍ରଣାମ କରି, ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ: “ଓ ଦେବ, ଦୟା କରନ୍ତୁ! ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଛୁ। ତିନି ଲୋକ ଓ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ଦୈତ୍ୟମାନେ ହ୍ରଦାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦଳି ନେଇଛନ୍ତି; ଦେବତାମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ମାନିନାହାନ୍ତି, ଓ ମହାପ୍ରଭୁ। ଆମେ ଓ ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କର ଅଂଶ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଅଜ୍ଞାନର ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ବିଶ୍ୱରେ ବିଭେଦ ଦେଖୁଛୁ। ଆମେ ନିଜ ଶ୍ରେଣୀର କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ବେଦମାର୍ଗ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ତପସ୍ୱୀ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ସଂହାର କରିପାରୁନାହିଁ। ଓ ଅପାର, ଆପଣ ଆମକୁ ଏମିତି ଉପାୟ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ନଷ୍ଟ କରିପାରିବା।" ଏହିପରି ଦେବତାମାନେ ଅନୁରୋଧ କରିବା ପରେ, ମହାପ୍ରଭୁ ନିଜ ଦେହରୁ ମାୟାମୋହକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଇଲେ, ଏବଂ କହିଲେ: “ଏହି ମାୟାମୋହ ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦେବ; ତାପରେ ସେମାନେ ବେଦମାର୍ଗରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହେଇ, ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହେବେ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ସଂରକ୍ଷଣ କାର୍ଯ୍ୟରେ ରହିବି, ଦେବ, ଦୈତ୍ୟ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ତେଣୁ ଭୟ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ; ଏହି ମାୟାମୋହ ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ଦଉଡ଼ିଛି, ଏହାକୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯିଅ।" ଏପରେ, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଣାମ କରି, ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଯାଇଲେ; ମାୟାମୋହ ତାଙ୍କ ସହିତ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅଛିଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଗଲା। ପରାଶର ଋଷି ମୈତ୍ରେୟଙ୍କୁ କହିଲେ—ଏହିପରି, ମାୟାମୋହ ଦୈତ୍ୟମାନେ ନର୍ମଦା ତୀରେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇଲା। ସେଠାରେ, ନଗ୍ନ, ମୁଣ୍ଡା ଓ ମୟୂରପିଛା ପିନ୍ଧି, ମାୟାମୋହ ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରସ୍ନ କଲା: “ଓ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ନାୟକମାନେ, ଆପଣମାନେ କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି? ଏହି ଜଗତର କିମ୍ବା ପରଲୋକର ଫଳ ଚାହୁଁଛନ୍ତି?” ଦୈତ୍ୟମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ଆମେ ଅତି ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧିରେ, ଏହି ତପସ୍ୟା କରୁଛୁ; ପରଲୋକର ଫଳ ପାଇଁ ଆମେ ଚାହୁଁଛୁ। କିମ୍ବା ଏହା ବିଷୟରେ ଆପଣ ଅନ୍ୟ କିଛି କହିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି କି?” ମାୟାମୋହ କହିଲା: “ଯଦି ମୋକ୍ଷ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ତେବେ ମୋର ଶବ୍ଦ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତୁ। ଏହି ଧର୍ମ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ; ଏହାଠାରେ ଅପେକ୍ଷା କିଛି ଉଚ୍ଚ ନାହିଁ। ଏଠାରେ ରହି, ଆପଣମାନେ ସ୍ଵର୍ଗ କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷ ପାଇପାରିବେ। ଏହି ଧର୍ମ ପାଇଁ ଆପଣମାନେ ଯୋଗ୍ୟ।” ଏପରି ଅନେକ ତର୍କ ଓ ବୁଦ୍ଧିବଳରେ ମାୟାମୋହ ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ବେଦମାର୍ଗରୁ ବିଚ୍ୟୁତ କଲା। “ଏହା ଧର୍ମ, ଏହା ଅଧର୍ମ; ଏହା ସତ୍ୟ, ଏହା ଅସତ୍ୟ—ଏପରି କୁହାଯାଏ। କିନ୍ତୁ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଏହି ମାର୍ଗ ନୁହେଁ; ଏହିପରି ମୋକ୍ଷ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହା ଉଚ୍ଚତମ ସତ୍ୟ, ତଥାପି ଉଚ୍ଚତମ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହା କାର୍ଯ୍ୟ, ତଥାପି ଏହା ଅକାର୍ଯ୍ୟ—ଏଠାରେ କିଛି ସ୍ପଷ୍ଟ ନାହିଁ। ନଗ୍ନ ଧର୍ମ ଏକ, ଅନେକ ପୋଷାକର ଧର୍ମ ଅନ୍ୟ।” ଏପରି ଅନିଶ୍ଚିତ ବିବେଚନା ଦ୍ୱାରା, ମାୟାମୋହ ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ନିଜ ଧର୍ମ ଛାଡ଼ିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲା। ଏହି ମହାଧର୍ମ ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଏହି ଧର୍ମ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ମାୟାମୋହ ଦ୍ୱାରା, ଦୈତ୍ୟମାନେ ତିନି ବେଦର ଧର୍ମ ଛାଡ଼ିଲେ; ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ପରି ହୋଇଗଲି, ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜାଗୃତ ହେଲେ। ସେମାନେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଏବଂ ପୁନଃ ଅନ୍ୟମାନେ—କିଛି ଦିନ ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ତିନି ବେଦ ମାର୍ଗ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ପୁନି, ଲାଲ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ଅଜୟ ମାୟାମୋହ ଅନ୍ୟ ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ଗଲା, ମୃଦୁ ଓ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ କହିଲା: “ଯଦି ଆପଣମାନେ ସ୍ଵର୍ଗ କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ତେବେ ପଶୁବଳି ଭଳି ଦୁଷ୍ଟ ଧର୍ମରେ ଆଉ କିଛି ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ—ସୁନନ୍ତୁ। ଏହି ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ନିର୍ମିତ, ଏହି ମୁଦ୍ରାକୁ ଜାଣନ୍ତୁ। ଏହି ଜଗତ ଏକ ଭିତି ନାହିଁ, ଭ୍ରମ ଓ ଅସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ଲିନ; ରାଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୋଷରେ ଦୂଷିତ, ସଂସାରର ଭୟରେ ଘୂରିଯାଏ।” ଏପରି କହି, “ବୁଝନ୍ତୁ! ଜାଗନ୍ତୁ! ଏପରି ବିବେଚନା କରନ୍ତୁ!”—ମାୟାମୋହ ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ଅଜନ୍ମା ଧର୍ମ ଛାଡ଼ିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲା।