ଏକ ଗୃହସ୍ଥ ଜନ, ତାଙ୍କ ଘରେ କେଉଁ ଅତିଥି ଆସିଲେ, ସେଠି ସେ ଅତିଥିକୁ ଆଦର ସହ କଥା ହୋଇ, ଆସନ ଦେଇ, ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ କରି ଆଦର କରିବା ଉଚିତ। ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ, ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ, ମୂଲ୍ୟବାନ ପ୍ରଶ୍ନ ଓ ଉତ୍ତର ଦେଇ, ଏବଂ ଅତିଥି ବିଦାୟ ହେବାବେଳେ ସାଥି ଦେଇ, ଗୃହସ୍ଥ ତାଙ୍କୁ ଖୁସି ଦେଇବା ଉଚିତ। ଯଦି କେଉଁ ଅଜଣା ନାମ, ଅଜଣା ପରିବାର, ଏବଂ ଏହି ଗାଁର ନୁହେଁ, ଅନ୍ୟ ଦେଶରୁ ଆସିଛି, ତାଙ୍କୁ ଅତିଥି ଭାବରେ ଆଦର କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି କେଉଁ ଦରିଦ୍ର, ଅଜଣା ବଂଶୀ, ଅସମ୍ବନ୍ଧିତ ଅତିଥି ଆସିଛି, ଏବଂ ଗୃହସ୍ଥ ତାଙ୍କୁ ଆଦର କରିବା ଛାଡ଼ି ଖାଇଥାଏ, ତେବେ ସେ ଖାଇବାକୁ ଚାହିଁ ଦେଉଥିବା ସମୟରେ ଅଧୋଗତିକୁ ଯାଏ। ଏହି ଅତିଥିଙ୍କ ବଂଶ, ଶିକ୍ଷା, ଚରିତ୍ର, ପରିବାର ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ ନ କରି, ଗୃହସ୍ଥ ତାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ଭାବରେ ଦେଖିବା ଉଚିତ। ପିତୃମାନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଗୃହସ୍ଥ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଅତିଥି, ନିକଟବାସୀ, ଚରିତ୍ର ଓ ବଂଶ ଜଣା, ପଞ୍ଚ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଖାଦ୍ୟର ଉତ୍ତମ ଅଂଶ, ହିଂସା ନ ହୋଇ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେବା ଉଚିତ। ତିନି ଅଂଶ ଖାଦ୍ୟ ଯାତ୍ରୀ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଓ ଛାତ୍ରମାନେକୁ ଦେବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଶକ୍ତି ଓ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଅଧିକ ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଚାରି ପ୍ରକାର ଅତିଥି, ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଥିବା ମେଣ୍ଡିକାଣ୍ଟ ସହିତ, ଆଦର କରିଲେ ଜନ ଦୁଷ୍କର୍ମରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ଯଦି କେଉଁ ଅତିଥି ଆଶା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ଘରୁ ଫେରିଯାଏ, ସେ ଘରମାଳିକଙ୍କର ଉପାର୍ଜିତ ପୁଣ୍ୟ ନେଇଯାଏ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପାପ ଛାଡ଼ିଯାଏ। ଧାତା, ପ୍ରଜାପତି, ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ବସୁ, ଆର୍ୟମାନ—ଏହି ଦେବତାଗଣ ଅତିଥିରେ ବିଶ୍ରାମ କରନ୍ତି ଏବଂ ଘରେ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ତେଣୁ ମନୁଷ୍ୟ ସଦା ଅତିଥିଙ୍କୁ ଆଦର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ; ଅତିଥି ବିନା ଖାଇଥିବା ମନୁଷ୍ୟ କେବଳ ପାପ ଭୋଗ କରେ। ଏହା ପରେ, ଗୃହସ୍ଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରଥମେ ବିବାହିତ ଜନ, ଦୁଃଖୀ, ଗର୍ଭବତୀ, ବୃଦ୍ଧ, ଶିଶୁମାନେକୁ ଦେଇ, ଶେଷରେ ନିଜେ ଖାଇବା ଉଚିତ। ଏମାନେ ଖାଇନଥିବା ସମୟରେ ନିଜେ ଖାଇଲେ, ସେ ପାପ ଭୋଗ କରିଥାଏ; ଏଭଳି ମରିଗଲେ, ନରକକୁ ଯାଏ ଏବଂ କୀଟ ଭୋଜନ କରିଥିବା ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ନାହାଁ ହୋଇ ଖାଇଲେ, ମଳ ଭୋଗ କରେ; ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ବିନା ଖାଇଲେ, ପୁସ ଓ ରକ୍ତ ଭୋଗ କରେ; ଅପ୍ରସ୍ତୁତ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଲେ, ମୁତ୍ର ଭୋଗ କରେ; ଶିଶୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଖାଇନଥିବା ସମୟରେ ନିଜେ ଖାଇଲେ, ପ୍ରଥମେ ବିଷ୍ଟା ଭୋଗ କରେ। ଦିନ ଓ ରାତି ଉପରେ କୀଟ ଭୋଗ କରେ, ଦେଇନଥିବା ସମୟରେ ଅନୁଚିତ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଗ କରେ। ତେଣୁ ରାଜା, ଗୃହସ୍ଥ କିପରି ଖାଇବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଖାଇବା ବେଳେ କିପରି ପାପରେ ବାନ୍ଧି ନହେବା ଯାଏ, ଏହି କଥା ଶୁଣ। ଏଠାରେ ଶରୀରର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ବଳ, ବୁଦ୍ଧି, ଦୁଃଖ ରୁ ମୁକ୍ତି, ଏବଂ ଶତ୍ରୁ ମାନ୍ତ୍ରିକ ରୁ ସୁରକ୍ଷା ଉପଜାଏ। ନିଜେ ଭଲ ଭାବେ ନାହାଁ ହୋଇ, ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃମାନ୍ୟଙ୍କୁ ନିବେଦନ କରି, ଶୁଭ ମଣି ହାତରେ ଧରି, ଭକ୍ତି ସହ ଖାଇବା ଉଚିତ। ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଅଗ୍ନିରେ ନିବେଦନ କରି, ସଫା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଅତିଥି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୁରୁ, ନିର୍ଭର ଜନଙ୍କୁ ଦେଇ, ଶୁଭ ଗନ୍ଧ ଓ ଭଲ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ରାଜା, ଖାଇବା ଉଚିତ। ଅଧିକ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ନାହିଁ, ଭିଜା ହାତ ପାଦ ନାହିଁ, ଶୁଭ୍ର ମୁହଁ ଓ ଖୁସି ମନେ ଖାଇବା ଉଚିତ; ଅନୁଚିତ ଦିଗ ଦେଖି ନାହିଁ। ପୂର୍ବ କିମ୍ବା ଉତ୍ତର ଦିଗ ଦେଖି, ମନ ଅନ୍ୟଠାରେ ନ ରଖି, ଶୁଭ ଓ ଉପଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ, ଶୁଧ୍ଧି ଜଳ ଛିଟି ଦେଇ, ଖାଇବା ଉଚିତ। ଅବହେଳାରେ ଆଣାଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ନୁହେଁ, ଅପ୍ରସ୍ତୁତ ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନୁହେଁ; ଶିଷ୍ୟ ଓ ଭୁକ୍ତ ଜନଙ୍କୁ ଦେଇ, ଗୃହସ୍ଥ ନିଜେ ଖାଇବା ଉଚିତ। ଉପଯୁକ୍ତ ଏବଂ ସଫା ପାତ୍ରରେ, ଦ୍ୱିଜାତି ଜନ ରୋଷ ଛାଡ଼ି ଖାଇବା ଉଚିତ। ଧୁଳି ଉପରେ ରଖା ଦେଖି, ଅନୁଚିତ ସ୍ଥାନରେ ନୁହେଁ, ଅନୁଚିତ ସମୟରେ ନୁହେଁ, ଭିଡ଼ ଠାରେ ନୁହେଁ; ପ୍ରଥମ ଅଂଶ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଇ, ଏବଂ ତାପରେ ଖାଇବା ଉଚିତ। ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୁଧ୍ଧ ଏବଂ ଉପଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ, ବାସି ନୁହେଁ; ଫଳ, ମୂଳ, ଶୁଷ୍କ ଡାଳ ଦିଆଯାଇଥିବା ଛାଡ଼ି। ଏହିପରି ହରିତକୀ ଫଳ ଓ ଗୁଡ଼ ଦ୍ୱାରା ମିଠା ପ୍ରସ୍ତୁତି ଛାଡ଼ି, ଏସେନ୍ସ ଥିବା ଅଂଶ ଖାଇବା ଉଚିତ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ। ଅବଶେଷ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ମଧୁ, ଜଳ, ଘୀ, ଏବଂ ମୂକୁତି ପ୍ରସ୍ତୁତି ଛାଡ଼ି। ଖାଦ୍ୟରେ ମନ ଲଗାଇ ଖାଇବା ଉଚିତ; ପ୍ରଥମେ ମିଠା ରସ, ମଧ୍ୟରେ ଲୁଣ ଓ ଖଟା, ଶେଷରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ, କଟୁ ଓ ସମାନ ରସ ଖାଇବା ଉଚିତ। ପ୍ରଥମେ ଜଳିୟ ଖାଦ୍ୟ, ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ରବ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ, ଶେଷରେ ପୁନଃ ଜଳିୟ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଲେ, ବଳ ଓ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ହରାଯାଏ ନାହିଁ। ଏପରି ଦୋଷ ନଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ, ଦୋଷ ଦେଖି ନୁହେଁ, ଏବଂ ପାଞ୍ଚ ମୁଁଠି ଖାଇବା ସମୟରେ ନିରବ ରହିବା ଉଚିତ; ଏହା ପ୍ରାଣ ଶକ୍ତିର ଉପଚାର। ଠିକ୍ ଭାବେ ଖାଇ, ମୁଁ ଧୋଇ, ପୂର୍ବ କିମ୍ବା ଉତ୍ତର ଦିଗ ଦେଖି, ପୁନଃ ଯଥାଯଥ ମୁଁ ଧୋଇ, ହାତ ସଫା କରିବା ଉଚିତ। ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ମନେ, ଆସନ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି, ଇଚ୍ଛିତ ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ। "ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ, ପୃଥିବୀ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତୁ; ଆକାଶ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ଏହି ଖାଦ୍ୟ ପଚାଇବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ, ଏବଂ ମୋତେ ସୁଖ ଦିଅନ୍ତୁ।" "ଏହି ଖାଦ୍ୟ ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁରୁ ମୋତେ ବଳ ଦିଅନ୍ତୁ; ପଚିବା ସମୟରେ ଅବିରୋଧ ସୁଖ ମିଳୁ।" "ଏହି ଖାଦ୍ୟ ମୋ ପ୍ରାଣ, ଅପାନ, ସମାନ, ଉଦାନ, ବ୍ୟାନକୁ ପୋଷଣ କରୁ; ଅବିରୋଧ ସୁଖ ମିଳୁ।" "ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ଏବଂ ସାମୁଦ୍ରିକ ଅଗ୍ନି ମୋ ଖାଦ୍ୟ ପଚାନ୍ତୁ; ପଚିବାରୁ ଉପଜିଥିବା ସୁଖ ଶରୀରର ରୋଗ ନାଶ କରୁ।" "ବିଷ୍ଣୁ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଶରୀରରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେ କେବେ ଅନର୍ଥକ ନୁହେଁ; ଏହି ସତ୍ୟରେ, ମୋ ଖାଦ୍ୟ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ପଚନ ଦିଅନ୍ତୁ।" "ବିଷ୍ଣୁ ଭୋଜକ, ଖାଦ୍ୟ, ଏବଂ ତାହାର ପରିବର୍ତ୍ତନ; ଏହି ସତ୍ୟରେ, ମୋ ଖାଦ୍ୟ ପଚିଯାଏ।