ଏହି ଗଳ୍ପରେ, ଏକ ଦୁଷ୍ଟମନା ବାଳକ, ଯାହା ମାୟାରେ ଅକ୍ରାନ୍ତ ହୁଏନାହିଁ, ଯାହାକୁ କୌଣସି ଦିଗର ହାତୀମାନେ ବି ଦଳିପାରିନାହାନ୍ତି, ସେ ଜୀବନ୍ତ ରହିବାର କୌଣସି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନାହିଁ ବୋଲି ଦୈତ୍ୟମାନେ ଭାବିଲେ। ତେଣୁ ସେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଚିତ୍ତ ଶିଶୁଟିକୁ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଘେରି, ଜଳମଧ୍ୟରେ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରଖିବାଯିବ, ତାହା ପରେ ସେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ହରାଇବ। ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ବିଶାଳ ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ହଜାର-ହଜାର ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଏକ ବଡ଼ ବନ୍ଧ ତିଆରି କଲେ। ସେହି ବନ୍ଧଟି ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିଲା। ସେଠାରେ ଏକ ଜ୍ଞାନୀ, ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତ ନେଇ, ଦୈନିକ ପୂଜା ସମୟରେ ଅବିନାଶୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ: “ହେ କମଳନୟନ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ହେ ପରମପୁରୁଷ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ହେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚକ୍ରଧାରୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ହେ ବେଦମୟ ଦେବ, ଗୋମାତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଉପକାରୀ, କୃଷ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ, ଜଗତର ଉପକାରୀ, ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ବ୍ରହ୍ମା ରୂପେ ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି କର, ବିଷ୍ଣୁ ରୂପେ ପାଳନ କର, ରୁଦ୍ର ଭାବେ ସଂହାର କର; ତିନି ରୂପୀ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।" "ଦେବତା, ଯକ୍ଷ, ସୁର, ସିଦ୍ଧ, ନାଗ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର, ପିଶାଚ, ରାକ୍ଷସ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ, ଜଡ଼, ପିପିଲିକା, ସରୀସୃପ, ଭୂମି, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ଆକାଶ, ବାୟୁ, ଶବ୍ଦ, ସ୍ପର୍ଶ, ରସ, ରୂପ, ଗନ୍ଧ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଆତ୍ମା, କାଳ, ଗୁଣ—ଏ ସବୁ ଏବଂ ଏହାର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ସବୁ ତୁମେ।" "ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ, ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ, ବିଷ ଓ ଅମୃତ; କର୍ମ ଓ ବିରାଗ୍ୟ, ବେଦ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କର୍ମ ମଧ୍ୟ ତୁମେ। ହେ ବିଷ୍ଣୁ, କର୍ମର ଭୋକ୍ତା ଓ ଉପକରଣ ମଧ୍ୟ ତୁମେ, କର୍ମର ଫଳ ମଧ୍ୟ ତୁମେ।" "ମୋତେ, ଅନ୍ୟମାନେ, ସମସ୍ତ ଜୀବ ଓ ଜଗତରେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମର ଆଇଶ୍ୱର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ସମ୍ପ୍ରେଷଣ ଦେଖାଯାଏ। ଯୋଗୀମାନେ ତୁମକୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଯଜ୍ଞ କରିବାମାନେ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି; ଦେବ ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଯେଉଁ ହବି ଉପଚାର, ତାହାର ଭୋକ୍ତା ମଧ୍ୟ ତୁମେ।" "ତୁମର ବିଶାଳ ରୂପ ଏହି ବିଶ୍ୱ ଭାବେ ରହିଛି, ଏବଂ ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପରେ ମଧ୍ୟ; ସମସ୍ତ ଜୀବର ରୂପ ଓ ବିଭେଦ ତୁମର, ଏବଂ ସେଠାରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଆତ୍ମା ତୁମେ।" "ସେହି ସୂକ୍ଷ୍ମତାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅଗୋଚର ଯାହା, ସେହି ତୁମର ପରମାତ୍ମା; ଏକ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ରୂପ ଅଛି, ହେ ପରମ ପୁରୁଷ, ତାକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।" "ସମସ୍ତ ଜୀବ ଓ ଆତ୍ମାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ଶକ୍ତି, ହେ ଦେବେଶ, ଚିରନ୍ତନ ଓ ଗୁଣ ଉପରେ ଅବଲମ୍ବିତ; ତାକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।" "ସେ ଶକ୍ତି କଥା, ମନ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଅଗୋଚର, ହେ ବିଷ୍ଣୁ; ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଧରିପାରିବେ ନାହିଁ—ସେହି ପରାଶକ୍ତିକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।" "ଓଁ, ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ସଦା ନମସ୍କାର, ଯିଏ କିଛିରୁ ଅଲଗା ନୁହଁନ୍ତି, ଏବଂ କିଛି ତାଙ୍କୁ ଅଲଗା କରିପାରେନାହିଁ।" "ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର, ଯିଏ ନାମ କିମ୍ବା ରୂପ ଭାବେ ଧରାଯାଏନାହିଁ, କିମ୍ବା ଏକ ଏକାକୀ ଭାବେ ମଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି।" "ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଯାଙ୍କର ଅବତାର ଦେବମାନେ ପୂଜନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପରମ ରୂପକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତିନାହିଁ।" "ମୁଁ ସେହି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ଅନ୍ତରେ ବସି, ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଦେଖନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦ୍ରଷ୍ଟା ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅଭିନ୍ନ।" "ସେହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଯାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜଗତ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ; ସେ ପ୍ରଥମ ଜୀବ, ଧ୍ୟାନଯୋଗ୍ୟ—ସେହି ଅବିନାଶୀ ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ।" "ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର ହରି, ଯାଙ୍କ ଭିତରେ ଏହି ଅବିନାଶୀ, ଅକ୍ଷୟ ଜଗତ ବୁନାଯାଇଛି, ତାଙ୍କୁ ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ।" "ଓଁ, ସେହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର, ଯାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି କିଛି ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ।" "ଅନନ୍ତର ସର୍ବବ୍ୟାପୀତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ଏକାକି ଅବସ୍ଥିତ; ସମସ୍ତ ମୋ ଠାରୁ, ମୁଁ ସମସ୍ତ, ସମସ୍ତ ମୋ ଭିତରେ, ମୁଁ ନିତ୍ୟ।" "ମୁଁ ଅକ୍ଷୟ, ନିତ୍ୟ, ପରମାତ୍ମା, ଆତ୍ମାର ଆଶ୍ରୟ; ଆରମ୍ଭରେ ବ୍ରହ୍ମ, ଶେଷରେ ପରମପୁରୁଷ।" ଏପରି ଶୁଦ୍ଧ ମନ ନେଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ତାଙ୍କ ସହ ଏକତା ଅନୁଭବ କଲେ, ଏବଂ ନିଜକୁ ଅଜୟ ବୋଲି ଭାବିଲେ। ସେ ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଭୁଲିଗଲେ, ଏବଂ କିଛି ଅନ୍ୟ ଜାଣିଲେନାହିଁ; ଚିନ୍ତା କଲେ—"ମୁଁ ଅକ୍ଷୟ, ଅନନ୍ତ, ପରମାତ୍ମା।" ଏପରି ଧ୍ୟାନ ଅଭ୍ୟାସ ଓ ପାପ କ୍ଷୟ ହେବା ସହିତ, ତାଙ୍କର ଅନ୍ତର ଶୁଦ୍ଧ ହେଲା, ବିଷ୍ଣୁ ଜ୍ଞାନ ସ୍ୱରୂପ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ଯୋଗ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ବିଷ୍ଣୁରେ ଲୀନ ହେଲେ, ସର୍ପମାନଙ୍କର ବନ୍ଧନ ତୁରନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ସମୁଦ୍ର ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲା, ତାର ତରଙ୍ଗ ଉତ୍ପାତ ହେଲା; ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଉଦ୍ୟାନ କମ୍ପିତ ହେଲା। ଦାନବମାନେ ରଖିଥିବା ଭାରୀ ପାଥରକୁ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏବଂ ସେ ଜଳରୁ ବାହାରିଲେ। ପୁଣିଥରେ, ସେ ଜଗତ, ଆକାଶ ଓ ତାହାର ଚିହ୍ନ ଦେଖି, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ନିଜକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ଏବଂ ସେ ପୁଣି ଏକାଗ୍ର ମନ, ଅଚଞ୍ଚଳ ଚିତ୍ତ, ନିୟତ ଶରୀର, ମନ ଓ ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଥମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। "ଓଁ, ପରମ ସତ୍ୟ ରୂପ, ସ୍ଥୂଳ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ନଶ୍ୱର ଓ ଅବିନାଶୀ, ପ୍ରକଟ ଓ ଅପ୍ରକଟ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ନିର୍ମଳ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।" "ଗୁଣର ଆଧାର, ଗୁଣର ନିମିତ୍ତ, ନିର୍ଗୁଣ ତଥା ସଗୁଣ, ରୂପୀ ଓ ଅରୂପ, ବଡ଼ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ।" "ଘୋର ଓ ଶାନ୍ତ ରୂପ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନର ଆଧାର, ଅଚ୍ୟୁତ; ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ନାସ୍ତିତ୍ୱର ରୂପ, ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ, ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥାର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।" "ଏହି ଚିରନ୍ତନ ଓ ଅଚିରନ୍ତନ ପ୍ରକାଶର ଧାମ, ମାୟାରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ, ଶୁଦ୍ଧ, ଏକ ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟ—ହେ ବାସୁଦେବ, ମୂଳ କାରଣକୁ ନମସ୍କାର।