ସୃଷ୍ଟିର ଆଦିକାଳରେ, ପ୍ରଭୁ ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ନାମ ଓ ଆକୃତି, ସେମାନଙ୍କର କ୍ରିୟା ଓ ଚରିତ୍ର, ସବୁ ବେଦର ଶବ୍ଦ ଅନୁସାରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଦେଲେ । ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ନିୟମ ସ୍ଥାପିତ ହେଲା । ବେଦରେ ଯେପରି ଋଷିମାନଙ୍କ ନାମ ଶୁଣାଯାଏ, ସେମାନଙ୍କ ନାମ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଇଦେଲେ । ଯେପରି ଋତୁଗୁଡ଼ିକର ଚିହ୍ନ ଓ ରୂପ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗର ଆରମ୍ଭରେ ନୂତନ ଅବସ୍ଥା ଦେଖାଯାଏ । ଏପରି ଭାବେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ କଳ୍ପ ଆରମ୍ଭରେ, ସେ ପୁନଃପୁନି ଏହି ସୃଷ୍ଟିକୁ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ଓ ସୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି ସହିତ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି । ଏହିଭଳି ଦିବ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିର କଥା ପରେ, ଏକ ସମୟରେ ରାଜା ସଗର ମହାର୍ଷି ଔର୍ବଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମୁଁ ଘରେ ରହୁଥିବା ମଣିଷ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଚରଣ କଣ, ଯାହା ପାଳନ କଲେ ଏହି ଜନ୍ମ ଓ ପରଜନ୍ମରେ କ୍ଷୟ ହୁଏ ନାହିଁ?” ତେବେ ଔର୍ବ ଋଷି କହିଲେ, “ହେ ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷକ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଚରଣର ଲକ୍ଷଣ ଶୁଣ। ଯିଏ ଏହି ଆଚରଣ ଅନୁସରଣ କରେ, ସେ ଉଭୟ ଲୋକରେ ବିଜୟୀ ହୁଏ । ଯେଉଁମାନେ ଦୁଷ୍କୃତି କମ୍ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ‘ସଜ୍ଜନ’ ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ସେମାନଙ୍କ ଆଚରଣକୁ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଚରଣ ବୋଲାଯାଏ । ସପ୍ତ ଋଷି, ମନୁମାନେ ଓ ପ୍ରଜାପତିମାନେ ଏହି ଆଚରଣର ଉପଦେଷ୍ଟା ଓ ପାଳକ ।” ଔର୍ବ ଋଷି ଆଉ କହିଲେ, “ବ୍ରହ୍ମମୁହୂର୍ତ୍ତେ ଉଠି, ଧର୍ମ ଓ ଧନ ଉପରେ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ୍, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁହିଁରେ କୌଣସି ବିରୋଧ ନାହିଁ । ତିନି ପୁରୁଷାର୍ଥ—ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ—କୁ ସମାନ ଭାବେ ଦେଖି, କୌଣସି ହାନି ହେଉନାହିଁ ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ୍ । ଯଦି ଧନ କିମ୍ବା କାମ ଧର୍ମକୁ ହାନି କରେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ଯେଉଁ ଧର୍ମ ଦୁଃଖ ଦେଉଛି କିମ୍ବା ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିନ୍ଦିତ, ସେଠାରୁ ବି ଦୂରେ ରହିବା ଉଚିତ୍ ।” “ସକାଳେ ଉଠି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ଓ ମୌଳିକତା ଦେଖାଇବା ଉଚିତ୍ । ଘରଠାରୁ ଦୂରେ, ଦକ୍ଷିଣପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଯାଇ, ପ୍ରକୃତିକ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ୍ । ପାଦ ଧୋଇବା ଓ ମୁଁହ ଧୋଇବା ପାଣି ଘର ମଝିରେ ନ ଫେଙ୍କିବା ଉଚିତ୍ । ନିଜ ଛାୟା, ବୃକ୍ଷ, ଗାଈ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଗୁରୁ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉପରେ କଦାପି ପ୍ରକୃତିକ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଚାଷ ହୋଇଥିବା ଜମି, ଫସଲ ମଝି, ଗୋଶାଳା, ଲୋକମଝି, ରାସ୍ତା, ନଦୀ ଘାଟ—ଏଠି ମଧ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ପାଣିରେ, ପାଣି ତଟରେ, କିମ୍ବା ଶ୍ମଶାନରେ କରିବା ମନା । ଦିନରେ ଉତ୍ତର ଓ ରାତିରେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁହ କରି କାମ କରିବା ଉଚିତ୍, ଯଦି ଅସୁବିଧା ନଥାଏ । ଘାସ ପିଛି ଛାଡି, ମୁଣ୍ଡ ଢାକି ଥିଲେ ଲମ୍ବା ସମୟ ରହିବା ନୁହେଁ, କିଛି କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ବିଳା, ଉନ୍ଦୁର