ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥାରେ, ରାଜାଙ୍କୁ ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଉଛି—ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ନିମିତ୍ତରେ କାମ କରିବା ଉଚିତ୍, କେବେ ମଧ୍ୟ କାହାକୁ କ୍ଷତି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସହିତ ମିତ୍ରତା ହେଉଛି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଧନ। ଏହାସହିତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି ଜଗତର ଯେକୌଣସି ବସ୍ତୁ, ପାଥର, ମଣି, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତି ପ୍ରତି ସମାନ ଭାବ ରଖିବା ଉଚିତ୍। ସୂତକାଳ ଅନୁସାରେ ନିଜ ଜୀବନୀ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯିବା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସିତ। ଏହିପରି, କ୍ଷତ୍ରିୟ ମଧ୍ୟ ଚାହିଁଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇପାରନ୍ତି, ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ କରିପାରନ୍ତି, ଏବଂ ଅଧ୍ୟୟନ କରିପାରନ୍ତି। କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ପ୍ରଧାନ ଜୀବିକା ହେଉଛି ତାଳୱାର ଧାରଣ କରି ଭୂମିକୁ ରକ୍ଷା କରିବା, ଯାହାର ମଧ୍ୟରେ ଭୂମିର ରକ୍ଷା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ଭୂମିକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖି, ରାଜା ତାଙ୍କ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟାର ପୁଣ୍ୟର ଭାଗୀ ହୁଅନ୍ତି। ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ଓ ସଜ୍ଜନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କରି ରାଜା ଚାହିଦା ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଏବଂ ବର୍ଣ୍ଣାଶ୍ରମ ଧର୍ମର ସ୍ଥାପନା କରନ୍ତି। ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ପଶୁପାଳନ, ବ୍ୟବସାୟ, ଚାଷ ଏହି ସମସ୍ତ ଜୀବିକା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଛି। ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଧ୍ୟୟନ, ଯଜ୍ଞ, ଦାନ ଏବଂ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନ କରିପାରନ୍ତି, ଦୈନିକ ଓ ବିଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟ ନିଷ୍ଠାରେ ପାଳନ କରିବା ପ୍ରଶଂସିତ। ବୈଶ୍ୟଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱିଜାତିଙ୍କ ସହିତ ସଂପୃକ୍ତ, ସେମାନେ ବ୍ୟବସାୟ କିମ୍ବା କୌଶଳ ଦ୍ୱାରା ଆର୍ଜିତ ଧନ ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱିଜାତିଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି। ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ନମ୍ରତା, ପବିତ୍ରତା, ସେବା, ପ୍ରଭୁପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା, ମନ୍ତ୍ର ବିନା ଯଜ୍ଞ, ଅପହରଣ ନ କରିବା, ସଜ୍ଜନଙ୍କ ସହ ସଂଗତି ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବା ଉଚିତ୍। ଶୂଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଦାନ ଦେଇପାରିବେ, ଗୃହଯଜ୍ଞ କରିପାରିବେ, ପିତୃକର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବେ। ସେମାନଙ୍କ ସେବକ ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ପୋଷଣ ପାଇଁ ସମ୍ପତ୍ତି ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବେ; ଏହିପରି ସମୟରେ ସୂତକାଳ ଅନୁସାରେ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖ କରିବେ। ସମସ୍ତ ଜନସାଧାରଣ ପାଇଁ ଦୟା, କ୍ଷମା, ଅହଂକାର ନ ଥିବା, ସତ୍ୟବାଦିତା, ପବିତ୍ରତା, ଚିନ୍ତା ନ ଥିବା, ଶୁଭ ଚିନ୍ତା ଓ ମୃଦୁ ଭାଷଣ ଗୁଣ ଅଟୁଟ ରହିବା ଉଚିତ୍। ମିତ୍ରତା, ଲୋଭ ଓ କଞ୍ଚନ ନ ଥିବା, ଇର୍ଷ୍ୟା ରହିତ ଭାବ ଏହି ସମସ୍ତ ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ଗୁଣ। ଏହି ଗୁଣ ଆଶ୍ରମଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସାଧାରଣ ଲକ୍ଷଣ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଆଶ୍ରମ ପାଇଁ ବିଶେଷ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଏବେ ଶୁଣ। କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଦ୍ୱିଜାତି ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ବୈଶ୍ୟଙ୍କ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଦୁଃଖକାଳରେ ଚାଲିପାରେ, କିନ୍ତୁ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଦ୍ୱିଜାତି ପାଇଁ ନୁହେଁ। ସମ୍ଭବ ହେଲେ ଦୁଃଖରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଏହି ଦାୟିତ୍ୱ ଛାଡ଼ିପାରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ବର୍ଣ୍ଣ ଧର୍ମ ମିଶ୍ରିତ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏପରି, ରାଜା, ବର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଧର୍ମ ଏହିପରି ଅଟୁଟ ରହିଛି। ଏବେ ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ସଠିକ୍ ଭାବେ କହିବି। ଏଠି ଔର୍ବ ମୁନି କହିଲେ—ଏକ ଉପନୟନ ସଂସ୍କାର ପାଇଥିବା ଶିଶୁ, ଯିଏ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନରେ ଲଗ୍ନ, ସେ ଗୁରୁଙ୍କ ନିକଟେ ଅନୁଶୀଳନ କରିବା ଉଚିତ୍। ସେଠାରେ ପବିତ୍ରତା, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଓ ନିୟମ ପାଳନ କରି ଗୁରୁଙ୍କ ସେବା କରିବା ଦ୍ୱାରା ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଉଷା ସାନ୍ଧ୍ୟା ଦୁଇବେଳେ ସୂର୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିର ପୂଜା କରିବା, ତାପରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିବା ଚାଲିଥାଏ। ଗୁରୁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ ଶିଷ୍ୟ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ଗୁରୁ ଚାଲିଲେ ପଛେ ପଛେ ଚାଲିବା, ଗୁରୁ ବସିଲେ ତଳେ ବସିବା, ଏବଂ କେବେ ମଧ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବିପରୀତ କାମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଶିଷ୍ୟ ବେଦ ପଢ଼ିବା ଗୁରୁଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମନ ଏକାଗ୍ର କରି, ଗୁରୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ ମାନ୍ୟା ଭିକ୍ଷା ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଗୁରୁ ପ୍ରଥମେ ସ୍ନାନ କଲେ, ଶିଷ୍ୟ ପରେ ସ୍ନାନ କରିବେ; ନିୟମିତ ଶିଷ୍ୟ ଜଳ, କାଠ, ଓ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ଆଣି ଦେବେ। ବେଦ ଶିଖି ଗୁରୁଙ୍କ ଋଣ ଶୋଧିବା ପରେ ଗୃହସ୍ଥାଶ୍ରମରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଉଚିତ୍। ନିୟମ ଅନୁସାରେ ବିବାହ କରି, ନିଜ ପ୍ରୟାସରେ ଧନ ଅର୍ଜନ କରି ସେ ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମ ପାଳନ କରିବେ। ପିତୃଦେବତାଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡ ଦେଇ, ଦେବତା ଓ ଅତିଥିଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ କରି, ଋଷିଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେଇ, ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ ଦ୍ୱାରା ବେଦକୁ ସମ୍ମାନ, ସନ୍ତାନ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମାନ୍ଦକୁ ପୂଜିବେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ଦୟା, ଭାଇଚାରା ଓ ଦାୟିତ୍ୱ ରଖି ଅନ୍ତେ ନିଜ କର୍ମଫଳ ଅନୁଯାୟୀ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଭିକ୍ଷା ଉପରେ ଜୀବନ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କର ଉପରେ ନିର୍ଭର। ଏହିପରି, ବେଦ ପାଠ ଓ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭୂମି ଚାରିପାଖ ଘୁଞ୍ଚନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଏକ ସ୍ଥିର ଆଶ୍ରୟ ନ ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ପ୍ରତି ନିର୍ଭର। ଅତିଥିମାନେ ଘରକୁ ଆସିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ସ୍ବାଗତ କରିବା, ଉପହାର ଦେଇବା, ଶଯ୍ୟା, ଆସନ ଓ ଭୋଜନ ଦେଇବା ଉଚିତ୍। ଯଦି କୌଣସି ଅତିଥି ଆଶା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ଘର ଛାଡ଼ି ଯାଏ, ତେବେ ଗୃହସ୍ଥ ତାଙ୍କ ପାପ ନେଇ ନିଜ ତପଃପୁଣ୍ୟ ଦେଇଦିଅନ୍ତି। ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ପାଇଁ ଅସଦାଚରଣ, ଅହଂକାର, ଚାପଳ୍ୟ, ଦୁଃଖ, ଅନ୍ୟଙ୍କୁ କ୍ଷତି ଓ କଠୋରତା ଅନୁଚିତ। ଯିଏ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନୀତି ଅନୁସରଣ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ବୟସ ହେଲେ, ଗୃହସ୍ଥ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରି, ଜୀବନୀ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ଉତ୍ସର୍ଗ କରି, ଏକା କିମ୍ବା ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଅରଣ୍ୟ ଗମନ କରିବେ। ସେଠାରେ ପତ୍ର, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଭୋଜନ କରି, ଜଟା ଓ ଦାଢ଼ି ଧାରଣ କରି, ଭୂମିରେ ଶୋଇ ତପସ୍ୟା କରିବେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅତିଥିଙ୍କୁ ଆଦର କରିବେ। ତାଙ୍କର ଉପର ଓ ତଳ ଵସ୍ତ୍ର ଚର୍ମ, ବାର୍କ କିମ୍ବା ଦୁବ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହେବା ଉଚିତ୍; ଦିନକୁ ତିନିଥର ସ୍ନାନ କରିବେ। ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା, ହୋମ, ଅତିଥି ସମ୍ମାନ, ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପକାର କରିବେ।