ଏକ ସମୟର କଥା, ରାଜାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଉଥିବା ମହାର୍ଷି ଔର୍ବ କହିଲେ—ଏହି ସଂସାରରେ ଯେଉଁମାନେ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି, ନିଶ୍ଚିତ ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ, ନିୟମିତ ଭୋଜନ କରନ୍ତିନାହିଁ, ଏବଂ ସନ୍ଧ୍ୟା ଯେଉଁଠାରେ ହୁଏ, ସେଠାରେ ରହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗୃହସ୍ଥ ଏକ ଆଶ୍ରୟ ଓ ମୂଳସ୍ଥାନ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅଟୁଟ ଅଛି। ଏପରି ଅତିଥିମାନେ ଯେତେବେଳେ ଗୃହକୁ ଆସନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମିଷ୍ଟି ଭାଷାରେ କଥା ହେବା ଉଚିତ, ଉପହାର ଓ ଆଦର ଦେଇ ସ୍ୱାଗତ କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ଉପରେ। ଅତିଥିମାନେ ଗୃହକୁ ଆସିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଶଯ୍ୟା, ଆସନ ଓ ଭୋଜନ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ଯଦି କୌଣସି ଅତିଥି ଆଶା ନ ପୂରଣ ହେବାରୁ ନିରାଶ ହୋଇ ଘରୁ ବାହାରିଯାନ୍ତି, ତେବେ ଗୃହସ୍ଥ ତାଙ୍କ ନିଜର ପାପ ଦିଏ ଓ ଅତିଥିଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ନେଇଯାଏ। ଗୃହସ୍ଥ ପାଇଁ ଅସମ୍ମାନ, ଅହଂକାର, କୃତ୍ରିମତା, ଦୁଃଖ, ଅନ୍ୟକୁ କ୍ଷତି, ଓ କଠୋରତା ଅନୁଚିତ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଗୃହସ୍ଥ ଏହି ଉତ୍ତମ ନୀତିକୁ ନିୟମିତ ଭାବେ ପାଳନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ବୟସ ହେବ, ଓ ଗୃହସ୍ଥ ନିଜର ସମସ୍ତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରିଥିବେ, ସେ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ପୁଅମାନଙ୍କ ହସ୍ତରେ ଦେଇ, ଏକାକି କିମ୍ବା ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଯିବା ଉଚିତ। ସେଠାରେ ପତ୍ର, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇ, ଜଟା ଓ ଦାଢ଼ି ଧାରଣ କରି ଏବଂ ଭୂମିରେ ଶୋଇ, ନିଜକୁ ଏକ ମୁନି ଭାବେ ଗଢି ତୋଳିବା ଦରକାର; ଏବଂ ଅତିଥିଙ୍କୁ ଗୃହସ୍ଥ ସମାନ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ସ୍ୱୀକାର କରିବେ। ତାଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ଚର୍ମ, ଚାଳ କିମ୍ବା ତୃଣରୁ ତିଆରି ହେବା ଉଚିତ; ଏବଂ ଦିନକୁ ତିନିଥର ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଭାବେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା, ହୂତାହୁତି, ଅତିଥିମାନଙ୍କ ସମ୍ମାନ, ଓ ଦାନ ଏହାର ଅଂଶ ଅଟୁଟ ଭାବେ ରହିଛି। ଅରଣ୍ୟର ତେଲ ଦେହରେ ଲଗାଇବା, ତପସ୍ୟା କରିବା, ଏବଂ ତାପ, ଶୀତ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଃଖ ସହିବା ଏହି ଅଶ୍ରମୀ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ। ଏପରି ନିୟମିତ ଚରିତ୍ର ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ଅରଣ୍ୟବାସୀ ନିଜର ଦୋଷକୁ ଅଗ୍ନି ପରି ଦଗ୍ଧ କରି ସନାତନ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହାପରେ ଚତୁର୍ଥ ଆଶ୍ରମ ଅର୍ଥାତ୍ ସନ୍ନ୍ୟାସ ନେଇ ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହିଛନ୍ତି। ଏହାର ସ୍ୱରୂପ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, ରାଜନ୍। ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ତାଙ୍କ ପୁଅ, ଆତ୍ମୀୟ, ସ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ତ୍ୟାଗ କରି, ଇର୍ଷ୍ୟାର ଅଭାବରେ ଚତୁର୍ଥ ଆଶ୍ରମରେ ପ୍ରବେଶ କରିବେ। ସେ ତିନି ପୁରୁଷାର୍ଥ—ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ—ସହିତ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ମିତ୍ରଭାବ ଓ ସମଭାବ ରଖିବେ। ତାଙ୍କର କଥା, ମନ, ଓ କାୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ଯେଉଁମାନେ ଗର୍ଭ, ଡିମ୍ବ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଉତ୍ପତ୍ତି ରୂପରେ ହେଉ, ସେମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି ନ ଦେଇ, ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ତ୍ୟାଗ କରି ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରିବେ। ଗ୍ରାମରେ ଏକ ରାତି ଓ ନଗରରେ ପାଞ୍ଚ ରାତି ରହି, କୌଣସି ଆସକ୍ତି କିମ୍ବା ଦ୍ୱେଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବା ଦେଇବେ ନାହିଁ। ଜୀବନ ଧାରଣ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ ବିନା ମିଳିଥିବା ଭୋଜନ ଖାଇ, ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟରେ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଘରେ ଭିକ୍ଷା ନେବେ। ଇଚ୍ଛା, କ୍ରୋଧ, ମଦ, ମୂଢ଼ତା, ଲୋଭ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁର୍ଗୁଣ ତ୍ୟାଗ କରି, ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅନୁଭବ ରହିତ ହେବେ। ଯେଉଁ ମୁନି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟ ମୁକ୍ତ କରି, ଏହି ଭାବରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ କେବେ ଭୟ କରିବାକୁ ପଡ଼େ ନାହିଁ। ନିଜ ଦେହରେ ଅଗ୍ନି ଉପସ୍ଥାପନ କରି, ମୁଁହରେ ହୂତି ଦେଇ, ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଉପାର୍ଜିତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ ହୋମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପିତୃମେଧୀ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜ, ନିୟମିତ ମୋକ୍ଷ ମାର୍ଗ ଅନୁସରଣ କରି, ପବିତ୍ର, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ସ୍ଥିର ମନ ରଖି, ଜ୍ାନର ଅଗ୍ନି ଭିତରେ ନିଜକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ରାଜା ସଗର କହିଲେ, “ମୁଁ ଚାରି ଆଶ୍ରମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଓ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣର କ୍ରିୟା ବିଷୟରେ ଶୁଣିଛି, ଏବେ ମୁଁ ମାନବ ଦ୍ୱାରା କ୍ରିୟାମାନ ନିୟତ, ନିମିତ୍ତିକ ଓ କାମ୍ୟ କର୍ମ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ହେ ବୃଗୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୟାକରି ଏହାକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତୁ, କାରଣ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସର୍ବଜ୍ଞ ଭାବେ ମନେ କରେ।” ଏହି ଉପରେ ଔର୍ବ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯେଉଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ମୁଁ ତାହାକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିବି, ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣ। ଯେଉଁ ଜନ୍ମ ହୁଏ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଶିଶୁର ଜନ୍ମ ଓ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ସଂସ୍କାର ଏବଂ ମଙ୍ଗଳମୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ। ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଦୁଇ ଦୁଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେଇ, ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ତୃପ୍ତିଦାୟକ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ। ଦହମ ଦିନରେ, ଦିବ୍ୟ ପ୍ରାରମ୍ଭ ଓ ମାନବ ଶେଷ ସହିତ ନାମ ରଖିବା ଉଚିତ, ତାହା 'ଶର୍ମା', 'ବର୍ମା' ଇତ୍ୟାଦି ସହିତ ଯୋଗ ଦେଇ। 'ଶର୍ମା' ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଁ, 'ବର୍ମା' କ୍ଷତ୍ରିୟ ପାଇଁ, ଓ ରକ୍ଷା କିମ୍ବା ସେବା ସୂଚକ ନାମ ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ର ପାଇଁ ଉଚିତ। ନାମ ଅର୍ଥହୀନ, ଅଶୁଭ, କଠୋର ଶବ୍ଦ ଓ ଅପରିଷ୍କୃତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ନିନ୍ଦାରହିତ ହେବା ଦରକାର। ନାମ ଅତ୍ୟଧିକ ଲମ୍ବା କିମ୍ବା ଛୋଟ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଅତି ଭାରୀ ଅକ୍ଷର ଥିଲେ ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ ଉଚ୍ଚାରଣ ଯୋଗ୍ୟ ଓ 'ପ୍ରଣବ' ଅକ୍ଷର ଅଂଶ ଥିବା ଦରକାର। ପରେ ନିୟମିତ ସଂସ୍କାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଅନୁଷ୍ଠାନ ଅନୁଯାୟୀ ଗୁରୁଙ୍କ ଘରେ ଶିକ୍ଷା ନେବା ଉଚିତ। ଏହି ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷା ଅଧିଗମ କରି, ଗୁରୁଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ, ଯଦି ଗୃହସ୍ଥ ଆଶ୍ରମ ଚାହାଁନ୍ତି, ତେବେ ବିବାହ କରିବେ। କିମ୍ବା ପୂର୍ବ ନିଶ୍ଚୟ ଅନୁଯାୟୀ କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ରହି, ଗୁରୁ କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ସେବା କରିପାରିବେ। ଅଥବା ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଅରଣ୍ୟବାସୀ କିମ୍ବା ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ହୋଇପାରିବେ; ପୂର୍ବରୁ ଯାହା ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଥିବ, ତାହା କରିବା ଉଚିତ।