ଗହ୍ୱର, ପାଣି ତଳ, କିମ୍ବା ଘରର ମାଟି ଶୁଧି ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଯେଉଁ ମାଟିରେ ପ୍ରାଣୀ ଅଛି, କିମ୍ବା ହାଳ ଦ୍ୱାରା ଉଖଣାଯାଇଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଧି ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଅଙ୍ଗ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ଚିକୁଡ଼ି, ମୂଦ୍ରା ପାଇଁ ତିନି, ବାମହାତ ପାଇଁ ଦଶ, ଦୁଇହାତ ପାଇଁ ସାତ ଚିକୁଡ଼ି ମାଟି ଶୁଧି ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ । ସଫା, ଗନ୍ଧହୀନ ଓ ଅଲିପ୍ତ ମାଟି, ଏବଂ ଫେନ ନଥିବା ପାଣି ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍ । ସବୁ କାମ ସମାପ୍ତ କଲେ ପାଦ ଦୁଇଥର ଧୋଇ, ତିନିଥର ପାଣି ଚୁମ୍ବନ କରି, ଦୁଇଥର ମୁଁହ ପୋଛିବା ଉଚିତ୍ । ପରେ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଶରୀରର ମୁଖ୍ୟ ଅଂଶକୁ ପାଣି ଛୁଁଇବା ଦ୍ୱାରା ଶୁଧି କରିବା ଉଚିତ୍ । ମୁଁହ ଧୋଇ, କେଶ ସଜାଇ, ଦର୍ପଣ ଦେଖି, କାଜଳ ଲଗାଇ, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଓ ଦର୍ଭା ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ।” “ଏଉଁ ପରେ, ନିଜ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଜୀବିକା ଓ ଧନ ଅର୍ଜନ ପାଇଁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ୍ । ସୋମୟଜ୍ଞ, ଘୃତ ଓ ପାକ ହୋମ—ଏସବୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ । ଧନ ଲୋକଙ୍କ ଜୀବିକାର ଉପାୟ, ତେଣୁ ଧନ ଅର୍ଜନ ଉପରେ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ୍ । ପ୍ରତିଦିନ ନଦୀ, ହ୍ରଦ, ପୋଖରୀ, ଦେବତାଙ୍କ ଉତ୍ତୋଳିତ ପାଣି, ପାହାଡ଼ ଝରଣାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ୍ । ଯଦି ଏମିତି ପାଣି ନାମିଳେ, କୂଆର ପାଣି କିମ୍ବା ଘରର ପାଣି, କିମ୍ବା ମାଟି ଉପରେ ମଧ୍ୟ ସ୍ନାନ କରିପାରିବେ । ସ୍ନାନ କରି, ପବିତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃମାନଙ୍କୁ ଉଚିତ୍ ପାଣି ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍ । ଦେବତାଙ୍କୁ ତିନିଥର, ଋଷିମାନଙ୍କୁ ଏକଥର, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏକଥର ପାଣି ଦେଇ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ୍ । ପିତୃମାନେ, ପିତାମହ, ପ୍ରପିତାମହଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପାଣି ଦେଇ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ୍ । ମାତା, ସ୍ତେପ୍ମାଦର, ଦାଦୀ, ଗୁରୁପତ୍ନୀ, ଗୁରୁ, ମାମା, ସ্নେହୀ ବନ୍ଧୁମାନେ—ଏମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ପାଣି ଦେଇ ତୃପ୍ତ କରିବା ଉଚିତ୍ ।” “ଏହିପରି ଦେବତା, ଅସୁର, ଯକ୍ଷ, ନାଗ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ରାକ୍ଷସ, ପିଶାଚ, ଗୁହ୍ୟକ, ସିଦ୍ଧ, କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ, ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ, ଜଳଚର, ସ୍ଥଳଚର, ବାୟୁଚର—ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏହି ପାଣି ଦାନରେ ତୃପ୍ତି ପାଆନ୍ତି । ଯେଉଁମାନେ ନରକରେ କିମ୍ବା ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ପାଣି ଦାନ ଶାନ୍ତି ଦେଉ । ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁ, ଏ ଜନ୍ମ କିମ୍ବା ପୂର୍ବଜନ୍ମର, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ମୋ ଠାରୁ ପାଣି ଚାହାନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୃପ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତୁ ।” ଏହିପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଚରଣ ଓ ଦୈନିକ ନୀତି ଅନୁସରଣ କଲେ, ଘରେ ଥିବା ମଣିଷ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକରେ କ୍ଷୟ ହୁଏ ନାହିଁ, ବରଂ ଦୁଇଁ ଲୋକରେ ମହତ୍ତ୍ୱ ଲାଭ କରିଥାଏ ।