ଯେବେ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କର ଶକ୍ତି କ୍ରମେ କମିଗଲା, ସେ ନିଷ୍ପାପ ଓ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ହୋଇ, ଭଗବାନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମୋକ୍ଷକୁ ଅବଲମ୍ବନ କଲେ। ମହାମୁନି ମୈତ୍ରେୟ, ତୁମେ ଯାହା ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ସେଇ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଦୈତ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଭଗବାନଙ୍କର ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତ ଥିଲେ। ଏହି ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଯେଉଁମାନେ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ତୁରନ୍ତ ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ଦିନ କିମ୍ବା ରାତିରେ କୌଣସି ଅପରାଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣିବା କିମ୍ବା ପାଠ କରିବା ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦୂର ହୁଏ। ପୂର୍ଣ୍ଣିମା, ଅମାବାସ୍ୟା, ଅଷ୍ଟମୀ କିମ୍ବା ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ଏହା ପାଠ କଲେ ଗୋଦାନର ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ। ଯେପରି ଭଗବାନ୍ ହରି ପ୍ରତିଟି ବିପଦରେ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ସେପରି ଯେଉଁମାନେ ସଦା ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କର ଗାଥା ଶୁଣନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସେଇପରି ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ଶିବି, ବାଷ୍କଳ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କର ବଂଶରୁ ବିରୋଚନ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଏବଂ ବିରୋଚନଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ବଳି। ବଳିଙ୍କ ପ୍ରଥମ ପୁଅ ଥିଲେ ବାଣ, ଏବଂ ସେଉଁଠାରେ ଶତ ପୁଅ ଥିଲେ। ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷଙ୍କର ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଝର୍ଝର, ଶକୁନି, ଭୂତସନ୍ତାପନ, ମହାନାଭ, ମହାବାହୁ, କାଳନାଭ, ଅନୁପୁ, ଦ୍ୱିମୂର୍ଧା, ଶମ୍ଭର, ଅୟୋମୁଖ, ଶଙ୍କୁଶିରା, କପିଳ, ଶଙ୍କର, ଏକଚକ୍ର, ତାରକ, ସ୍ୱର୍ଭାନୁ, ବୃଷପର୍ବାନ, ପୁଲୋମା ଓ ବିପ୍ରଚିତ୍ତି ଥିଲେ। ସ୍ୱର୍ଭାନୁଙ୍କର ଝିଅମାନେ ଥିଲେ ପ୍ରଭା, ଶର୍ମିଷ୍ଠା, ବାର୍ଷପର୍ବଣୀ, ଉପଦାନୀ ଓ ହୟଶିରା। ପୁଲୋମା ଓ କାଳକା, ଯେଉଁମାନେ ବୈଶ୍ୱାନରଙ୍କ ଝିଅ, ସେମାନେ ମରୀଚିଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେଲେ। ସେଉଁଠାରୁ ମରୀଚିଙ୍କ ଏକ୍ଷାସ୍ତି ହଜାର ପ୍ରଶଂସିତ ପୌଲୋମ ଓ କାଳକେୟ ଦାନବ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସିଂହିକା ଓ ବିପ୍ରଚିତ୍ତିଙ୍କର ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଭୟଙ୍କର ଓ ଦୟାହୀନ ଥିଲେ—ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତ୍ରୟଂଶ, ଶଳ୍ୟ, ନଭା, ବାତାପି, ନମୁଚି, ଇଲ୍ବଳ, ଖସ୍ରମ, ଆନ୍ଧକ, ନରକ, କାଳନାଭ, ସ୍ୱର୍ଭାନୁ ଓ ବକ୍ତ୍ରୟୋଧିନ ଥିଲେ। ଏହିମାନେ ଦାନୁବଂଶର ପ୍ରଧାନ, ତାଙ୍କର ଶତ-ଶତ ସନ୍ତାନ ଓ ପଉତି ଥିଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ବଂଶରୁ ନିବାତକବଚମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟା ଓ ନିୟମରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। ତାମ୍ରାଙ୍କ ଛଅ ଝିଅ—ଶୁକୀ, ଶ୍ୟେନୀ, ଭାସୀ, ସୁଗ୍ରୀବୀ, ଶୁଚୀ ଓ ଗୃଦ୍ଧ୍ରକା—ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳି ଥିଲେ। ଶୁକୀ ତାରଫୁ, ଉଳୁ, ଓ ରାତିର ପକ୍ଷୀ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଶ୍ୟେନୀ ଶ୍ୟେନ (ବାଜ), ଭାସୀ ମାଛରା, ଗୃଦ୍ଧ୍ରୀ ଗୃଦ୍ଧ୍ର (ଶବଖାଇ ପକ୍ଷୀ) ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଶୁଚୀ ଜଳପକ୍ଷୀ, ସୁଗ୍ରୀବୀ ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ତାମ୍ରାର ଅନ୍ୟ ସନ୍ତାନ ହେଉଛି ଘୋଡ଼ା, ଉଠ, ଓ ଗଧା। ବିନତାଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ହେଲେ ଗରୁଡ଼ ଓ ଅରୁଣ, ଯେଉଁମାନେ ଦୁଷ୍କର୍ମରୁ ଦୂର ଥିଲେ। ସୁପର୍ଣ୍ଣ (ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ) ଓ ଦାରୁଣ (ସର୍ପ ଭକ୍ଷକ) ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସୁରସାଙ୍କୁ ହଜାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମୁଣ୍ଡିଆ ସର୍ପ, ଦେବସ୍ବଭାବୀ ଓ ମହାତ୍ମା, ଜନ୍ମ ଦେଲେ। କଦ୍ରୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ହଜାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅନେକ ମୁଣ୍ଡିଆ ସର୍ପ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଅଧୀନ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶେଷ, ବାସୁକି, ତକ୍ଷକ, ଶଂଖ, ଶ୍ୱେତ, ମହାପଦ୍ମ, କମ୍ବଳ, ଅଶ୍ୱତର ପ୍ରଧାନ। ଏଲାପୁତ୍ର, କର୍କୋଟ, ଧନଞ୍ଜୟ ଓ ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ମାଂସଭୋଜୀ, ଭୂମି, ଜଳ ଓ ଆକାଶରେ ଜନ୍ମିଥିବା, କ୍ରୋଧବଶାର ସନ୍ତାନ ଭାବେ ପରିଚିତ। କ୍ରୋଧାଙ୍କୁ ପିଶାଚ, ସୁରଭିଙ୍କୁ ଗାଈ ଓ ମହିଷ, ଇରାଙ୍କୁ ଗଛ, ଲତା, ବେଳ ଓ ଘାସ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସ୍ୱସାଙ୍କୁ ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସ, ମୁନିଙ୍କୁ ଅପ୍ସରା, ଅରିଷ୍ଟାଙ୍କୁ ଗନ୍ଧର୍ବ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ କଶ୍ୟପଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ, ତାଙ୍କର ଶତ-ଶତ ସନ୍ତାନ ଓ ପଉତି ଅଛନ୍ତି। ମହାମୁନି, ଏହି ସ୍ୱାରୋଚିଷ ମନ୍ବନ୍ତରର ସୃଷ୍ଟି। ବୈବସ୍ୱତ ଓ ବାରୁଣ ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ଏବଂ କୃତ ଯୁଗରେ, ଜୁହ୍ୱାନ ନାମକ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଘଟିଥିଲା। ବ୍ରହ୍ମା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ଦେବ ଓ ଦାନବଙ୍କ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦିତି, ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବାରୁ, କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବେ ସେମାନେ ଉପାସନା କଲେ। ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, କଶ୍ୟପ ଏକ ଵର ଦେଲେ। ଦିତି ଚାହିଲେ ଏମିତି ଏକ ପୁଅ, ଯିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିପାରିବ। କଶ୍ୟପ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଵର ଦେଲେ ଓ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଯଦି ତୁମେ ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଗର୍ଭ ଧାରଣ କରିବ, ତେବେ ତୁମର ପୁଅ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିପାରିବ।" ଏପରି କହି, କଶ୍ୟପ ଦେବୀ ସହିତ ସଂଯୋଗ କଲେ ଓ ଦିତି ଶୁଦ୍ଧ ଭାବେ ଗର୍ଭଧାରଣ କଲେ।