ପରାଶର ଋଷି କହିଲେ—ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ, ପୁଅ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଅତି ଶୋଭାମୟ ସିଂହାସନରୁ ଉଠି, ପଦଦ୍ୱାରା ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଛାତିକୁ ଦଳିଦେଲେ। ଏହି ଅତ୍ୟଧିକ ରୋଷ ଓ ଅସହିଷ୍ଣୁତାରେ ତିନି, ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ନିଜ ହାତରେ ତାଙ୍କର ହାତକୁ ଦବାଇଲେ, ଯେପରି ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଦଳିଦେବେ। ତାପରେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ, “ଓ ବିପ୍ରଚିତ୍ତି! ଓ ରାହୁ! ଓ ବଳ! ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅକୁ ଦୃଢ଼ ସର୍ପପାଶରେ ବାନ୍ଧି ଏହାକୁ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରେ ଛାଡ଼ିଦିଅ, ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ! ନହେଲେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ଦୈତ୍ୟ-ଦାନବମାନେ ଏହି ମୂଢ଼ ହୃଦୟର ଅନୁସରଣ କରିବେ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟକୁ ଆମେ ଅନେକଥର ଦଣ୍ଡିତ କରିଛୁ, ତଥାପି ଏହି ଆମର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେ; ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ପାଇଁ କେବଳ ମୃତ୍ୟୁ ହିଁ ଶ୍ରେୟସ୍କର।” ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରି, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଦୃତଗତିରେ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ସର୍ପପାଶରେ ବାନ୍ଧି ଏହାକୁ ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ସମୁଦ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସହିତ, ସମୁଦ୍ର ବଡ଼ ଭାବେ କମ୍ପିତ ହେଲା, ଚାରିପାଖରେ ତରଙ୍ଗ ଉତ୍କଳିତ ହେଲା। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀ ବଡ଼ ଜଳରେ ବିମୁଗ୍ଧ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଦୈତ୍ୟମଧ୍ୟରୁ ଅତିବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଦୈତ୍ୟମାନେ ପ୍ରତି କହିଲେ, “ଓ ଦୈତ୍ୟମାନେ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ପର୍ବତ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୁଷ୍ଟକୁ ଭଲଭାବେ ଭରି ଦିଅ। ଏହାକୁ ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସରେ ସମସ୍ତ ରାସ୍ତା ବନ୍ଦ କରି ରଖ। ଅଗ୍ନି ଏହାକୁ ପୋଡ଼ିପାରେ ନାହିଁ, ଅସ୍ତ୍ର ଏହାକୁ କାଟିପାରେ ନାହିଁ, ସର୍ପ, ବାୟୁ, ବିଷ କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହା ନଶ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ। ମାୟା, ପାତନ କିମ୍ବା ଦିଗ୍ଗଜମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଦମନ କରିପାରି ନାହାନ୍ତି। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମନୋଭାବ ଶିଶୁ ଜୀବିତ ରହିଲେ କୌଣସି ଉପକାର ନାହିଁ। ଏହିଠାରେ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ପର୍ବତମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଘେରି ରଖ, ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହିଠାରେ ରଖ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମା ଏଭଳି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବ।” ତାପରେ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ପର୍ବତ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ହଜାର-ହଜାର ଯୋଜନ ବିସ୍ତୃତ ଏକ ବଡ଼ ପର୍ବତ ଦେଉଳ ତିଆରି କଲେ। ଏହି ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ପର୍ବତ ଦେଉଳ ତିଆରି ହେବା ସମୟରେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଦୈନିକ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଅବିନାଶୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି କହିଲେ— “ଓ କମଳନୟନ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି; ଓ ପରମପୁରୁଷ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି; ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି; ଓ ଶାର୍ପ ଚକ୍ରଧାରୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବେଦର ଦେବତା, ଗୋ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉପକାରୀ, ଏହି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଜଗତର ଉପକାରୀ, ଗୋବିନ୍ଦ, ପୁନଃପୁନି ନମସ୍କାର। ବ୍ରହ୍ମା ରୂପେ ସୃଷ୍ଟି, ବିଷ୍ଣୁ ରୂପେ ପାଳନ, ରୁଦ୍ର ରୂପେ ସଂହାର କରନ୍ତି; ଏହି ତ୍ରିମୂର୍ତ୍ତିକୁ ନମସ୍କାର। ଦେବତା, ଯକ୍ଷ, ସୁର, ସିଦ୍ଧ, ନାଗ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର, ପିଶାଚ, ରାକ୍ଷସ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ପଶୁ; ପକ୍ଷୀ, ସ୍ଥାବର, ପିପିଲିକା, ସର୍ପ, ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ଆକାଶ, ବାୟୁ, ଶବ୍ଦ, ସ୍ପର୍ଶ, ରସ; ରୂପ, ଗନ୍ଧ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଆତ୍ମା, କାଳ, ଗୁଣ—ଏସବୁ ଓ ଏହାର ପରମତତ୍ତ୍ୱ, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ସବୁ ଆପଣେ। ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ, ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ, ବିଷ ଓ ଅମୃତ, କ୍ରିୟା ଓ ବିରକ୍ତି, ବେଦକ୍ରିୟା—ସବୁ ଆପଣେ। ହେ ବିଷ୍ଣୁ, କ୍ରିୟାର ଭୋକ୍ତା ଓ ସାଧନ—ଦୁଇଁ ଆପଣେ; କ୍ରିୟାର ଫଳ ମଧ୍ୟ ଆପଣେ। ମୋରେ, ଅନ୍ୟମାନେ, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଆପଣଙ୍କ ଶୂର୍ୟତା ଗୁଣରେ ପ୍ରକାଶିତ। ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଯଜ୍ଞକାରୀମାନେ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ଦେବତା ଓ ପିତୃ ଦୁଇଁ ରୂପେ ଆପଣ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଏହି ବିଶ୍ୱ ଆପଣଙ୍କ ମହାରୂପ, ତାପରେ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପ ଅଛି; ସମସ୍ତ ଜୀବର ରୂପ ଓ ଭେଦ ଆପଣଙ୍କ, ଏହାର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଆତ୍ମା ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ। ଏହା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୋଚର ନୁହେଁ, ସେହି ସୂକ୍ଷ୍ମତା, ଆପଣଙ୍କ ପରମାତ୍ମା; ଏହି ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ପରମପୁରୁଷ ରୂପକୁ ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତ ଜୀବରେ, ସମସ୍ତ ଆତ୍ମାରେ ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅବିନାଶୀ, ଗୁଣରେ ଅବଳମ୍ବିତ; ତାକୁ ନମସ୍କାର। ସେ ଶକ୍ତି ବାଣୀ ଓ ମନର ଅଗୋଚର, ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଧରାଯାଏ ନାହିଁ, ତାକୁ ନମସ୍କାର। ଓଁ, ସଦା ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଯାହାଠାରୁ କିଛି ଅଲଗା ନୁହେଁ, ଓ କିଛି ତାଙ୍କୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ। ସେହି ମହାପ୍ରାଣକୁ ଆବାର ଆବାର ନମସ୍କାର, ଯେଉଁଠି ନାମ କିମ୍ବା ରୂପ ଧରାଯାଏ ନାହିଁ, ଏକ ରୂପରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ ନାହିଁ। ଯାହାଙ୍କ ଅବତାର ଦେବତାମାନେ ପୂଜନ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ପରମ ରୂପ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ—ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତ ଜୀବର ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ, ଶୁଭ-ଅଶୁଭ ଦେଖୁଥିବା, ସାକ୍ଷୀ, ବିଶ୍ୱରୂପ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରୁଛି। ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ବିଶ୍ୱ ନାନାପ୍ରକାର ହୋଇଛି, ସେ ପ୍ରଥମ ସ୍ୱାଧ୍ୟାୟୀ, ଧ୍ୟାନଯୋଗ୍ୟ, ଅବିନାଶୀ ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ। ହରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର, ଯାହା ଭିତରେ ଏହି ଅବିନାଶୀ ବିଶ୍ୱ ବିସ୍ତୃତ ଓ ବିନ୍ୟସ୍ତ—ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ। ଓଁ, ସମସ୍ତ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ସେହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନି ନମସ୍କାର। ଅନନ୍ତ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏଉଁ ସ୍ଥିତ, ସମସ୍ତ ମୋଠାରୁ, ମୁଁ ସମସ୍ତ, ସମସ୍ତ ମୋତେ ବିସ୍ତୃତ। ମୁଁ ଅବିନାଶୀ, ନିତ୍ୟ, ପରମାତ୍ମା, ଆତ୍ମାର ଆଶ୍ରୟ; ଆଦିରେ ବ୍ରହ୍ମ, ଶେଷେ ପରମପୁରୁଷ ଭାବେ ପରିଚିତ।" ଏଭଳି ଶୁଦ୍ଧ ମନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ନିଜକୁ ଅବ୍ୟୟ ବିଷ୍ଣୁରେ ଏକତା ଅନୁଭବ କଲେ। ସେ ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଭୁଲିଗଲେ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଜାଣିଲେ ନାହିଁ, ଭାବିଲେ—“ମୁଁ ଅବିନାଶୀ, ଅନନ୍ତ, ପରମାତ୍ମା।” ଏଭଳି ଧ୍ୟାନ ଅଭ୍ୟାସ ଓ ପାପ କ୍ଷୟ ହେବା ସହିତ, ତାଙ୍କର ଅନ୍ତଃକରଣ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଏବଂ ଅବ୍ୟୟ ବିଷ୍ଣୁ ଜ୍ଞାନ ରୂପେ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲେ।