ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ବ୍ରହ୍ମା ଜଗତର ଏକ-ଏକ ଜୀବକୁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ। କିଛି ଜଣେ ଜୀବ, "ଏହି କାମ କରିବେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ," ଭଳି କହିଥିଲେ, ସେମାନେ 'ରାକ୍ଷସ' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ "ଆମେ ଏହାକୁ ଖାଇବା," କହିଥିଲେ, ଏହି ଖାଇବା କାରଣରୁ ସେମାନେ 'ୟକ୍ଷ' ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଅସନ୍ତୋଷ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଚୁଲ ଖସିଗଲା; ଏହି ଖସିଥିବା ଚୁଲରୁ ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ନୂତନ ମୁଣ୍ଡ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହି ଖସିଥିବା ଚୁଲରୁ ଅନେକ ସର୍ପ ଜନ୍ମ ହେଲେ, ଏବଂ ଏହି ଖସିବା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ 'ଖସିଥିବା' ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ରାଗିତ ହୋଇ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦୀଘଳି ରଙ୍ଗର ଭୟଙ୍କର ଜୀବ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ସେମାନେ ମାଂସ ଭକ୍ଷକ ଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଗନ୍ଧର୍ବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଏ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଓ ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମଧୁର ବାଣୀ ପାନ କରୁଥିଲେ। ଏପରେ, ଶ୍ରୀମାନ ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପରେ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ ଅନ୍ୟ ପକ୍ଷୀମାନେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ତାଙ୍କ ଛାତିରୁ ପକ୍ଷୀ, ମୁହଁରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପକ୍ଷୀ, ପେଟରୁ ଗୋମାସ, ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ତାଙ୍କ ପାଦରୁ ଘୋଡା, ହାତୀ, ଗଧା, ବନ ଗୋମାସ, ହରିଣ, ଉଠ, ମୂଲ, ବାମନ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ପ୍ରଜାତି ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଚୁଲରୁ ଫଳ ଓ ମୂଳ ଦେଉଥିବା ଉଦ୍ଭିଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ; ତ୍ରେତା ଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ, କଳ୍ପର ଆରମ୍ଭରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ଉଦ୍ଭିଦମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରି ବିଦିପ୍ରକାର ଯଜ୍ଞରେ ନିୟୋଜିତ କଲେ। ଗୋ ଜନ୍ମ ମନୁଷ୍ୟ, ମେଷ, ଘୋଡା, ମୂଲ ଓ ଗଧା—ଏମାନେ ଗୃହ ପ୍ରାଣୀ ଭାବେ ପରିଚିତ; ବନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଏହି ପରେ ଆସନ୍ତି। ମାଂସ ଭକ୍ଷକ, ଦ୍ୱି-ଅଙ୍ଗୁଳି ହୋଇଥିବା ପ୍ରାଣୀ, ହାତୀ, ବାନର, ପକ୍ଷୀ (ପଞ୍ଚମ ଶ୍ରେଣୀ), ଜଳ ଜୀବ (ଷଷ୍ଠ), ଏବଂ ସର୍ପ (ସପ୍ତମ) ଉପରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହେଲା। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ଗାୟତ୍ରୀ ଓ ଋଚ୍ଛ ମନ୍ତ୍ର, ତ୍ରିବୃତ୍ ସାମ, ରଥନ୍ତର ସାମ, ଏବଂ ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଯଜ୍ଞ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଦାହିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଯଜୁର ମନ୍ତ୍ର, ତ୍ରିଷ୍ଟୁଭ୍ ଛନ୍ଦ, ପଞ୍ଚଦଶ ଷ୍ଟୋମ, ବୃହତ୍ ସାମ, ଉକ୍ଥ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଡାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ସାମ ମନ୍ତ୍ର, ଜଗତୀ ଛନ୍ଦ, ସପ୍ତଦଶ ଷ୍ଟୋମ, ବୈରୂପ, ଅତିରାତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ପିଠରୁ ଏକବିଂଶ ଅଥର୍ବଣ, ଆପ୍ତୋର୍ୟାମ, ଅନୁଷ୍ଟୁଭ୍ ଛନ୍ଦ, ବୈରାଜ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଅଙ୍ଗରୁ ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିର ଜୀବ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ଦେବ, ଅସୁର, ପିତୃ, ମନୁଷ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି ପ୍ରଜାପତି ଆଗକୁ ଚାଲିଥିଲେ। ପୁନଃ ଆରମ୍ଭରେ, ସଂକଳ୍ପର ଆଜାତ ପିତା ବ୍ରହ୍ମା ଯକ୍ଷ, ପିଶାଚ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ନାଗ, କିନ୍ନର, ରାକ୍ଷସ, ପକ୍ଷୀ, ପଶୁ, ଗୋମାସ, ସର୍ପ, ନଶ୍ୱର ଓ ଅନଶ୍ୱର, ସ୍ଥାବର ଓ ଜଙ୍ଗମ ସମସ୍ତ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ସେ ସମୟରେ, ପ୍ରାଚୀନ ବ୍ରହ୍ମା, ଆଦିଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ସୃଷ୍ଟି ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ କାର୍ମ କଥା ସେମାନେ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ପୁନଃ ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟି ହେବା ପରେ ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ହିଂସ୍ର ଓ ଅହିଂସ୍ର, ସୁମୃଦୁ ଓ କଠୋର, ଧର୍ମିକ ଓ ଅଧର୍ମିକ, ତଥା ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ—ଏହି ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ନିଜ ଅନୁକୂଳ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି ଏବଂ ତାହାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ, ପ୍ରାଣୀ ଓ ଶରୀରରେ, ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ବିଭିନ୍ନତା ଓ ବିଭାଗ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଛନ୍ତି। ସେ ଦେବ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭାଗବତ ଶବ୍ଦରୁ ଜୀବମାନଙ୍କର ନାମ ଓ ଆକୃତି, କାର୍ମର ଅବିର୍ଭାବ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ବେଦରେ ଶୁଣାଯାଉଥିବା ଋଷିମାନଙ୍କର ନାମ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟତାଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ ଦିଆଗଲା। ଋତୁମାନେ ଯେପରି ଚିହ୍ନ ଓ ଆକୃତି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ ଦେଖାଯାଏ। ପ୍ରତ୍ୟେକ କଳ୍ପ ଆରମ୍ଭରେ, ସେ ଏପରି ସୃଷ୍ଟିକୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ଇଚ୍ଛା ଶକ୍ତି ଓ ସୃଷ୍ଟି ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ। ଏହି ପରେ, ସଗର ରାଜା ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ମୁଁ ଗୃହସ୍ଥ ପାଇଁ ଉଚିତ ଆଚରଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ଯାହା ପାଳନ କରିଲେ ଏହି ଜଗତ ଓ ପରଲୋକରେ କ୍ଷୟ ହୁଏ ନାହିଁ।" ଔର୍ବ ଋଷି କହିଲେ: "ଗୃହସ୍ଥ ଆଚରଣର ଲକ୍ଷଣ ଶୁଣ, ଏହି ଆଚରଣ ରଖିଥିବା ଜଣେ ଦୁଇ ଜଗତକୁ ଜିତି ପାରିବେ।" ଯେଉଁ ଜଣେ ଦୟାଳୁ ଓ ଅପରାଧ ଅଳ୍ପ ଥିବେ, ସେମାନେ 'ସତ୍ପୁରୁଷ' ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ; ସେମାନଙ୍କର ଆଚରଣକୁ 'ସଦାଚାର' କୁହାଯାଏ। ସପ୍ତ ଋଷି, ମନୁମାନେ ଓ ପ୍ରଜାପତିମାନେ ସଦାଚାରର ବକ୍ତା ଓ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ଅଟୁଟ ଆଦର୍ଶ। ବ୍ରହ୍ମ-ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଚତୁର୍ବୁଜ ରାଜା, ଉଠି ମନରେ ଧର୍ମ ଓ ତାହା ସହ ବିରୋଧ ନ କରୁଥିବା ଅର୍ଥ ଉପରେ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ। କୌଣସି ହାନି ନ କରି, ଏହି ଦୁଇ ଉପରେ କାମ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବା ଉଚିତ, ତିନି ପୁରୁଷାର୍ଥକୁ ସମାନ ଭାବେ ଦେଖି, ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଦୋଷ ନିବୃତ୍ତି ପାଇଁ। ଧର୍ମକୁ କ୍ଷତି କରୁଥିବା ଅର୍ଥ ଓ କାମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ; ଏବଂ ଏହି ଧର୍ମ ଯଦି ପୀଡା ଦେଉଥିବା କିମ୍ବା ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘୃଣିତ ହୁଏ, ତାହାକୁ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି, ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସହଯୋଗ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ଘର ଠାରୁ ଦକ୍ଷିଣ-ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଆଗକୁ ଯାଇ, ଦୂରରେ ମଳମୂତ୍ର କରିବା ଉଚିତ। ପାଦ ଧୋଇବା ପାଣି କିମ୍ବା ମୁଁ ଧୋଇବା ପାଣି ଘରର ଆଙ୍ଗଣରେ ପେଲିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ କେବେ ନିଜ ଛାୟା, ବୃକ୍ଷ, ଗାଏ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ପବନ, ଗୁରୁ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉପରେ ମୂତ୍ର କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଚାଷ ହୋଇଥିବା କ୍ଷେତ୍ର, ଫସଲ ମଧ୍ୟରେ, ଗୋଶାଳା, ଲୋକମାନେ ଥିବା ସ୍ଥାନ, ପଥ, ନଦୀ ଘାଟରେ ମୂତ୍ର କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଜଳରେ, ଜଳ ତୀରରେ, ଶ୍ମଶାନରେ ମୂତ୍ର କିମ୍ବା ମଳ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଦିନରେ ଉତ୍ତର ଦିଗ ଦେଖି, ରାତିରେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗ ଦେଖି, ମୂତ୍ର କରିବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ ଆପତ୍କାଳ ଦେଖି ତାହାର ଅଳ୍ପ ବ୍ୟତିକ୍ରମ ହେଇପାରିବ।