ଏକ ଦିନ ରାଜା ସଗରା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି ଔର୍ବଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଚାରି ଆଶ୍ରମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଓ ଚାରି ଵର୍ଣ୍ଣର କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଆପଣ ବ୍ୟାପକ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ନନା କରିଛନ୍ତି; ଏବେ ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ ଯେ, ଏକ ମନୁଷ୍ୟ କେଉଁ କେଉଁ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ?” ଔର୍ବ ଋଷି କହିଲେ, “ଯେଉଁ କ୍ରିୟା ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ ଓ ଅବସର ଅନୁସାରେ କରାଯାଏ, ତାହା ମୁଁ ତୁମକୁ ବ୍ୟାପକ ଭାବରେ କହିବି; ଏହି ବିଷୟରେ ମନ ଦେଇ ଶୁଣ।” ଏହିପରି ଏକ ଜନ୍ମ ହେଲାପରେ, ପିତାଙ୍କୁ ଚାହିଁ ସମସ୍ତ ଜନ୍ମ ସଂସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଶୁଭ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ। ପିତା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦୁଇ ଦୁଇ ଦଳରେ ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ବସି ଭୋଜନ ଦେଇବା ଉଚିତ; ଦ୍ୱିଜାତିଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବତା ଓ ପିତୃ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଦହି ଓ ଯବ ଦିଆଯାଇଥିବା ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ ସହ ଦିବ୍ୟ ନୂତନ ବଲ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ, ଏହା ନନ୍ଦି ଦିଗରେ ଦେଇ ଦିବ୍ୟ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଅଥବା ପ୍ରାଜାପତ୍ୟ ବିଧିରେ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ପୂର୍ବାବଳୀ କ୍ରମରେ କରିବା ଉଚିତ। ତାପରେ ଦଶମ ଦିନରେ, ପିତା ଦିବ୍ୟ ପ୍ରତିକ ବା ଉପସର୍ଗ ଦେଇ ନାମ ଦେବା ଉଚିତ, ଯାହା ‘ଶର୍ମା’, ‘ବର୍ମା’ ଇତ୍ୟାଦି ଦ୍ୱାରା ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଁ ‘ଶର୍ମା’, କ୍ଷତ୍ରିୟ ପାଇଁ ‘ବର୍ମା’, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ର ପାଇଁ ରକ୍ଷା ବା ସେବା ଉପସର୍ଗ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ନାମ ଅର୍ଥହୀନ, ଅଶୁଭ, କଠୋର ଶବ୍ଦ ନୁହେଁ; ଏହା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ନିନ୍ଦା ମୁକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ। ନାମ ଅତି ଲମ୍ବା ବା ଛୋଟ ନୁହେଁ, ଅତି ଭାରୀ ଶବ୍ଦ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏହା ସହଜ ଉଚ୍ଚାରଣ ଓ ପ୍ରଣବ ଶବ୍ଦର ଏକ ଅକ୍ଷର ଥିବା ଉଚିତ। ଏହା ପରେ, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଶିକ୍ଷାର ଅଧିଗମ କରିବା ଉଚିତ। ଶିକ୍ଷା ଅଧିଗମ କରି, ଗୁରୁ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ, ଯଦି ଗୃହସ୍ଥ ଆଶ୍ରମର ଇଚ୍ଛା ଥାଏ, ତେବେ ଏକ ପତ୍ନୀ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ଅଥବା, ପୂର୍ବ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଏକ ନିର୍ମଳ ଜୀବନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ, ଗୁରୁ ବା ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ଉଚିତ। ଅଥବା ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଏକ ଵନବାସୀ ବା ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ହେବା ଉଚିତ; ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ନିଶ୍ଚୟ କରାଯାଇଛି, ତାହା କରିବା ଉଚିତ। ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ତୁଳନାରେ ଏକ ତୃତୀୟ ଅଂଶ କମ୍ ବୟସ୍କ ନାରୀକୁ ବିବାହ କରିବା ଉଚିତ; ତାଙ୍କ ଚୁଲ ଅତି କମ୍ ବା ଅତି ବେଶି ନୁହେଁ, ଚମଡ଼ ଅତି କଳା ବା ଧୂସର ନୁହେଁ। ଅତି ଅଧିକ ବା ଅତି କମ୍ ଅଙ୍ଗ, ଅଶୁଦ୍ଧ, ଅତି ଚୁଲର ନାରୀ, ମିଶ୍ର ଜାତିର, ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ ନାରୀକୁ ବିବାହ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଦୁଷ୍ଟ, କଠୋର ଭାଷାବାଦୀ, ଜନ୍ମରୁ ବିକୃତ, ପୁତ୍ର ମାତା, ଦାଡ଼ିବାଳୀ, ପୁରୁଷ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା, ପୁରୁଷ ଦେଖା ନାରୀକୁ ବିବାହ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। କଠୋର ବା ଗର୍ଜିତ ଶବ୍ଦ ଥିବା, ଅତି କମ୍ ବା କାଉଁ ଭଳି ଶବ୍ଦ ଥିବା, ଅତି ଦୂର ବା ଅତି ଗୋଲା ଚକ୍ଷୁ, ଅତି ଚୁଲ ଥିବା ଶିନ୍, ଅତି ଉଭ୍ୟ ଗୁଁଡି, ଅତି ଖାଲି ଗାଲ, ଅତି ହସୁଥିବା ନାରୀକୁ ବିବାହ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଅତି