ଏହି ଉପଦେଶରେ, ବିଶ୍ରୁତ ଋଷି ଅୌର୍ବ କିଙ୍ଗ୍କୁ କହିଲେ—“ଏ ରାଜନ୍, ଏକ ଶୂଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଦାନ ଦେଇପାରିବେ, ଘରୋଇ ଯଜ୍ଞ କରିପାରିବେ, ଏବଂ ପିତୃତର୍ପଣ ଭଳି ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ଉପୟୁକ୍ତ ଭାବେ କରିପାରିବେ। ସେବକ ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କର ଜୀବିକା ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ସମ୍ପତ୍ତି ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବେ, ଏବଂ ନିଜ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ଉଚିତ ସମୟରେ ସ୍ନେହ ଦେଇପାରିବେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଦୟା, କ୍ଷମା, ଅହଂକାର ନ ଥିବା, ସତ୍ୟବାଦିତା, ପବିତ୍ରତା, ଚିନ୍ତା ନ ଥିବା, ଶୁଭ ଚିନ୍ତା ଓ ମୃଦୁ ଭାଷଣ—ଏହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ଉତ୍ତମ ଗୁଣ। ମିତ୍ରତା, ଲୋଭ ନ ଥିବା, କଞ୍ଚନ ନ ଥିବା, ଇର୍ଷ୍ୟା ନ ଥିବା—ଏହି ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ଗୁଣ। ଏହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରମର ମଧ୍ୟ ସାଧାରଣ ଲକ୍ଷଣ। ଏବେ ତୁମେ ଶୁଣ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଜାତିଙ୍କ ବିଶେଷ ଧର୍ମ ଓ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କ’ଣ। କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବୈଶ୍ୟଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, କିନ୍ତୁ ଶୂଦ୍ର ଧର୍ମ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପୟୁକ୍ତ ନୁହେଁ। ଯଦି ଆବଶ୍ୟକ ହୁଏ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବୈଶ୍ୟ ଏହି କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଛାଡ଼ିପାରିବେ, କିନ୍ତୁ ଶ୍ରେଣୀ ଧର୍ମ ମିଶ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏପରି ଭାବେ, ଏ ରାଜନ୍, ମୁଁ ତୁମକୁ ଶ୍ରେଣୀ ଧର୍ମ କୁହିଛି, ଏବେ ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ କୁହିବି। ଋଷି ଅୌର୍ବ କହିଲେ—ଏ ରାଜନ୍, ଉପନୟନ ସଂସ୍କାର ହୋଇଥିବା ଛୁଆ ଗୁରୁଙ୍କ ସହ ବିଦ୍ୟାର୍ଥୀ ଭାବେ ରହିବା ଉଚିତ। ସେଠାରେ ସେ ପବିତ୍ରତା, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଓ ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରି, ଗୁରୁଙ୍କ ସେବା କରିବା ଉଚିତ। ଗୁରୁଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଧୃଢ଼ ମନେ ଵେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ସେ ଉଚ୍ଚ ସଂସ୍କାର ଲାଭ କରେ। ସେ ପ୍ରଭାତ ଓ ସାଂଧ୍ୟା ସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ଧ୍ୟାନ ସହିତ ପୂଜିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ତାପରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିବା ଉଚିତ। ଗୁରୁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ, ସେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ; ଗୁରୁ ଚାଲିଲେ, ସେ ପଛୁପଛ ଚାଲିବା; ଗୁରୁ ବସିଲେ, ସେ ତଳେ ବସିବା; ଏବଂ କେବେ ମଧ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଗ୍ରହ ବିରୋଧ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହି ଭାବରେ, ଗୁରୁଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମନ ଏକାଗ୍ର କରି ବେଦ ପାଠ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଗୁରୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ ମାତ୍ର ଭିକ୍ଷା ଭୋଜନ କରିବା ଉପଯୁକ୍ତ। ଗୁରୁ ପ୍ରଥମେ ସ୍ନାନ କଲେ, ପରେ ସେ ସ୍ନାନ କରିବା; ଏବଂ ଉଚିତ ସମୟରେ ଜଳ, କାଷ୍ଠ ଓ ଅନ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ ବସ୍ତୁ ଆଣି ଦେବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଭାବେ ବେଦ ଶିଖି, ଗୁରୁଙ୍କ ଋଣ ଶେଷ କଲେ, ଗୃହସ୍ଥ ଆଶ୍ରମରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଉଚିତ। ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ବିବାହ କରି, ନିଜ ପ୍ରୟାସରେ ଧନ ଉପାର୍ଜନ କରି, ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ଉଚିତ। ଗୃହସ୍ଥ ହେଇ, ପିତୃଦେବତାଙ୍କୁ ତର୍ପଣ, ଦେବତା ଓ ଅତିଥିଙ୍କୁ ହୋମ, ଋଷିଙ୍କୁ ଭୋଜନ, ବେଦକୁ ଅଧ୍ୟୟନ ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତାନ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ଦୟା ରଖି, ଭଳି ଭାବରେ ସଂସାରକୁ ପ୍ରେମ କରିବା ଦ୍ୱାରା ମଣିଷ ନିଜ କର୍ମଫଳ ଅନୁଯାୟୀ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଯେଉଁମାନେ ଭିକ୍ଷା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରନ୍ତି, ଚାରିବାସୀ ଅଥବା ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ନିବାସ କରନ୍ତି; ତେଣୁ ଗୃହସ୍ଥ ଆଶ୍ରମ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବେଦାଭ୍ୟାସ ଓ ତୀର୍ଥସ୍ନାନ ପାଇଁ ଏ ଭୂମିରେ ଘୁଞ୍ଚନ୍ତି, ଏବଂ ସଂସାର ଦେଖିବାକୁ ମଧ୍ୟ। ଯେଉଁମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଆଶ୍ରୟ ନାହାନ୍ତି, ନିୟମିତ ଭୋଜନ କରନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ସଂଧ୍ୟା ହୁଏ ସେଠାରେ ରହନ୍ତି—ଏମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର ଓ ମୂଳ ହେଉଛନ୍ତି ଗୃହସ୍ଥ। ଏମାନେ ଗୃହକୁ ଆସିଲେ, ମୃଦୁ ଭାଷାରେ ସ୍ବାଗତ କରି, ଉପହାର ଦିଅ, ଶୟନ, ଆସନ, ଓ ଭୋଜନ ଦିଅ। ଯଦି କୌଣସି ଅତିଥି ଆଶା ନ ପୂରଣ ହୋଇ ଘର ଛାଡ଼ିଯାଆନ୍ତି, ତେବେ ଗୃହସ୍ଥ ତାଙ୍କ ପାପ ନେଇ ତାଙ୍କ ପୁଣ୍ୟ ନେଇଯାଏ। ଗୃହସ୍ଥ ପାଇଁ ଅସମ୍ମାନ, ଅହଂକାର, କୃତ୍ରିମତା, ଦୁଃଖ, ଅପକାର ଓ କଠୋରତା ଅନୁଚିତ। ଯିଏ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମକୁ ଉଚିତ ଭାବେ ଅନୁସରଣ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଯେତେବେଳେ ବୟସ୍କ ହେବେ ଏବଂ ଗୃହସ୍ଥ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ, ତେବେ ସେ ନିଜ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ପୁଅମାନଙ୍କ ପାଖରେ ରଖି, ଏକାକି କିମ୍ବା ସହ ଉପବନକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ସେଠାରେ ପତ୍ର, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଭୋଜନ କରି, ଜଟା ଓ ଦାଢ଼ି ଧାରଣ କରି, ଭୂମିରେ ଶୋଇ, ସମସ୍ତ ଅତିଥିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ଚର୍ମ, ବର୍କ, କିମ୍ବା କୁଶ ରେ ପୋଷାକ ବନାଇ ପିଣ୍ଧିବେ, ତିନିଥର ସ୍ନାନ କରିବେ, ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର, ଅତିଥି ସେବା, ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପକାର କରିବେ। ଅରଣ୍ୟ ତେଲ ଲଗାଇବେ, ତପସ୍ୟା କରିବେ, ଏବଂ ତାପ, ଶୀତ ଓ ଅନ୍ୟ ଅସୁବିଧା ସହିବେ। ଏପରି ନିୟମିତ ଚରିତ୍ର ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ଭାବେ ଅରଣ୍ୟବାସୀ ତାଙ୍କ ଦୋଷ ଦଗ୍ଧ କରି ଶାଶ୍ୱତ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଚତୁର୍ଥ ଆଶ୍ରମ ହେଉଛି ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଅବସ୍ଥା, ଏହା ଜ୍ଞାନୀମାନେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି। ଏ ରାଜନ୍, ଏହାର ସ୍ୱରୂପ ମୁଁ କୁହୁଛି—ପୁଅ, ବାନ୍ଧବ, ଭାର୍ଯ୍ୟା ପ୍ରତି ମମତା ତ୍ୟାଗ କରି, ଇର୍ଷ୍ୟା ନ ରଖି, ଚତୁର୍ଥ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଉଚିତ। ତିନି ପୁରୁଷାର୍ଥ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ସମ ଭାବ ଓ ମିତ୍ରତା ରଖିବା ଉଚିତ। ଭାଷା, ମନ, କାୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ଉଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା, କେଉଁଠି ଜନ୍ମହେଉଛି, ତାହା ନ ଦେଖି, କାହାକୁ ଅପକାର ନ କରିବା ଓ ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ। ଗାଁରେ ଏକ ରାତି, ସହରରେ ପାଞ୍ଚ ରାତି ରହିବା, ଏବଂ ଏପରି ଭାବରେ ଚାଲିବା ଯେ, ନ ଆସକ୍ତି, ନ ଦ୍ୱେଷ ହେଉ। ଜୀବିକା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ ବିନା ମିଳିଥିବା ଭୋଜନ ନେଉ, ଏବଂ ଉଚିତ ସମୟରେ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଲୋକଙ୍କ ଘରେ ଭିକ୍ଷା ଜାଉ। ଇଚ୍ଛା, କ୍ରୋଧ, ମାନ, ମୋହ, ଲୋଭ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସୁଭାବ ତ୍ୟାଗ କରି, ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଅସଙ୍ଗ ହେବା ଉଚିତ। ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରେ, ସେ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟ କରିବାକୁ ପଡ଼େନାହିଁ।