ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଏକ ଅମୂଲ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦିଆଯାଉଛି—ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଏହି ଅଟୁଟ ବିଚାର ଦୃଢ଼ ହୋଇଯାଏ ଯେ, "ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଓ ମୁଁ ନିଜେ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପବିତ୍ରତମ, ଏକମାତ୍ର ସ୍ୱାମୀ, ଭଗବାନ୍ ବାସୁଦେବଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ," ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ଏମାନେ ପାଖକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ହେ କମଳାକ୍ଷ ବାସୁଦେବ, ଭୂଧର, ଅବିନାଶୀ, ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ରଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁ! ଯେଉଁମାନେ କହନ୍ତି "ମୋର ଆଶ୍ରୟ ହେଉ," ଏମାନେ ଯଦି ପାପୀ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ପୁରୁଷଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଅବିନାଶୀ ଆତ୍ମା ବସିଛି, ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠମନ୍ୟ, ହେ ଚକ୍ରଧାରୀ, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତୁମ ଓ ମୋର ପଥ ଅଛି; ସେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଶକ୍ତି କିମ୍ବା ପ୍ରଭାବ ତାଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିବ ନାହିଁ। ଏହିଭଳି ଆଦେଶ ପାଳନ ପାଇଁ ସୂର୍ୟପୁତ୍ର ଧର୍ମରାଜ ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ଯେଉଁ କଥା ସେମାନେ ମୋତେ କହିଥିଲେ, ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ସେହି କଥା ସଠିକ୍ ଭାବେ ତୁମେଠାରେ କହିଲି। ଏହି ଉପଦେଶ ପୂର୍ବରୁ କଳିଙ୍ଗ ଭୂମିରୁ ଆସିଥିବା ଦ୍ୱିଜନ୍ମା ନକୁଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ କୁହାଯାଇଥିଲା, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ତମ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ଥିଲେ। ମୁଁ ଏହି କଥା ତୁମ ଅନୁରୋଧରେ ଏଠି ସଠିକ୍ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛି, ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର, କାରଣ ବିଷ୍ଣୁ ବ୍ୟତୀତ ଏହି ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ। ଯେଉଁଜଣ ନିତ୍ୟ କେଶବଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଯମର ଦୂତ, ପାଶ, ଦଣ୍ଡ, ଅଶ୍ୱ କିମ୍ବା ଯମ ନିଜେ କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ସେବକମାନେ କୌଣସି ପ୍ରଭାବ ପକାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ମୈତ୍ରେୟ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ହେ ପୂଜ୍ୟ, ଏହି ସଂସାର ଚକ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକମାନେ କିପରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଦୟାକରି କହନ୍ତୁ। ଏବଂ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପୂଜାକୁ ନିରନ୍ତର ଭକ୍ତି ଦେଖାଉଥିବା ଲୋକମାନେ କେଉଁ ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି, ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।" ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: "ତୁମେ ଯେଉଁ ଉପାୟ ଓ ଫଳ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପୂର୍ବରୁ ମହାନ ସଗର କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଭାର୍ଗବ ଋଷି ଔର୍ବ ଦେଇଥିଲେ; ମୁଁ ଏଠି ତୁମେଠାରେ ସେହି ଉତ୍ତର କହିବି। ସଗର ନମ୍ରତା ସହ ଭାର୍ଗବ କୁଳର ଔର୍ବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ପଚାରିଲେ: ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜା କିପରି କରାଯାଏ, ତାହାର ସଂଯୋଗ କ’ଣ, ଏବଂ ପୂଜାର ଫଳ କ’ଣ? ଔର୍ବ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜା କରି ଲୋକ ଏହି ପୃଥିବୀର ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ, ସ୍ୱର୍ଗ, ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ଏବଂ ଅତିଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଫଳ ଏବଂ ଯେତେ ମାତ୍ରାରେ ଇଚ୍ଛା କରାଯାଏ, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପୂଜା କରି ସେଉଁଠି ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ—ସେଟି ଛୋଟ କି ବଡ଼ ହେଉ। ତୁମେ ଯେଉଁପରି ପଚାରିଛ, ହେ ଭୂପତି, ହରିଙ୍କୁ କିପରି ପୂଜା କରାଯିବ, ମୁଁ ସବୁ କଥା କହିବି, ଭଲଭାବେ ଶୁଣ। ସେଇ ପରମପୁରୁଷଙ୍କୁ ସେଇ ଲୋକ ପୂଜା କରିଥାଏ, ଯିଏ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ଅନୁସରଣ କରେ; ଏହିଠାରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଉପାୟ ନାହିଁ। ଯଗ୍ୟ, ସ୍ତୋତ୍ର, ଜପ, ଶତ୍ରୁ ନାଶ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟକୁ କ୍ଷତି କରିବା ମାଧ୍ୟମରେ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ, କାରଣ ସେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା। ଏହିପରି, ଶିଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଅନୁସରଣ କରି, ନିଜ ବର୍ଣ୍ଣ ଧର୍ମ ପାଳନ କରି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ର, ହେ ଭୂପତି, ନିଜ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ କରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ। ଯିଏ ନିନ୍ଦା, ଅପବାଦ, ମିଥ୍ୟା କଥା କହେନାହିଁ, ଅନ୍ୟଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେଉନାହିଁ, ସେ କେଶବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ। ଅନ୍ୟଙ୍କର ଜନାନୀ, ଧନ କିମ୍ବା କ୍ଷତିରେ ଆନନ୍ଦ ନେଉନାହିଁ, ଏମିତି ଲୋକ କେଶବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ। ଯିଏ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀକୁ ଆଘାତ, ହତ୍ୟା କିମ୍ବା କ୍ଷତି କରେନାହିଁ, ସେ କେଶବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ। ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୁରୁମାନେଙ୍କୁ ସେବା କରିବାକୁ ଯିଏ ସଦା ଉତ୍ସୁକ୍ତ, ତାଙ୍କୁ ଗୋବିନ୍ଦ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଯିଏ ନିଜ ଓ ନିଜ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଯେପରି ଭଲ ଚାହେ, ସମସ୍ତ ଜୀବ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସେପରି ଭଲ ଚାହେ; ହରି ଏମିତି ଲୋକ ଉପରେ ସଦା ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ଖୁସି। ଯାହାର ମନ ରାଗ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୋଷରେ ଦୂଷିତ ନୁହେଁ, ଯାହାର ହୃଦୟ ପବିତ୍ର, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସଦା ପ୍ରିୟ। ଏହିପରି, ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ଯିଏ ନିର୍ମଳ ମନେ ପାଳନ କରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ। ସଗର ପୁନି ପଚାରିଲେ: "ତେଣୁ, ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ଦୟାକରି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହନ୍ତୁ।" ଔର୍ବ କହିଲେ: "ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଧର୍ମ ଏବଂ କ୍ରମଶଃ ତାଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ମୁଁ କହିବି, ମନ ଦେଇ ଶୁଣ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି ଦାନ ଦେବା, ଯଗ୍ୟ କରି ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା, ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ଅଧ୍ୟାପନ କରିବା, ସଦା ପାନୀୟ ଦେଇବା, ଓ ଅଗ୍ନି ଗ୍ରହଣ କରିବା। ଜୀବିକା ପାଇଁ ସେମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଯଗ୍ୟ କରିପାରିବେ, ପଢ଼ାଇପାରିବେ, ଓ ଧର୍ମମୂଳକ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରିବା ଓ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀକୁ କ୍ଷତି ନ କରିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ମିତ୍ରତା ରଖିବା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପ୍ରମୁଖ ଧନ। ପାଷାଣ, ମଣି, ପର ଧନରେ ସମ ଦୃଷ୍ଟି ରଖିବା, ଏବଂ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ନିୟମିତ କାଳରେ ସମ୍ପୃକ୍ତି କରିବା, ଏହି ସବୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସିତ। କ୍ଷତ୍ରିୟ ମଧ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଦାନ ଦେଇପାରିବେ, ବିଭିନ୍ନ ଯଗ୍ୟ କରିପାରିବେ, ଓ ଅଧ୍ୟୟନ କରିପାରିବେ। ତାଙ୍କର ମୂଖ୍ୟ ଜୀବିକା ତଳୱାର ଧାରଣ ଓ ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷା କରିବା; ଏହାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାୟିତ୍ୱ ହେଉଛି ଭୂମିର ରକ୍ଷା। ଏହି ଭୂମିର ରକ୍ଷା କରି ରାଜା ତାଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯଗ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଶାସନ କରି ଓ ସଜ୍ଜନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରି ରାଜା ଇଚ୍ଛିତ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ସେମାନେ ବର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉପସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି। ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଜୀବିକା ହେଉଛି ପଶୁପାଳନ, ବ୍ୟାପାର ଓ କୃଷି।