ଖରା ଚମଡ଼, ଉପରା ଚକ୍ଷୁ, ମାଉଁ ମିଶ୍ରିତ, ଅତି ଠସା ହାତ ପା, ଅତି ଛୋଟ ବା ଲମ୍ବା, ଭୂରୁ ଯୋଡ଼ା, ଦାନ୍ତ ଅତି ଦୂର, ମୁଁହ ବିକୃତ ନାରୀକୁ ଗୃହସ୍ଥ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ବିବାହ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏକ ଗୃହସ୍ଥ ମାତୃପକ୍ଷର ପଞ୍ଚମ ଓ ପିତୃପକ୍ଷର ସପ୍ତମ ପିଢିର ମହିଳାକୁ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ବିବାହ କରିବା ଉଚିତ। ବ୍ରାହ୍ମ, ଦୈବ, ଆର୍ଷ, ପ୍ରାଜାପତ୍ୟ, ଆସୁର, ଗାନ୍ଧର୍ବ, ରାକ୍ଷସ, ପୈଶାଚ—ଏହି ଅଠ ଧରଣର ବିବାହ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ସେଉଁଥିରୁ ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ଵର୍ଣ୍ଣ ପାଇଁ ଯେଉଁ ବିବାହ ନିୟମ ଋଷିମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଛନ୍ତି, ତାହା କରିବା ଉଚିତ; ଅନ୍ୟ ବିବାହ ବିଧି ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ଏକ ଧର୍ମାନୁସାରୀ ପତ୍ନୀ ମିଳିଲେ, ତାଙ୍କ ସହ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ ଆରମ୍ଭ କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ଗୁପ୍ତ ଏକତା ଉତ୍ତମ ଫଳ ଦେଉଛି। ଏହିପରି, ଚାରି ଆଶ୍ରମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଚତୁର୍ଥ ଆଶ୍ରମ—ସନ୍ନ୍ୟାସ ଅବସ୍ଥା—ଉତ୍ତମ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ବ୍ୟାପକ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ନନା କରିଛନ୍ତି। ପୁତ୍ର, ବାନ୍ଧବ, ପତ୍ନୀ ପ୍ରତି ମମତା ତ୍ୟାଗ କରି, ଇର୍ଷ୍ୟା ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଚତୁର୍ଥ ଆଶ୍ରମରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଉଚିତ। ତିନି ପ୍ରମୁଖ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ (ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ) ସମ୍ପୃକ୍ତ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ସମସ୍ତ ଜୀବର ସହ ସମଭାବ ରଖିବା ଉଚିତ। ଶରୀର, ମନ, ଓ ଭାଷାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ—ଯେଉଁଠି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛନ୍ତି, ଜନ୍ମ, ଅଣ୍ଡ, ଅନ୍ୟ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅହିଂସା ଓ ଅସଙ୍ଗତା ରଖିବା ଉଚିତ। ଏକ ଗ୍ରାମରେ ଏକ ରାତି, ଏକ ନଗରରେ ପାଞ୍ଚ ଦିନ ରହିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଏପରି ରହିବା ଉଚିତ ଯେ, ମମତା ବା ଦ୍ଵେଷ ଉଦ୍ଭବ ନ ହେଉ। ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ ନ କରି ପ୍ରାପ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ; ନିୟମିତ ସମୟରେ ଶୁଭ ଆଚରଣ ଥିବା ଘର ଘର ଯାଇ ଭିକ୍ଷା ଚାହିଁ ଖାଇବା ଉଚିତ। ଇଚ୍ଛା, କ୍ରୋଧ, ଅଭିମାନ, ମୂଢତା, ଲୋଭ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁର୍ଗୁଣ ତ୍ୟାଗ କରି, ଚଳିତ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଅସଙ୍ଗତାରେ ବସିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ମୁନି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇ ଏହିପରି ଜୀବନ ଯାପନ କରେ, ସେଉଁଥିରୁ କେହି ଦେଖି ଭୟ ଭାବିବେ ନାହିଁ। ଶରୀରରେ ଅଗ୍ନି ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି, ନିଜ ମୁଁହରେ ହୋମ କରେ, ଏବଂ ଭିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଉପଲବ୍ଧ ଉତ୍ସର୍ଗ କରି, ସେ ଶ୍ମଶାନ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଇଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜ ମୁକ୍ତି ପଥରେ ନିୟମିତ, ଶୁଦ୍ଧ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତ ଥାଏ, ସେ ଅନ୍ନ ନଥିବା ଅଗ୍ନି ଭଳି ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏହିପରି, ଋଷି ଔର୍ବ ରାଜା ସଗରାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ ଓ ନିୟମ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ପରାଶର ମୁନି ମୈତ୍ରେୟଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଏହି ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ ଓ ନିୟମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ କହିଛି; ଏହା ପାଳନ କରି କିଏ ଉତ୍ତମତା ପ୍ରାପ୍ତ କରିନାହିଁ?” ମୈତ୍ରେୟ ଏହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି, ବିତର୍କ, ଉଦାକ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ବୁଝିବା ପରେ, ନଗ୍ରମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।