ଯୋଗଶକ୍ତିର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଶରୀର ମଧ୍ୟରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ଯେଉଁ ସର୍ପଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧାଯାଇଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣାରେ ସମୁଦ୍ର ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲା, ତାହାର ତରଙ୍ଗମାଳା ଅଶାନ୍ତ ହେଉଥିଲା; ଏହି ସମୟରେ ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ସମସ୍ତେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲେ। ତାପରେ, ଦାନବମାନେ ଯେଉଁ ବଡ଼ ପାଥରଟି ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଉପରେ ରଖିଥିଲେ, ସେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପାଥରକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଇ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଜଳରୁ ବାହାରିଲେ। ପୁନଃ ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ ଓ ତାହାର ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ନିଜକୁ ନିଜ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କଲେ। ସେ ପୁଣି ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ, ଦୃଢ଼ ମନୋବଳରେ, ନିଜ ଶରୀର, ମନ ଓ ବାଣୀକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଆଦିପୁରୁଷ, ପରମ ପୁରୁଷ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ କହିଲେ: “ଓଁ, ଶୁଭ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱର ଅର୍ଥ, ଦୂଷଣ ଓ ଭିନ୍ନତାରୁ ଦୂର, ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ, ନଶ୍ୱର ଓ ଅନଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଆଧାର, ଗୁଣାତୀତ ଓ ଗୁଣମୟ, ରୂପୀ ଓ ଅରୂପ, ଦୟାଳୁ ଓ ଉଗ୍ର, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନର ନିବାସ, ସତ୍ ଓ ଅସତ୍ ରୂପ, ସୃଷ୍ଟି ଓ ଅସୃଷ୍ଟିର କାରଣ, ମାୟାରୁ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ, ଶୁଦ୍ଧ, ଏକମାତ୍ର, ମୂଳ କାରଣ, ଓ ବାସୁଦେବ-ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।” ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଏପରି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା ବେଳେ, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ପୀତାମ୍ବରଧାରୀ, ଭଗବାନ୍ ହରି ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଅତି ଉତ୍କଣ୍ଠା ଓ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଉଠିବା ସହିତ, କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ ପୁନଃପୁନଃ “ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର” ବୋଲି କହିଲେ। ସେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, “ଓ ପ୍ରଭୁ, ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା, ମୋତେ ଦୟା କର, କେଶବ; ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପୁନଃ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ।” ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଦେଖି ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ; ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ମୋଠାରୁ ଯେଉଁ ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହୁଁଛ, ତାହା ମାଗ।” ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଯେଉଁ କୌଣସି ଜନ୍ମରେ ହେଉଁ, ସେଉଁଠି ମୋର ଅବିଚଳିତ ଭକ୍ତି ଆପଣଙ୍କୁ ଉପରେ ଅବିଚ୍ଚିନ୍ନ ରହୁ। ଆପଣଙ୍କ ସ୍ମରଣ କରିବା ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ମୋର ହୃଦୟରୁ ଦୂର ହେଉ।” ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, “ତୁମର ଭକ୍ତି ଏବେ ଅଛି, ଭବିଷ୍ୟତରେ ମଧ୍ୟ ରହିବ; ତଥାପି ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ଯେଉଁ ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହୁଁଛ, ମାଗ।” ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୋ ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋ ମୁଖରୁ ଏହି ସ୍ତୁତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି; ପ୍ରଭୁ, ମୋର ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୃତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହେଉ।” ସେ କହିଲେ, “ମୋ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ାଯାଇଛି, ଯଜ୍ଞାଗ୍ନିରେ ଫେଙ୍କାଯାଇଛି, ସର୍ପମାନେ ଦଂଶନ କରିଛନ୍ତି, ଭୋଜନରେ ବିଷ ଦିଆଯାଇଛି। ମୋତେ ବାନ୍ଧି ଗଭୀର ସମୁଦ୍ରରେ ଫେଙ୍କାଯାଇଛି, ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ଫେଙ୍କିଦିଆଯାଇଛି, ଏବଂ ଅନେକ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଛି। ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍କୃତି ଯେଉଁ ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋ ଉପରେ ହୋଇଛି, ତାହା ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ନଶ୍ଟ ହେଉ।” ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, “ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ମୋ କୃପାରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟିବ; ପୁନି ତୁମେ ଯେଉଁ ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହୁଁଛ, ମାଗ।” ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଅନୁଗ୍ରହରେ ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ ମୋ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଥିଲେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମର ମୋତେ କୌଣସି ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ଯେପରି ମୋର ମନ ଅବିଚଳ ଭାବରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଭଜେ, ଏହା ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ମୋତେ ପରମ ମୁକ୍ତି ଦେଇବ।” ଏପରି କହି, ବିଷ୍ଣୁ ଦୃଶ୍ୟାନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରି, ତାଙ୍କ ପାଦେ ନମସ୍କାର କଲେ। ପିତା ଭାବାବେଗରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଘ୍ରାଣ କଲେ, ଚକ୍ଷୁ ପ୍ରସ୍ରବଣରେ ‘ତୁମେ ବଞ୍ଚିଛ’ ବୋଲି କହିଲେ। ଏହିପରି ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମହାସୁର ପିତା ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଧର୍ମ ଜାଣି, ଗୁରୁ ଓ ପିତାଙ୍କୁ ସେବା କଲେ। ପରେ, ତାଙ୍କ ପିତା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନରସିଂହ ରୂପରେ ନିଅଯାଇଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ତାପରେ ଚାରିପାଖର ଦୈତ୍ୟମାନେ ସହିତ ସମ୍ମିଳିତ ହେଲେ। ରାଜ୍ୟର ଶୁଭ ଦିନ ଆସି, ସେ ଅନେକ ପୁଅ, ନାତି, ପ୍ରପୌତ୍ର ଓ ବିଶାଳ ଶ୍ରୀ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଶେଷରେ ରାଜ୍ୟ ଶକ୍ତି କ୍ଷୀଣ ହେବା ପରେ, ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ ଦୁଇଁଠାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ, ପରମ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲେ। ମୈତ୍ରେୟ, ଏହିପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମହାପ୍ରଜ୍ଞା ଓ ଭକ୍ତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ କଥା ତୁମେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ। ଯେଉଁ କେହି ଏହି ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଦିନ ରାତି ଯେଉଁ ଅପରାଧ ହୋଇଥାଏ, ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣିବା କିମ୍ବା ପାଠ କରିବା ଦ୍ୱାରା ସେଗୁଡ଼ିକ ନଶ୍ଟ ହୁଏ—ଏହା ନିଶ୍ଚିତ। ପୂର୍ଣ୍ଣିମା, ଅମାବାସ୍ୟା, ଅଷ୍ଟମୀ, ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ ଏହା ପାଠ କଲେ, ଗାଁ ଦାନ କରିବାର ଫଳ ମିଳେ। ଯେପରି ହରି ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ବିପଦରେ ରକ୍ଷା କଲେ, ସେପରି ଏହି କଥା ନିତ୍ୟ ଶୁଣୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ପୁଅ ହେଲେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଶିବି, ବାଷ୍କଳା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ପୁଅ ଜନ୍ମିଥିଲେ; ତାଙ୍କଠାରୁ ବିରୋଚନ ଓ ବିରୋଚନଠାରୁ ବଳି ଜନ୍ମିଲେ। ବଳିଙ୍କ ଏକଶେ ପୁଅ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଣ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼। ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଝର୍ଝର, ଶକୁନି, ଭୂତସନ୍ତାପନ, ମହାନାଭ, ମହାବାହୁ, କାଳନାଭ ଥିଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ ଅନୁପୁ, ଦ୍ୱିମୂର୍ଧା, ଶମ୍ଭର, ଅୟୋମୁଖ, ଶଙ୍କୁଶିରା, କପିଳ, ଓ ଶଙ୍କର ଥିଲେ।