ତାମ୍ରାଙ୍କ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଛଅ କନ୍ୟା ଥିଲେ—ଶୁକୀ, ଶ୍ୟେନୀ, ଭାସୀ, ସୁଗ୍ରୀବୀ, ଶୁଚୀ ଏବଂ ଗୃଦ୍ଧ୍ରକା। ଏହି କନ୍ୟାମାନେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ପକ୍ଷୀ ଓ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଜନ୍ମଦାତ୍ରୀ। ଶୁକୀଙ୍କୁ ଟିଆପଖା, ପିଙ୍ଗା, ଓ ରାତିରେ ଉଡୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଶ୍ୟେନୀ ରୁ ଶ୍ୟେନ, ଭାସୀ ରୁ ମାଛମାଖ, ଗୃଦ୍ଧ୍ରୀ ଓ ଗୃଦ୍ଧ୍ରକା ଠାରୁ ଗୃଦ୍ଧ୍ର ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କଲେ। ଶୁଚୀ ଅନେକ ପ୍ରକାର ପାଣିପାଖୀ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ସୁଗ୍ରୀବୀ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଚଢ଼ିଆ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପକ୍ଷୀ ଜନ୍ମାଇଲେ। ତାମ୍ରାଙ୍କ ବଂଶରୁ ଘୋଡ଼ା, ଉଠ, ଓ ଗଧା ମଧ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ବିନତାଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ହେଲେ ଗରୁଡ଼ ଓ ଅରୁଣ, ଯେଉଁମାନେ ଦୁଷ୍କର୍ମରୁ ଦୂରେଇଥିଲେ। ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, ଦାରୁଣ ଥିଲେ ସର୍ପ ଭକ୍ଷକ। ସୁରସାଙ୍କୁ ହଜାର ସର୍ପ ଜନ୍ମିଲେ, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବହୁମୁଣ୍ଡିତ ଥିଲେ। କଦ୍ରୁ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ହଜାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବହୁମୁଣ୍ଡିତ ସର୍ପ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ସେମାନେ ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶେଷ, ବାସୁକି, ତକ୍ଷକ, ଶଂଖ, ଶ୍ୱେତ, ମହାପଦ୍ମ, କମ୍ବଳ ଓ ଅଶ୍ୱତର ପ୍ରମୁଖ। ଏଲାପୁତ୍ର, କର୍କୋଟ, ଧନଞ୍ଜୟ ସହ ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ବିଷଧର ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଭୟଙ୍କର, ମାଂସଭୋଜୀ, ଭୂମି, ଜଳ ଓ ଆକାଶରେ ବିହରିଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ କ୍ରୋଧବଶାଙ୍କ ସନ୍ତାନ। କ୍ରୋଧା ଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପିଶାଚମାନେ ଜନ୍ମିଲେ। ସୁରଭି ଗାଈ ଓ ମହିଷ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଇରା ତରୁ, ଲତା, ବେଳ ଓ ପ୍ରକାର ପ୍ରକାର ଘାସ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ସ୍ୱସା ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସ, ମୁନି ଅପ୍ସରା, ଏବଂ ଅରିଷ୍ଟା ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ଏହିଭଳି ନିର୍ଜନ୍ତୁ ଓ ଚରଚରାତ୍ମକ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ କଶ୍ୟପଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ସେମାନଙ୍କ ପୁଅ ଓ ନାତି ସଂଖ୍ୟାରେ ଶତ ହଜାର ଅଟୁଟ। ଏହା ହେଉଛି ସ୍ୱାରୋଚିଷ ମନ୍ବନ୍ତରର ସୃଷ୍ଟି। ବଡ଼ ବୈବସ୍ୱତ ଓ ବାରୁଣ ମନ୍ବନ୍ତର ଓ କୃତ ଯୁଗରେ, ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି ବ୍ରହ୍ମା ଜୁହ୍ୱାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିବର୍ଣ୍ଣିତ। ପୂର୍ବେ, ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ସନ୍ତାନ ଭାବରେ ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ ନିୟୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଗନ୍ଧର୍ବ, ସର୍ପ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ଦିତି, ନିଜ ପୁଅମାନେ ହରାଇ, କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ସେଁଠାରେ ସେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଉପାସନା କଲେ। ତାଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, କଶ୍ୟପ ତାଙ୍କୁ ଏକ ବର ଦେଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିପାରିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ଚାହିଲେ। ବିପ୍ର, ସେ ବର ଦେଇ କହିଲେ—ଯଦି ତୁମେ ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ଶୁଦ୍ଧ ଚିତ୍ତ, ଶୁଦ୍ଧ ଶରୀର ଓ ଦୃଢ଼ ସଂଯମ ରଖି ଗର୍ଭଧାରଣ କରିବ, ତେବେ ତୁମ ପୁଅ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିପାରିବ। ଏପରି କହି, କଶ୍ୟପ ତାଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ର ହେଲେ, ଦିତି ଶୁଦ୍ଧ ଭାବେ ଗର୍ଭଧାରଣ କଲେ। କିନ୍ତୁ ମଘବାନ୍ (ଇନ୍ଦ୍ର) ଜାଣିଲେ ଯେ, ଏହି ଗର୍ଭ ତାଙ୍କ ନାଶ କରିବ। ସେ ଦିତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ନମ୍ରତାରେ ଯାଇ ସେବା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଶତ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପାଇଁ ସୁଯୋଗ ଦେଖିଲେ। ଏକ ଦିନ ଦିତି ପାଦ ଧୋଇନଥିବାବେଳେ ଶୟନକୋଠରାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଶୁଇ ପଡ଼ିଲେ, ତାହା ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ସେଇ ବଡ଼ ଗର୍ଭକୁ ସପ୍ତ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କରିବା ସମୟରେ ଶିଶୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ କାନ୍ଦିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର ବାରମ୍ବାର କହିଲେ, "କାନ୍ଦନି!" କିନ୍ତୁ ଗର୍ଭ ସପ୍ତ ଖଣ୍ଡ ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର କ୍ରୋଧରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଖଣ୍ଡକୁ ପୁଣି ସପ୍ତ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ ବାୟୁ ସମାନ ଦ୍ରୁତ ମାରୁତ ଦେବତାମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଏହିପରି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସୃଷ୍ଟିରେ, ପୃଥୁ ରାଜା ଭାବେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହେଲେ, ତେବେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଋଷିମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ବିଭିନ୍ନ ରାଜ୍ୟ ଓ ସ୍ୱାମୀୟତ୍ୱ ବାଣ୍ଟିଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ସୋମକୁ ତାରା, ଗ୍ରହ, ପୁରୋହିତ, ଉଦ୍ଭିଦ, ଯଜ୍ଞ ଓ ତପସ୍ୟାର ଅଧିକାର ଦେଲେ। ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କୁ, ଜଳରେ ବରୁଣଙ୍କୁ, ଆଦିତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ବସୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଅଧିକାର ଦେଲେ। ଦକ୍ଷ ପିତୃମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ବାସବ (ଇନ୍ଦ୍ର) ମାରୁତମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ହେଲେ। ଧର୍ମର ରାଜା ଯମ, ହାତୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏୟରାବତ, ସିଂହମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ରାଜା ହେଲେ। ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗରୁଡ଼, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବାସବ (ଇନ୍ଦ୍ର), ଘୋଡ଼ାମାନେ ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରବା, ଗାଈମାନେ ବୃଷଭ ରାଜା ହେଲେ। ସମସ୍ତ ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ସର୍ପମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅବିନାଶୀ ଶେଷ ରାଜା ହେଲେ। ଅଚଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ହିମାଳୟ, ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟରେ କପିଳ, ନଖଦନ୍ତ ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ରାଜା ହେଲେ। ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ଲକ୍ଷ ରାଜା ହେଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମା ସମସ୍ତ ସ୍ତରରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଧିକାରୀ ନିୟୁକ୍ତ କଲେ। ଏହିପରି ଦିଗ୍ପାଳମାନଙ୍କୁ ନିୟୁକ୍ତ କରି, ଉତ୍ତର, ପୂର୍ବ, ଦକ୍ଷିଣ ଓ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ସୁଧନ୍ବନ୍, ଶଂଖପଦ, କେତୁମାନ୍ତ ଓ ହିରଣ୍ୟରୋମକୁ ରାଜା ଏବଂ ଦିଗ୍ରକ୍ଷକ କରିଦେଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଏବଂ ସୃଷ୍ଟି ନିଶ୍ଚିତ ହେଲା।